Ημέρα Ανακωχής

Ημέρα Ανακωχής^[1] ή Ημέρα Εκεχειρίας^[2][3] ονομάζεται η επέτειος της λήξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου η οποία γιορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου στη Γαλλία και το Βέλγιο με το όνομα «L'Armistice» (όπου είναι και επίσημη αργία^[4]).

Στη Μεγάλη Βρετανία και αρκετές χώρες της Κοινοπολιτείας φέρεται με το όνομα "Ημέρα Ανάμνησης" («Remembrance Day» ή «Jour du Souvenir» στον Καναδά^[5]), στην Πολωνία με το όνομα «Ημέρα Πολωνικής Ανεξαρτησίας» και στην Αμερική με το όνομα «Veterans Day» (= Ημέρα Παλαιμάχων).

Στις 11:00 π.μ. 11 Νοεμβρίου 1918, «την ενδέκατη ώρα, της ενδέκατης μέρας, του ενδέκατου μήνα» όπως αναφέρεται αρκετές φορές από τον τύπο η χρονική στιγμή έναρξης της συνθήκης ανακωχής των συμμάχων με τη Γερμανία της Κομπιέν (Compiègne), έληξε και επίσημα ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η επέτειος εορτάζεται με κατάθεση στεφάνου στο μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη από ανώτατους εκπροσώπους των αρχών (π.χ. στο Παρίσι ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου) και κατά παράδοση με δύο λεπτών σιγή που αρχίζει στις 11:00 π.μ. της 11ης Νοεμβρίου, για να δοθεί φόρος τιμής στα 20 εκατομμύρια νεκρούς του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Πηγή

Αναφορές

1. ↑ Η Ημέρα Ανακωχής εορτάστηκε στη Γαλλία ..., Φωνή της Αμερικής, 11-11-2005
2. ↑ 11η Νοεμβρίου, 90ή επέτειος του τερματισμού του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. 11-11-2008
3. ↑ Προς εκτόνωση η κατάσταση στη Γαλλία μετά τα δρακόντεια μέτρα της κυβέρνησης, in.gr, Ειδήσεις, Αφιερώματα, Ανασκόπηση 2005, ανακτήθηκε 15/11/2009
4. ↑ 11 Νοεμβρίου : Ημέρα Εκεχειρίας (επίσημη αργία) Πρεσβεία της Γαλλίας στην Ελλάδα, ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2009
5. ↑ Jour du Souvenir στην L'Encyclopédie canadienne > Jours fériés, ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2009

Ο Τορπιλισμός του "ΈΛΛΗ"

Oι άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι της Τήνου το 1940 για να παρακολουθήσουν τον καθιερωμένο εορτασμό της γιορτής της Μεγαλόχαρης δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα γίνονταν μάρτυρες σε αυτό που θεωρήθηκε πρελούδιο του ελληνοϊταλικού πολέμου.

« Ολα έμοιαζαν να κυλούν κανονικά, η μέρα ήταν ηλιόλουστη, μικροπωλητές διαλαλούσαν την πραμάτεια τους στον δρόμο, ενώ κάποια βαπόρια είχαν σταθμεύσει στο λιμάνι προκειμένου να παρακολουθήσουν τον εορτασμό.Το “'Ελλη” που εκπροσωπούσε το Πολεμικό Ναυτικό, όπως γινόταν κάθε χρόνο με κάποιο πολεμικό πλοίο στον εορτασμό, βρισκόταν αγκυροβολημένο σε απόσταση περίπου 600 μέτρων.

Κατά τις 8.30 πέταξε σε χαμηλό ύψος πάνω από το λιμάνι ένα αεροπλάνο, ο κόσμος το θεώρησε ελληνικό και το χαιρέτησε βγάζοντας το καπέλο και κουνώντας τα μαντίλια του » θυμάται ο συνταξιούχος σήμερα εκπαιδευτικός Γιώργος Αμιραλής ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν μαθητής Δημοτικού...

'Oπως αποδείχτηκε τελικά το αεροπλάνο ήταν εκεί για να κάνει αναγνώριση πριν από την επίθεση του ιταλικού υποβρυχίου «Ντελφίνο» που ακολούθησε.

