Τρίτη 17 Αυγούστου 2010

Πώς να αναγνωρίσετε τη στρατιωτική θητεία

O υπολογισμός του χρόνου στρατιωτικής θητείας για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος απασχολεί εκατοντάδες ασφαλισμένους που σκέφτονται να προχωρήσουν στην αναγνώριση των χρόνων του στρατού, προκειμένου να μετρήσει ως πλασματικός χρόνος ασφάλισης και να συνταξιοδοτηθούν νωρίτερα.
H ρύθμιση για την αναγνώριση του πλασματικού χρόνου εργασίας τίθεται σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου του 2011. Οι ασφαλισμένοι θα μπορούν να αναγνωρίσουν έως και τέσσερα έτη πλασματικού χρόνου εργασίας, τα οποία θα αυξηθούν σε πέντε το 2012, σε έξι το 2013 και σε επτά από την 1η Ιανουαρίου του 2014 και μετά.
Για τους ασφαλισμένους στους Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης, ο χρόνος στρατιωτικής θητείας συνυπολογίζεται για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, εφόσον έχει συμπληρωθεί το 58ο έτος της ηλικίας. Εξαίρεση από τον κανόνα αυτό αποτελούν οι εργαζόμενοι που συνταξιοδοτούνται με το καθεστώς των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων (ΒΑΕ) με 10.500 ημέρες ασφάλισης, από τις οποίες 7.500 ημέρες στα ΒΑΕ. Για την κατηγορία αυτή αναγνωρίζεται για θεμελίωση του δικαιώματος, και όχι μόνο για προσαύξηση της σύνταξης, ο χρόνος στρατιωτικής θητείας χωρίς να απαιτείται η συμπλήρωση του 58ου έτους της ηλικίας.
Ωστόσο, από την 1η Ιανουαρίου 2011 η αναγνώριση χρόνου στρατιωτικής θητείας θα μπορεί να πραγματοποιηθεί από τον ασφαλισμένο οποιαδήποτε στιγμή ο ίδιος το επιθυμεί, χωρίς αυτό να έχει συνέπειες στη συνταξιοδότησή του.
Επιπλέον, ο χρόνος θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο για θεμελίωση όσο και για προσαύξηση. Η αναγνώριση του χρόνου της στρατιωτικής θητείας για τους μισθωτούς γίνεται πάντοτε με την καταβολή των σχετικών εισφορών. Η εισφορά που καταβάλλεται για τον κάθε μήνα που αναγνωρίζεται ανέρχεται στο 20% των αποδοχών που είχε ο εργαζόμενος τον προηγούμενο μήνα από εκείνον που κατέθεσε την αίτηση.
Σε κάθε περίπτωση, οι αποδοχές επί των οποίων υπολογίζεται το ποσό που θα κληθεί να πληρώσει ο εργαζόμενος για την αναγνώριση δεν μπορεί να είναι μικρότερες από το 25πλάσιο του ημερομίσθιου του ανειδίκευτου εργάτη. Επίσης, δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερες από το ποσό της ανώτερης ασφαλιστικής κλάσης που ισχύει κάθε φορά στο ΙΚΑ.
Αυτό σημαίνει ότι με βάση όσα ισχύουν μέχρι σήμερα το ποσό που θα πρέπει να πληρώσει ένας εργαζόμενος, για κάθε μήνα που θα αναγνωρίσει, θα είναι αναλόγως με τις αποδοχές του, από περίπου 166 ευρώ μέχρι περίπου 475 ευρώ.
Για όσους εργαζομένους θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης από την 1η Ιανουαρίου 2011 μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου 2014 προβλέπεται έκπτωση επί του ποσού της εξαγοράς κατά 30%, ενώ για όσους θεμελιώσουν δικαίωμα μετά την 1η Ιανουαρίου 2015 αυτή η έκπτωση θα φτάνει το 50% επί του ποσού.
Η καταβολή του ποσού γίνεται είτε εφάπαξ με έκπτωση 15% είτε σε μηνιαίες δόσεις που δεν μπορούν να υπερβαίνουν τον αριθμό των μηνών που αναγνωρίζονται.
Η αναγνώριση του χρόνου στρατιωτικής θητείας είναι πάντοτε συμφέρουσα επιλογή όταν με αυτόν τον χρόνο θεμελιώνεται το συνταξιοδοτικό δικαίωμα.