Ξαφνικά ακούγεται ένας τρομακτικός θόρυβος. « Καθόμουν σε μια βαρκούλα αραγμένη στο λιμάνι.Ακούγεται το μπαμ, βλέπω το κατάρτι και τις σημαίες με τις οποίες ήταν στολισμένο το πλοίο να κατεβαίνουν σιγά σιγά.

Μόλις ακούστηκε ο θόρυβος επικράτησε πανικός, μας λέγανε “απομακρυνθείτε, έγινε έκρηξη στα καζάνια του Έλλη”, δεν είχαν περάσει παρά λίγα λεπτά όταν μια δεύτερη τορπίλη χτύπησε στον μόλο. Από την έκρηξη υψώθηκαν νερά, πέτρες και θραύσματα της τορπίλης » μας λέει ο 84χρονος σήμερα συνταξιούχος ναυτικός Γιώργος Μαλλιάρης.

Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής από τη δεύτερη έκρηξη μια γυναίκα, αρμενικής καταγωγής, έχασε τη ζωή της από ανακοπή καρδιάς.

Δευτερόλεπτα αργότερα ακολουθεί η τρίτη τορπίλη. Αυτή θα μπορούσε να είναι η πλέον μοιραία αφού στόχο έχει τα γεμάτα με κόσμο επιβατηγά πλοία που είναι αραγμένα στο λιμάνι. « Τρύπησε τον μόλο καμιά 50αριά μέτρα νοτιότερα από το σημείο που χτύπησε η δεύτερη και αντί να συνεχίσει προς το επιβατηγό πλοίο που βρισκόταν εκεί καρφώθηκε στον πυθμένα της θάλασσας, πραγματικό θαύμα » θυμάται ο κ. Αμιραλής.

Την ίδια ώρα πάνω στο πλοίο τα μέλη του πληρώματος μάχονται για τη σωτηρία τους. Υπάρχει ήδη ένας βεβαιωμένος νεκρός, αρκετοί τραυματίες και αγνοούμενοι. Όσοι βρίσκονταν την ώρα του τορπιλισμού στο κατάστρωμα τινάχτηκαν και είτε έπεσαν στη θάλασσα είτε ξαναβρέθηκαν στο κατάστρωμα χτυπημένοι. Υπήρχαν όμως και εκείνοι που την ώρα της επίθεσης βρίσκονταν στις καμπίνες τους. « Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι τα κεφάλια των ναυτών που είχαν κολλήσει στα φινιστρίνια την ώρα που το πλοίο σιγά σιγά βυθιζόταν», λέει συγκινημένος ο Αντώνης Κούλης, μαθητής Δημοτικού τότε, ο οποίος παρακολούθησε και αυτός από κοντά το δράμα της 15ης Αυγούστου 1940.

Αφού έχει καταλαγιάσει κάπως ο πανικός από τις τρεις τορπίλες, το επιβατηγό «Έσπερος» που ήταν ελλιμενισμένο σπεύδει να βοηθήσει το «Έλλη». Επί του σκάφους, πλέον, από τα 200 περίπου άτομα του πληρώματος βρίσκονται μόνο ο πλοίαρχος και οκτώ αξιωματικοί. « Το “Έσπερος” προσπάθησε να ρυμουλκήσει το πλοίο.Το δυσκόλευε το γεγονός ότι το “Ελλη” συνέχιζε να είναι αγκυροβολημένο αφού δεν είχε γίνει δυνατόν να κοπεί η αλυσίδα του. Η πλώρη του “Έλλη” ήταν ήδη μισοβυθισμένη ενώ υπήρχαν και μαύροι καπνοί. Κάποια στιγμή τα σκοινιά του “Έσπερου” δεν άντεξαν και κόπηκαν » θυμάται ο κ. Κούλης.

« Για εμάς τους Τηνιακούς το έπος του ΄40 ξεκινά με τον τορπιλισμό της “Έλλης”. Όταν το πλοίο βυθίστηκε, μια άσπρη λαδιά έμεινε σημάδι πάνω στη θάλασσα. Τον καιρό της Κατοχής όταν η θάλασσα ήταν γαλήνια η λαδιά διακρινόταν από το λιμάνι » καταλήγει ο κ. Αμιραλής.

«Έγινε παλιοσίδερα στην Ιταλία»

Από τη δεκαετία του 1950 το κουφάρι του «Έλλη» δεν βρίσκεται πια στον βυθό της θάλασσας.« Το πραγματικά εξοργιστικό είναι ότι το ελληνικό κράτος ήρθε σε συμφωνία με ιταλική εταιρεία και ανέλαβε εκείνη την ανέλκυση του πλοίου μεταφέροντας τα υπολείμματα στην Ιταλία για να γίνουν παλιοσίδερα. Θα έπρεπε να βρίσκονται εδώ σε κάποιο μουσείο » λέει ο κ. Σάββας Απέργης, πρώην δήμαρχος της Τήνου. Ο κ.Απέργης θυμάται τις στιγμές που ακολούθησαν τον τορπιλισμό. «Υστερα από προτροπή του Μητροπολίτη Φιλάρετου η λιτανεία με την ιερή εικόνα έγινε κανονικά» θυμάται ο πρώην δήμαρχος, που επί δημαρχίας του κατασκευάστηκε το μνημείο του «Ελλη» το οποίο βρίσκεται σήμερα στο λιμάνι του νησιού.

«Φυσικά η λιτανεία είχε πένθιμο χαρακτήρα. Ο κλήρος δεν φορούσε τα προβλεπόμενα για την περίσταση εορταστικά άμφια, αλλά το μαύρο ράσο. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσε να γίνει για τους εννιά ναυτικούς που χάθηκαν » υπογραμμίζει ο κ. Αμιραλής.

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

1940

15 Αυγούστου: Τορπιλισμός του «Έλλη». Θεωρείται δεδομένο ότι τέτοιου είδους ενέργειες είχαν την έγκριση της Ρώμης. Αυτό που δεν έχει διευκρινιστεί ως και σήμερα είναι αν ο Μουσολίνι είχε δώσει εντολή για τη συγκεκριμένη επίθεση ή αν οφειλόταν σε πρωτοβουλία του διοικητή Αιγαίου κόμη Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκι.

16 Αυγούστου: Η ελληνική κυβέρνηση και ο ελεγχόμενος Τύπος της εποχής μιλούν για επίθεση από άγνωστο υποβρύχιο.

18 Αυγούστου: o Ιταλός ναυτικός ακόλουθος υποβάλλει τα συλλυπητήριά του στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, διαβεβαιώνοντας παράλληλα ότι δεν πρόκειται για ιταλική ενέργεια.

30 Οκτωβρίου: Δύο ημέρες μετά την κήρυξη του πολέμου η κυβέρνηση Μεταξά ανακοινώνει την προέλευση των τορπιλών που βύθισαν το «Έλλη».

1950

Η Ιταλία παραχωρεί στην Ελλάδα το ελαφρύ καταδρομικό «Ευγένιος της Σαβοΐας» σε αντικατάσταση του «Έλλη».

Πηγή

Παγκόσμια Διάσκεψη Θρησκευτικών Ηγετών: "Ενώνοντας τις θρησκείες για την Παγκόσμια Αλλαγή"

Από 21 έως 23 Ιουνίου 2010, με την πρωτοβουλία των θρησκευτικών κοινοτήτων του Καναδά, διεξήχθη στο Winnipeg, (Βιννιπέγκ), η «Παγκόσμια Διάσκεψη των Θρησκευτικών Ηγετών» (http://www.faithchallengeg8.com/) λίγο πριν τη Σύνοδο Κορυφής της ‘Ομάδας των G8’ (που έγινε από 25-27 Ιουνίου, στην Μουσκόκα του Καναδά).

Στο φόρουμ συμμετείχαν πάνω από 70 θρησκευτικοί ηγέτες από 24 χώρες του κόσμου. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκπροσωπήθηκε από τον αντιπρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Пατριαρχείου Μόσχας, Ηγούμενο Φίλιππο Ριαμπίχ.