Για εργαζομένους που έχουν ασφάλιση διαδοχική σε δύο ή περισσότερα Ταμεία, παρέχεται η δυνατότητα αναγνώρισης του χρόνου στρατιωτικής θητείας μόνο στο ένα από αυτά τα Ταμεία. Μπορεί ο ίδιος ο εργαζόμενος να επιλέξει το Ταμείο στο οποίο θα κάνει την αναγνώριση.
Ο χρόνος στρατιωτικής θητείας δεν συνυπολογίζεται για τη συμπλήρωση των 11.100 ενσήμων (ημερών ασφάλισης) και συνταξιοδότηση ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας. Αυτή η διάταξη ισχύει μόνο για όσους επιθυμούν να συνταξιοδοτηθούν με αυτό το καθεστώς μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2010.
Από την 1η Ιανουαρίου 2011 ο χρόνος στρατιωτικής θητείας θα μπορεί να προσμετρηθεί σε κάθε περίπτωση.
-Για τους Δημοσίους υπαλλήλους ο χρόνος στρατιωτικής θητείας αναγνωρίζεται για θεμελίωση του δικαιώματος και προσαύξηση της σύνταξης ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας. Μπορεί να γίνει με δύο τρόπους:
1ον. Με αναγνώριση χωρίς καταβολή εισφορών
Στην κατηγορία αυτή ανήκουν όσοι από τους εργαζομένους στο Δημόσιο συμπλήρωσαν μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1997 25 συντάξιμα έτη.
Για τη συμπλήρωση των ετών αυτών συνυπολογίζεται και ο χρόνος στρατιωτικής θητείας.
Ειδικότερα για όσους έχουν προσληφθεί μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1982, για τη συμπλήρωση της 25ετίας συνυπολογίζονται μόνο ο χρόνος υπηρεσίας στο Δημόσιο και ο χρόνος στρατιωτικής θητείας.
Για όσους, όμως, έχουν προσληφθεί στο Δημόσιο μετά την 1η Ιανουαρίου 1983, για τη συμπλήρωση της 25ετίας συνυπολογίζονται ο χρόνος δημόσιας υπηρεσίας, ο χρόνος της στρατιωτικής θητείας αλλά και ο χρόνος ασφάλισης που έχει διανυθεί σε οποιοδήποτε Ασφαλιστικό Ταμείο πριν από την ασφάλιση στο Δημόσιο. Σήμερα είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις των υπαλλήλων εκείνων που παραμένουν σε αυτή την κατηγορία όσον αφορά την αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας.
2ον Με Αναγνώριση με καταβολή εισφορών
Στην κατηγορία αυτή ανήκουν όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο που συμπλήρωσαν ή θα συμπληρώσουν 25 συντάξιμα έτη μετά την 1η Ιανουαρίου 1998.
Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι, προκειμένου να αναγνωρίσουν το χρόνο στρατιωτικής θητείας ως συντάξιμο, θα πρέπει να καταβάλουν τις αντίστοιχες ασφαλιστικές εισφορές.
Βασική προϋπόθεση είναι να έχει συμπληρωθεί 5ετής υπηρεσία στο Δημόσιο.
Για εκείνους τους εργαζομένους του Δημόσιου που απαιτείται η καταβολή εισφοράς για την αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας, με βάση τα όσα προαναφέραμε, για κάθε μήνα που αναγνωρίζεται καταβάλλεται εισφορά ίση με 6,67% επί του βασικού μισθού που έχει ο εργαζόμενος κατά την ημερομηνία υποβολής της αίτησης για αναγνώριση.
Απαιτούμενα Δικαιολογητικά είναι:
- Αίτηση στην οποία ο ενδιαφερόμενος αναφέρει εάν επιθυμεί να αναγνωριστεί όλος ο χρόνος ή μέρος από τη στρατιωτική θητεία.
- Πιστοποιητικό του Στρατολογικού Γραφείου στο οποίο αναφέρεται ο ακριβής χρόνος στρατιωτικής θητείας.
- Πιστοποιητικό υπηρεσιακών μεταβολών, στο οποίο να αναφέρονται και οι αποδοχές του υπαλλήλου κατά το χρόνο υποβολής της αίτησης.
Πάντως, η αναγνώριση είναι συμφέρουσα όταν γίνεται όσο το δυνατόν νωρίτερα, αφού ο βασικός μισθός αυξάνεται ανάλογα με τα έτη υπηρεσίας και έτσι όσο αργότερα τόσο μεγαλύτερο είναι το ποσό το οποίο απαιτείται για την αναγνώριση.