Ο Carl Teichrib, Καναδός χριστιανός ερευνητής σε θέματα αποκρυφισμού και παγκοσμιοποίησης, (Ιστοσελίδα: ForcingChange.com) βρέθηκε στην Διάσκεψη είδε και περιγράφει τα παρακάτω:

----------------------

Μία ‘ιερή φωτιά’ έκαιγε. Η ‘Μητέρα Γη’, μας είπαν, χρειάζεται να ακούσει ότι την αγαπάμε, για αυτό «κάντε μια προσευχή ευγνωμοσύνης» προς τη Γη. "Επειδή από την ‘Μητέρα Γη’ βγαίνουν όλα όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε ... αυτή μας δίνει την τροφή, το νερό, τα φάρμακα, και τις διδασκαλίες. "

Μας ζητήθηκε κατ’ιδίαν να εκτελέσουμε μια ‘τελετουργία του νερού’, ώστε αυτό το θέλημα να «δώσει δύναμη στην Μητέρα Γη». Ό, τι είναι ζωντανό, "ακόμη και το νερό", διευκρινίστηκε στους σύνεδρους και στους παρατηρητές, έχει ‘το πνεύμα’. Μας είπαν ότι μιλώντας θρησκευτικά, «δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος, υπάρχουν πολλοί δρόμοι» - και μας είπαν να πάμε στην ‘ιερή φωτιά’ και να «επικαλεστούμε τα πνεύματα».

Τυμπανιστές επικαλούντο τη δύναμη του ‘αετού – πνεύματος’, διότι φέρνει «το πνεύμα της αγάπης, φέρνει ‘όραμα’. Ο Αετός μεταφέρει τις ευχές μας και τις προσευχές μας». Και αυτό το πνεύμα - αετός θα πει στο Μεγάλο Πνεύμα για τα υπέροχα πράγματα που συμβαίνουν σε αυτή την σύναξη.

Και τι σύναξη! Ως παρατηρητής στη Παγκόσμια Σύνοδο Κορυφής Θρησκειών της G8 (WRS), για το 2010, ακούστε τι άκουσα, καθώς στην τελετή των εγκαινίων, δινόταν το ‘στίγμα’ αυτού του σημαντικού γεγονότος. Ο Γενικός Γραμματέας του ‘WRS’, Dr. James Christie, (φωτο), Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο του Winnipeg – μας καλωσόρισε ως «ίσους θρησκευτικά», αναφέροντας ότι αυτό που ήταν σημαντικό ήταν ότι "προσφέρουμε τις υπηρεσίες και τους εαυτούς μας και τις ζωές μας" στον «Θεό που γνωρίζουμε με τόσα πολλά ονόματα."

Η πολυθρησκευτική αυτή προοπτική ήταν μία απόδειξη ‘με έντονα χρώματα’. Ινδουιστές Swamis ντυμένοι σε έντονο πορτοκαλί χρώμα, μέλη του Σαουδικού Υπουργείου Ισλαμικών Υποθέσεων ντυμένοι με την ενδυμασία της ερήμου, εβραϊκά yamaka, σταυροί σε μενταγιόν και λευκά κολάρα κληρικών, σιντοϊστικές ρόμπες, ορθόδοξοι ιερείς σε μαύρο χρώμα, οι χαρακτηριστικές στολές του Στρατού Σωτηρίας, καθώς και Μπαχάι ηγέτες και ευαγγελικοί χριστιανοί καλοντυμένοι με επίσημα κοστούμια. Θρησκείες από κάθε γωνιά του πλανήτη εκπροσωπήθηκαν. Ακόμα κι έτσι όμως, είναι πολύ λίγοι άνθρωποι άκουσαν για την Παγκόσμια Σύνοδο κορυφής Θρησκειών της G8, που πραγματοποιήθηκε στο Winnipeg, Manitoba από 21 - 23 Ιουνίου.

Σε σύγκριση με τις πολιτικές συνόδους κορυφής G8/G20 που έγιναν μερικές μέρες αργότερα στο Τορόντο και στο Huntsville, και Ontario, το WRS - το επίσημο θρησκευτικό παράλληλό τους - ήταν μία εξαιρετικά ήσυχη υπόθεση. Ο προϋπολογισμός ασφαλείας για την περίπτωση της διάσκεψης στο Winnipeg ήταν μηδέν. Κανείς δεν έκαψε κάποιο αυτοκίνητο, και δεν έσπασε τα τζάμια κανενός παραθύρου. Οι μόνοι που διαμαρτύρονταν ήταν μία ομάδα Μεννονίτες οι οποίοι, λίγες ημέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής άρχισαν, να τραγουδούν τραγούδια για ένα πάρκο στο κέντρο της πόλης. Στην πραγματικότητα, πολλοί από τους διεθνείς συμμετέχοντες του G8 δεν "είχαν ακούσει τίποτα για την προηγούμενη διάσκεψη του Winnipeg".