Ιράν: Ψήφισε νόμο για τα πυρηνικά


axmantinetzantΣτην ψήφιση νόμου που επιτρέπει τη συνέχιση του εμπλουτισμού του ουρανίου προχώρησε ο πρόεδρος της χώρας Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ. Αυτό προέκυψε μετά την επικύρωση από την πλευρά του, του σχετικού νόμου που είχε ψηφίσει το κοινοβούλιο της χώρας από τον Ιούλιο. Ο συγκεκριμένος νόμος δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να συνεχίσει τις εργασίες που σχετίζονται με το πυρηνικό της πρόγραμμα, καθώς και να μειώσει το επίπεδο συνεργασίας της με την Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας. Όπως δήλωσε ο Ιρανός πρόεδρος: «Η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να συνεχίσει τον εμπλουτισμό κατά 20% για την παραγωγή ράβδων πυρηνικού καυσίμου για τους αντιδραστήρες της Τεχεράνης. Ο νόμος που υιοθετήθηκε από το ιρανικό κοινοβούλιο ήταν και μια απάντηση στην ενίσχυση των διεθνών κυρώσεων κατά του Ιράν».
Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να δημιουργήσει νέες τριβές στις σχέσεις του Ιράν με τις δυτικές χώρες, που συνεχίζουν να κατηγορούν το Ιράν ότι χρησιμοποιεί πυρηνική τεχνολογία για πολεμικούς σκοπούς, κατηγορία που το Ιράν αρνείται.

Διαψεύδει το «τελεσίγραφο» στην Τουρκία ο Λευκός Οίκος

Ο εκπρόσωπος της αμερικανικής προεδρίας, Μπιλ Μπάρτον διέψευσε το δημοσίευμα της εφημερίδας «Financial Times», πως ο Λευκός Οίκος έδωσε «τελεσίγραφο» στην Τουρκία να αναθεωρήσει τη στάση της απέναντι στο Ιράν και το Ισραήλ.

Ο ίδιος ανέφερε χαρακτηριστικά: «Ο πρόεδρος και ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνομίλησαν προ 10 ημερών και έθιξαν το ζήτημα του Ιράν, του στολίσκου για τη Γάζα και άλλα ζητήματα που συνδέονται με αυτά».

Ενώ πρόσθεσε: «Υπάρχει  διάλογος με τους Τούρκους, αλλά κανένα τέτοιο τελεσίγραφο δεν τους έχει δοθεί».

Από την πλευρά του, ο Τούρκος πρωθυπουργός διαβεβαίωσε σε τηλεοπτική του συνέντευξη πως οι τουρκο-αμερικανικές σχέσεις βρίσκονται σε καλό δρόμο.

Κλείνοντας τις δηλώσεις του πρόσθεσε: «Τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την αγορά των όπλων είναι εσωτερικά θέματα κάθε χώρας. Το Κογκρέσο τους μπορεί να έχει διαφορετικές εκτιμήσεις, όπως ακριβώς και εμείς έχουμε τη δική μας Εθνοσυνέλευση και όποτε τις παρουσιάζουμε τις δικές μας εκτιμήσεις υπάρχουν αναβολές».


Πηγή

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία: Δραγουμάνος


Δραγουμάνος, βέβαια, είναι στην προκείμενη περίπτωση ο μεταφραστής, αν και στην κοινή της χρήση η λέξη σημαίνει μάλλον τον διερμηνέα. Ποια είναι όμως η ιστορία της λέξης δραγουμάνος;

Η λέξη πάει πολύ πίσω, είναι πιθανότατα τρισχιλιετής, αλλά όχι ελληνική. Στα ελληνικά είναι δάνειο από… από πού αλήθεια; Το λεξικό Μπαμπινιώτη καταγράφει ως κύριο τον τύπο δραγομάνος και δεύτερο τον τ. δραγουμάνος, και δίνει τη λέξη σαν δάνειο από τα ενετικά (dragomano), αραβικής αρχής, όμως το συνήθως εγκυρότερο λεξικό Τριανταφυλλίδη δίνει τον τύπο δραγουμάνος ως δάνειο απευθείας από τα αραβικά. Με τον Τριανταφυλλίδη συμφωνούν και οι Καχανέ, που θεωρούν ότι το βυζαντινό δραγομάνος/δραγουμάνος, δάνειο από τα αραβικά, είναι η πηγή για το μεσαιωνικό λατινικό dragomannus απ’ όπου προέκυψαν όλα τα δυτικοευρωπαϊκά, δηλαδή το ιταλικό dragomanno, το γαλλ. drogman ή το μεσαιωνικό αγγλικό dragman, σημερινό dragoman. Πιθανόν ο δανεισμός να έγινε από τα αραβικά της Αιγύπτου (ταργκουμάν, targumān).

Πάντως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο δραγουμάνος είναι ανατολικής αρχής· στα κλασικά αραβικά ο διερμηνέας είναι ταρτζουμάν (ترجمان, tarjumān), το οποίο ανάγεται τελικά στο ακκαδικό targumānu (διερμηνέας), απ’ όπου και το εβραϊκό targum (μετάφραση, διερμηνεία). Εκεί που είπαμε για τον αραβικό τύπο, κάποιοι θα αναγνώρισαν ήδη τον τίτλο της τουρκικής εφημερίδας Τερτζουμάν. Πράγματι, αυτή είναι η τουρκική μορφή της λέξης.

Δραγουμάνος, είπαμε, είναι ο διερμηνέας. Τους προηγούμενους αιώνες, που οι γλωσσομαθείς ήταν ελάχιστοι, ο κάθε αξιωματούχος που είχε συναλλαγές με ξένους, έπρεπε να έχει τον προσωπικό διερμηνέα του, ο οποίος τον συνόδευε παντού στις υποθέσεις του. Ωστόσο, οι κατ’ εξοχήν δραγουμάνοι ή δραγομάνοι ήταν οι διερμηνείς και μεταφραστές της Υψηλής Πύλης στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Και βέβαια, τα καθήκοντά τους δεν ήταν απλώς μεταφραστικά-γλωσσικά, όπως των κακόμοιρων των μεταφραστών σήμερα, που είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Όχι, οι δραγουμάνοι της αυλής του Σουλτάνου είχαν και διπλωματικά καθήκοντα και πολλοί απ’ αυτούς έπαιξαν καίριο ρόλο στην εξωτερική πολιτική του κράτους.

Οι περισσότεροι δραγουμάνοι ήταν ρωμιοί, φαναριώτες. Ο πρώτος που κατέλαβε επίσημα το αξίωμα του Μεγάλου Δραγουμάνου της Οθωμανικής αυλής, το οποίο στην πράξη πλησίαζε το σημερινό του υπουργού εξωτερικών, ήταν χιώτης στην καταγωγή, ο Παναγιωτάκης Νικούσιος.