Παρ 'όλα αυτά, αυτό που συνέβη στο Winnipeg θα έχει πιθανώς πολύ πιο σημαντικό αντίκτυπο σε τοπικό επίπεδο από αυτό που αποκαλύφθηκε στο Τορόντο. Γιατί το λέω αυτό; Λόγω της άμεσης επιρροής της συγκεκριμένης ‘γραμμής’ που δίνεται από την Παγκόσμια Διάσκεψη Κορυφής Θρησκειών, στους επιμέρους οργανισμούς. Είναι μια στρατηγική - από την κορυφή προς τα κάτω - που εξασφαλίζει ότι οι θρησκευόμενοι άνθρωποι θα μπούνε στη ‘γραμμή’ μέσα στο αναδυόμενο παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο - ένα είδος ‘παγκόσμιας θεολογίας’ μαζί με ένα διεθνές σύστημα σοσιαλισμού. Και πρόκειται να εργαστούν σκληρά, ιδίως μέσα στις χριστιανικές κοινότητες.

"Ευχαριστούμε"

Η ιστορία της παγκόσμιας διάσκεψης κορυφής θρησκειών της G8 πάει πίσω στο 2005. Εκείνη τη χρονιά, ο Jim Wallis των Sojourners - μιας χριστιανικής αριστερής πτέρυγας - συνεργάστηκε με τον Αρχιεπίσκοπο του Canterbury προκειμένου να υψωθούν οι φωνές των θρησκευτικών ηγετών του κόσμου για ‘ενότητα’ και για έκκληση για δικαιοσύνη." Η εκδήλωση του 2005 ήταν ένα μικρό, οικουμενιστικό συμβάν, με αντιπροσώπους από καθολικές ομάδες, την Εθνική Ένωση των Ευαγγελικών, το World Vision, το Στρατό Σωτηρίας, τη Κεντρική Επιτροπή των Μεννονίτων, την Παγκόσμια Ευαγγελική Συμμαχία και άλλους εκκλησιαστικούς φορείς.

Αυτοί οι ηγέτες κυκλοφόρησαν ένα έγγραφο με τον τίτλο "Δράση για τη Φτώχεια" ζητώντας από τις κυβερνήσεις να προβούν σε ενέργειες για την ανακούφιση της φτώχειας, καθώς και από τις ‘κοινότητες της πίστης’ να κινητοποιήσουν τους πιστούς προς αυτήν την κατεύθυνση.

Την επόμενη χρονιά, η Θρησκευτική Σύνοδος Κορυφής της G8 έλαβε χώρα στη Μόσχα και ένα πλήθος από άλλες θρησκείες συμμετείχε. Ηγέτες από τις κοινότητες μουσουλμάνων, εβραίων, βουδιστών, ινδουιστών, σιντοϊστών και – (φυσικά) χριστιανών, προέβηκαν σε άλλη δήλωση, αυτή τη φορά κάνοντας έκκληση για "πιο συστηματική σύμπραξη των θρησκευτικών ηγετών με τα Ηνωμένα Έθνη". Το 2007 στην Κολωνία, η έμφαση δόθηκε στους Αναπτυξιακούς Στόχους των Ηνωμένων Εθνών για την Χιλιετία και την παγκόσμια υποστήριξη για την «Κλιματική Αλλαγή». Το 2008 και το 2009 είδε τους θρησκευτικούς ηγέτες να συναντιούνται στο Sapporo/Κυότο/Οσάκα της Ιαπωνίας και στην Ρώμη, στην Ιταλία, αντίστοιχα.

Η Δήλωση του Sapporo καλούσε τις θρησκείες να ενωθούν σε μία «Δέσμευση για την ειρήνη». Αναγνώριζε επίσης ότι οι θρησκευτικές κοινότητες είναι τα μεγαλύτερα κοινωνικά δίκτυα του κόσμου, που φτάνουν σε όλε στις γωνιές της γης." Με άλλα λόγια, οι θρησκείες είναι ισχυροί παράγοντες της παγκοσμιοποίησης.