Ο Νικούσιος πρέπει να ήταν πανέξυπνος άνθρωπος, δαιμόνιος. Γεννήθηκε το 1613 στην Πόλη. Μαθητής του Μελέτιου Συρίγου, σπούδασε στην Πάντοβα ιατρική, μαθηματικά και αστρονομία. Γνώριζε τουρκικά, αραβικά, περσικά, ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά. Το 1661 ανήλθε στο αξίωμα του μεγάλου διερμηνέα, στο οποίο παρέμεινε έως το θάνατό του το 1673. Υπηρέτησε πιστά την Πύλη, μεταξύ άλλων στις διαπραγματεύσεις για την παράδοση του Χάνδακα το 1669, αλλά επίσης μεσολάβησε ώστε να εκδοθεί φιρμάνι που να επιδικάζει τα προσκυνήματα στα Ιεροσόλυμα στους ορθόδοξους. Ήταν διάσημος στην Ευρώπη για τις γνώσεις του. Κατείχε πλουσιότατη βιβλιοθήκη με σπάνια χειρόγραφα, που προκάλεσε το ενδιαφέρον του Κολμπέρ, υπουργού οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ’, ο οποίος ενδιαφέρθηκε να την αγοράσει. Τον διαδέχτηκε ο γραμματέας του, ο επίσης Χιώτης Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο οποίος ξεκίνησε τη μακρά παράδοση της φαναριώτικης οικογένειας σε ψηλά αξιώματα.

Για τον Νικούσιο πρέπει να γράψω κάποτε περισσότερα, συν τοις άλλοις επειδή αποδεικνύει, κατά τη γνώμη μου, ότι είναι ανεδαφική η «ετυμολογία» ορισμένων, που λένε ότι η έκφραση «πράσινα άλογα» προέρχεται, τάχα, από το «πράσσειν άλογα». Ο Νικούσιος λοιπόν είχε στην Πόλη το παρατσούκλι «πρασινάλογος», επειδή ήταν Χιώτης και επειδή οι Χιώτες είχαν φήμη για εκκεντρικοί· υπήρχε και παροιμία, που τη διασώζει και ο Πολίτης, «Πράσινο άλογο και Χιώτης φρόνιμος» (είναι, δηλαδή, εξίσου ανύπαρκτα). Αλλά γι’ αυτά θα γράψω άλλη φορά, ας γυρίσουμε στους δραγουμάνους.

Οι δραγουμάνοι, όπως και οι άλλοι φαναριώτες, γνώριζαν μεγάλες τιμές και πλούτη, αλλά η θέση τους δεν έπαυε τους να είναι επισφαλής. Όπως λέει ο Ρήγας στον Θούριο:

Βεζύρης, Δραγουμάνος, Aφέντης κι αν σταθείς,
O
Tύραννος αδίκως σε κάμει να χαθείς.

Την εποχή των Φαναριωτών συνυπάρχουν οι τύποι δραγουμάνος και δραγομάνος. Σήμερα ο τύπος δραγουμάνος έχει επικρατήσει –είναι και επώνυμο. Βέβαια, σήμερα η λέξη έχει παλιώσει. Σπάνια ακούγεται σε σημερινά συμφραζόμενα, όταν δεν γίνεται αναφορά σε πρόσωπα και πράγματα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Βέβαια, στο τραγούδι του Νίκου Γκάτσου, «κριτής κι αφέντης είναι ο θεός και δραγουμάνος του ο λαός». Επίσης, τη λέξη τη βρίσκω και σε σημερινά κείμενα, έστω και σπάνια, με την έννοια του διερμηνέα ή του μεσολαβητή, ενώ στο slang.gr βρήκα την έκφραση «τι στέκεσαι σαν δραγουμάνος», που λέγεται ή λεγόταν όταν κάποιος στέκεται επίμονα πάνω από το κεφάλι μας, όπως θα πρέπει να έστεκαν οι δραγουμάνοι πλάι στον αφέντη τους –βέβαια, συνήθως στην περίσταση αυτή λέμε το πολύ πιο δυσοίωνο, «τι στέκεις σαν τον Χάρο;»

Πιο πάνω είπα πως στα εβραϊκά το targum, λέξη ομόριζη του δραγουμάνου, σημαίνει «μετάφραση, διερμηνεία», αλλά αυτό είναι η μισή αλήθεια. Η λέξη targum (πληθυντικός targumim) σημαίνει επίσης τις αραμαϊκές μεταφράσεις της εβραϊκής Βίβλου, που κυκλοφορούσαν για να βοηθήσουν τους πιστούς που είχαν λησμονήσει τα κλασικά εβραϊκά, ενώ στον μεσαίωνα targum ονομάστηκαν γενικώς τα αραμαϊκά. Τη λέξη αυτή τη συνάντησα τις προάλλες, ενώ έφτιαχνα έναν κατάλογο με τις εκφράσεις κάθε γλώσσας που είναι ισοδύναμες με το ελληνικό «αυτά είναι κινέζικα» ή το αγγλικό that’s Greek to me. Βλέπετε, κάθε λαός έχει άλλη αντίληψη για την κατ’ εξοχήν ακαταλαβίστικη γλώσσα –και το αστείο είναι πως στα Γίντις, τα γερμανοεβραϊκά θα μπορούσαμε να πούμε, η αντίστοιχη έκφραση είναι siz targum-leson tsu mir = Αυτά [είναι] η γλώσσα του Ταργκούμ για μένα. Παναπεί, οι εβραίοι της εποχής εκείνης, αν και επίσης τρισχιλιετείς, είχαν την ειλικρίνεια να παραδεχτούν πως δεν καταλαβαίναν γρυ από τα ιερά τους κείμενα. Αλλά πλατειάζω, ας επιστρέψω στον δραγουμάνο και τις παραφυάδες του.

Και θα κλείσω με μια παραφυάδα. Στο μεσαιωνικό λεξικό του Κριαρά βρίσκω πως πέρα από τον τύπο δραγουμάνος υπάρχει και ο τύπος τζουρτζουμάνος, που είναι προϊόν παράλληλου δανεισμού από άλλον αραβικό τύπο (turjuman). Ο τύπος αυτός έδωσε και στη Δύση διάφορους εντελώς αγνώριστους τύπους, λ.χ. το ιταλικό turcimanno (προφανώς δούλεψε και η παρετυμολογία εδώ), το παλαιογαλλικό trucheman, από το οποίο βγαίνει και το σημερινό “par le truchement de…” που σημαίνει «μέσω τού…» ή το γερμανικό Trutzelmann. Σύμφωνα μάλιστα με τη Βικιπαίδεια, το επώνυμο του Φράνιο Τούτζμαν, του εθνικιστή πρώτου προέδρου της Κροατίας, προέρχεται από την ίδια ρίζα, δηλαδή κι αυτός δραγουμάνους προγόνους θα είχε!

Πηγή:sarantakos.com

Δευτέρα 16 Αυγούστου 2010

Τι πίστευε η αρχαία εκκλησία για την Θεοτόκο παρθένο Μαρία;

Ο καθηγητής Στεφανίδης, σχετικά με την Θεοτόκο αναφέρει… « Η προσωπική αγιότης της Θεοτόκου και η συμμετοχή αυτής εις το σωτηριώδες έργον του Χριστού επέφερε την τιμήν και την επίκλησιν αυτής. Οι Νεστοριανοί απέρριπτον το όνομα και την ανάλογον τιμήν της Θεοτόκου, τουναντίον ετόνιζον την σημασίαν αυτής οι αντίπαλοι των Νεστοριανών, οι αλεξανδρινοί θεολόγοι. Η καταδίκη των Νεστοριανών εν τη Τρίτη Οικουμενική συνόδω (431) ενίσχυσε την τιμήν της Θεοτόκου». (Εκκλησιαστική Ιστορία Στεφανίδη, έκδοση 6η, σελ 316)