Ως εκ τούτου, το κείμενο του Sapporo απαιτούσε ένα σύστημα "Συμμετοχικής Ασφάλειας" με βάση την αλληλεξάρτηση, την "μυστηριώδη χαρισματικότητα όλων των υπάρξεων", την δημιουργία ενός «Ταμείου της Γης αφιερωμένο στην προστασία του περιβάλλοντος," και μια δεσμευτική παγκόσμια συνθήκη για το κλίμα. Ένα άλλο έγγραφο που κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία ήταν, ότι αναγνωρίζει ότι "οι νταρμικές, πανθεϊστικές και προγονικές παραδόσεις των ανατολικών κοινωνιών παραμένουν ένα πρακτικό εργαλείο ... για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος." Και η ‘θρησκευτική ποικιλομορφία’ προβλήθηκε ως μέρος της ‘θείας κοσμικής τάξης’ - γι 'αυτό «εμείς επιδιώκομε να θεωρούμαστε ισότιμοι εταίροι. "

Τέλος, στη Ρώμη, οι θρησκευτικοί ηγέτες επικεντρώθηκαν στην επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομίας και σε γενικές γραμμές έκαναν έκκληση για μια «νέα οικονομική συμφωνία", χωρίς πραγματικά να εξηγήσουν τι συνεπάγεται αυτό. Για να είμαστε δίκαιοι στην εκδήλωση της Ρώμης, ολόκληρη η σύνοδος κορυφής επισκιάστηκε από τη σχεδόν ταυτόχρονη δημοσιοποίηση της εγκυκλίου του Πάπα Βενέδικτου «Φιλανθρωπία εν Αληθεία», που συγκλόνισε τη διεθνή κοινότητα, αφού γινόταν ξεκάθαρη - και έξω από τα δόντια - έκκληση για μια Παγκόσμια Πολιτική Αρχή»....

Τι σημαίνουν όλα αυτά που ξεκίνησαν το 2005 και έφτασαν στο Winnipeg; Δεν είναι άλλο παρά η εσκεμμένη κίνηση εντός της χριστιανοσύνης να ενωθεί πολιτικά με τις άλλες θρησκείες, «σε μία κοινότητα». Το κίνητρο είναι: Κοινωνική δικαιοσύνη - παγκόσμια ειρήνη, φροντίδα για τη Γη, και άμβλυνση της φτώχειας . Και ποιος δεν θέλει την ειρήνη, σε ένα υγιές περιβάλλον, και τους φτωχούς να απαλάσσονται από την φτώχεια;

Αυτοί είναι αξιοθαύμαστοι σκοποί. Αλλά κάτι συμβαίνει, που θέτει ένα ζήτημα: Τι θα πρέπει να θυσιάσει η χριστιανική κοινότητα στο όνομα των διαθρησκευτικής συνύπαρξης για την «κοινωνική δικαιοσύνη»;

Δεν αποτελεί έκπληξη, ότι η μοναδική φορά που το όνομα "Ιησούς Χριστός" ακούστηκε στη σύνοδο ‘WRS 2010’ ήταν όταν συγκρίθηκε με το Βούδα και τον Μωάμεθ, ως ‘θρησκευτική μορφή’. Κανείς δεν τόλμησε να τον παρουσιάσει ως «την Οδό, την Αλήθεια και την Ζωή ... τον Μόνο Δρόμο προς τον Πατέρα." (Ιωάννης 14:6). Η ‘αγάπη’, η ‘συμπόνια’, και ο ‘πνευματικός νόμος’ ήταν εύκολο να ακουστούν στις ομιλίες. Αλλά κανένας δεν είχε σκοπό να ταρακουνήσει τα νερά σε αυτό που ο Francis Schaffer είχε ονομάσει "αληθινή αλήθεια ."...