Πέρα από την αναφορά του Στεφανίδη, θα παραθέσουμε αρχαίες μαρτυρίες για το τι είπαν για την Θεοτόκο οι πατέρες της εκκλησίας και την θέση που της έδιναν οι χριστιανοί από πάντα.
Η ονομασία ‘’Θεοτόκος’’, λένε οι προτεστάντες, δεν αναφέρεται από κανέναν αποστολικό ή μεταποστολικό πατέρα, ούτε μέσα στην Αγία Γραφή. Και αν δεν αναφέρεται ρητά, όμως υπονοείται ότι η Μαρία είναι Θεοτόκος, από την στιγμή που δεν γέννησε απλά ένα άνθρωπο στον οποίο αργότερα ενώθηκε η θεία φύση (δεν είναι Χριστοτόκος), αλλά όταν γέννησε, ο Χριστός είχε ΗΔΗ και τις δύο φύσεις. Επομένως η Μαρία είναι Θεοτόκος. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον όρο ‘’Αγία Τριάδα’’. Πουθενά στην Αγία Γραφή δεν υπάρχει η λέξη ‘’Τριάδα’’. Μήπως σημαίνει ότι ο Θεός δεν είναι τριαδικός; Όχι! Εφόσον η Τριάδα φαίνεται από πολλά Αγιογραφικά χωρία. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον όρο Θεοτόκος. Όσοι προτεστάντες αρνείστε τον όρο ‘’Θεοτόκος’’, προσέξτε μην πέσετε στην αίρεση του Νεστορίου.

Θεοτόκος ονομάζεται επισήμως για πρώτη φορά από τον Ωριγένη (185-251 μ Χ)…
«την ήδη μεμνηστευμένην γυναίκα καλεί ούτω και επί του Ιωσήφ και της Θεοτόκου ελέχθη».
(Ερμηνεία εκ του Δευτερονομίου του κβ' κεφ।)

Αν και καταδικάστηκαν από την Εκκλησία κάποιες αιρετικές διδασκαλίες του, εντούτοις δεν καταδικάστηκε επειδή αποκάλεσε την Μαρία Θεοτόκο.

Ο Διονύσιος Αλεξανδρείας (250 μ Χ) αναφέρει…
«τον σαρκωθέντα εκ της Αγίας Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας»
(Επιστολή προς Σαμοσατέα)

Ο Γρηγόριος ο Νεοκαισαρείας (275 μ Χ) αναφέρει επίσης…
«ταύτης ουν της προφητείας την ωδήν η Αγία Θεοτόκος ανέπεμπε λέγουσα, Μεγαλύνει ή ψυχή μου τον Κύριον κτλ.»
(λόγ. εις τον Ευαγγελισμόν)

Ο Ιερός Μεθόδιος ( 300 μ Χ) αναφέρει….
«Και δη λαβομένη η Θεοτόκος τον εκ του αχράντου και παναμώμου αυτής θυσιαστηρίου σαρκωθέντα ζωοποιόν και ανέκφραστον άνθρακα, ως λαβίδι...»

«τι προς σε φθέγξομαι, ω μήτερ παρθένε, και παρθένε μήτερ; Πατρικοίς σε ύμνοις προσφθέγξομαι, θύγατερ Δαυίδ και μήτερ του Κυρίου και Θεού Δαυίδ... ω πασών γενεών υψηλοτέρα και πάντων ορατών τε και αοράτων δημιουργημάτων τιμιωτέρα φανείσα, διά σου γέγονε Κύριος ο Θεός των δυνάμεων μεθ' ημών. Εύγε εύγε εύγε Μήτερ Θεού και δούλη»

Εδώ, όχι απλά την ονομάζει Θεοτόκο, αλλά την επικαλείται κιόλας


Ο Μέγας Αθανάσιος (330 μ Χ) αναφέρει….
«και αυτός δε ο Άγγελος δρώμενος ομολογεί απεστάλθαι παρά του δεσπότου, ως επί Ζαχαρίου ο Γαβριήλ, και επί της Θεοτόκου Μαρίας ο αυτός ομολόγησε»

Ο Γρηγόριος ο θεολόγος (370 μ Χ) αναφέρει…
«Ει τις ου Θεοτόκον την Μαρίαν υπολαμβάνει χωρίς εστί της Θεότητος.»
(επιστ. προς Κληδ. τόμ. α' σελ. 738)