Η διαθρησκευτική προσέγγιση, αναγνωρίζει τον Ιησού ως ένα ‘πνευματικό ηγέτη’ μέσα σε τόσους άλλους θρησκευτικούς μεταρρυθμιστές. Αυτό είναι όλο. Τίποτα περισσότερο. Ως εκ τούτου, στις οποιεσδήποτε παγκόσμιες διαθρησκευτικές εκδηλώσεις, όπως αυτή που έλαβε χώρα στο Winnipeg, οι χριστιανοί εκπρόσωποι τηρούν σιγή ιχθύος για το θέμα του Ιησού Χριστού ως Αλήθεια, ως του "... Μόνου Δρόμου για τον Πατέρα." Για να το θέσουμε διαφορετικά θα ήταν ‘διχαστικό’ και αντίθετο προς το ιδεώδες της «Μιας Κοινότητας».

Ενσυνείδητα, η χριστιανική κοινότητα έχει αποφασίσει να θυσιάσει την αλήθεια. Για αυτούς, δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι σε διάφορες περιστάσεις άκουσα συμμετέχοντες να επικρίνουν τις χριστιανικές αποστολές και τους χριστιανούς "φονταμενταλιστές".

Ο εκπρόσωπος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ειρηνικού (Pacific Council of Churches) μας είπε ότι τα πάντα είναι αλληλοσυνδεόμενα, και ότι πρέπει να επανεξετάσουμε τις αρχαίες [ειδωλολατρικές] θρησκείες και τους μύθους – αυτούς τους αρχαία τρόπους που «σκόπιμα παραγκωνίστηκαν» από τους χριστιανούς ιεραπόστολους - για να καταλάβετε και να εκτιμήσετε αυτήν την αλληλεξάρτηση.

Ένας άλλος ομιλητής εξήγησε ότι ήρθε η ώρα να βάλουμε στην άκρη το παλιά δόγματα των παραδοσιακών θρησκειών, και ότι η λυδία λίθος για τις θρησκείες σε αυτή την εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι η αλληλεξάρτηση και η υπερβαίνουσα πνευματικότητα. Οι θρησκείες, μας είπαν επανειλημμένα, είναι απαραίτητο να ενοποιηθούν για να επιβιώσει ο πλανήτης ....

Πηγή 

Η γιορτή του τμήματος στις 9 Μαΐου 2010 Γιορτή σε οικογενειακό κλίμα

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 09/05 και ώρα 12:00 στο Ιβανώφειο Κλειστό Γυμναστήριο η γιορτή του τμήματος Τζούντο για την υποδοχή της αποστολής του Ηρακλή που συμμετείχε στο διεθνές τουρνουά της Οσάκα. Το παρών στην εκδήλωση έδωσαν ο προπονητής του τμήματος Αυγερινός Μαϊστρέλλης, η αποστολή που εκπροσώπησε το σύλλογο στην Ιαπωνία, αθλητές του τμήματος που παρακολουθούν προγράμματα απεξάρτησης στην θεραπευτική κοινότητα ΙΘΑΚΗ, οι γονείς των αθλητών και πολλοί υποστηρικτές του τμήματος.

Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης προβλήθηκε βίντεο με στιγμιότυπα αγώνων και εκδηλώσεων στην Ιαπωνία, τιμήθηκαν οι αθλητές του συλλόγου που διέπρεψαν στο διεθνές τουρνουά καθώς και άτομα που βοηθούν στην προβολή και στην εξέλιξη του έργου του τμήματος για την συνεισφορά τους.
Η εκδήλωση έκλεισε με το αισιόδοξο μήνυμα ότι ο Ηρακλής θα στείλει ξανά αθλητές του σε τουρνουά της Ιαπωνίας το Νοέμβριο, στους οποίους θα συμπεριληφθούν και άτομα από προγράμματα επανένταξης της θεραπευτικής κοινότητας ΙΘΑΚΗ, κάτι το οποίο θα συμβεί για πρώτη φορά στα χρονικά του ελληνικού τζούντο.


Προβολή βίντεο με την ομάδα του Ηρακλή στην Ιαπωνία



Οι μικροί αθλητές του Ηρακλή


Εκπρόσωπος της θεραπευτικής κοινότητας ΙΘΑΚΗ και ο προπονητής τζούντο Αυγερινός Μαϊστρέλλης


Ομιλία του προπονητή του τμήματος Αυγερινού Μαϊστρέλλη







Πηγή:Ηρακλής judo blog