Ο Χρυσόστομος είναι αποστομωτικός κατά των αρνητών της πρέπουσας τιμής στην Μαρία (όχι λατρείας όπως ψευδώς κατηγορούν την Εκκλησία οι προτεστάντες)….
«Ουδέν τοίνυν εν βίω οίον η Θεοτόκος Μαρία, περίελθε, ω άνθρωπε,
πάσαν την κτίσιν τω λογισμώ, και βλέπε ει εστίν ίσον ή μείζον της Αγίας Θεοτόκου παρθένου, περινόστησον την γην, περίβλεψον την θάλασσαν, πολυπραγμόνησον τον αέρα, τους ουρανούς τη διανοία ερεύνησον, τας αοράτους πάσας δυνάμεις ενθυμήθητι, και βλέπε ει εστίν άλλο τοιούτον θαύμα εν τη κτίση
(Λόγ. εις την Αγίαν Παρθένον τόμ. ε' σελ. 876 Εκδ. Ετόν)

Εδώ ο Χρυσόστομος διερωτάται ποιο άλλο κτίσμα είναι ίσο ή μεγαλύτερο της Αγίας Θεοτόκου

Ενώ σε άλλο σημείο επικαλείται τις μεσιτείες της….
«Και νυν ου λείπει τω Θεώ Δεβώρα, ου λείπει τω Θεώ Ισραήλ, έχομεν γαρ και ημείς την Αγίαν Παρθένον Θεοτόκον Μαρίαν πρεσβεύουσαν υπέρ ημών, ει γαρ η τυχούσα γυνή ενίκησε, πόσω μάλλον η του Χριστού μήτηρ καταισχύνει τους εχθρούς της αληθείας;»
(Λόγ. περί του χρησίμως τας προφητείας ασαφείς είναι)

Μήπως θα χαρακτηριστεί και ο Χρυσόστομος ως …μεσαιωνιστής;

Η επίκληση των αγίων δεν είναι μεσαιωνικό εφεύρημα όπως θα ήθελαν οι προτεστάντες, αλλά συνήθεια που υπήρχε από την αρχή στην Εκκλησία

Ο Στεφανίδης αναφέρει ότι ο Ιππόλυτος (Β' αιώνας) επικαλούνταν τις μεσιτείες των Τριών Παίδων…
«Οι χριστιανοί ετίμων προς τούτοις τα λείψανα των μαρτύρων και επεκαλούντο την παρά τω θεώ μεσιτείαν αυτών. Ο Ιππόλυτος επεκαλείτο τους τρείς παίδας»
(Εκκλησιαστική Ιστορία σελ 120, έκδοση 6η)

«..τρείς παίδες, μνησθήτε μου παρακαλώ, ίνα καγώ υμίν τον αυτόν κλήρον τον της μαρτυρίας λάχω…» ( Ιππολύτου Εις Δανιήλ 30,1)

Μεσαιωνιστής… και ο Ιππόλυτος από τον Β' αιώνα;

Μήπως είναι μεσαιωνιστής ο άγγελος που προσφέρει στον Θεό τις μεσιτείες των αγίων στην Αποκάλυψη, αλλά και ο ίδιος ο Θεός που τις δέχεται;

«Και ήλθεν άλλος άγγελος και εστάθη έμπροσθεν του θυσιαστηρίου, κρατών θυμιατήριον χρυσούν, και εδόθησαν εις αυτόν θυμιάματα πολλά, διά να προσφέρη με τας προσευχάς πάντων των αγίων επί το θυσιαστήριον το χρυσούν το ενώπιον του θρόνου. Και ανέβη ο καπνός των θυμιαμάτων με τας προσευχάς πάντων των αγίων εκ της χειρός του αγγέλου ενώπιον του Θεού». (Αποκάλυψη 8, 3-4)

Ενώ ο Πρόκλος, μαθητής του Χρυσοστόμου αναφέρει για την Παναγία …
«Συνεκάλεσαν ημάς νυν ενταύθα η Αγία Θεοτόκος και παρθένος Μαρία το αμόλυντον της παρθενίας κειμήλιον, ο λογικός του δευτέρου Αδάμ παράδεισος, το εργαστήριον της ενώσεως των φύσεων, η πανήγυρις του σωτηρίου συναλλάγματος, η παστάς εν η ο λόγος ενυμφεύσατο την σάρκα, η έμψυχος της φύσεως βάτος, η παρθένος και ουρανός, η μόνη Θεού προς ανθρώπους γέφυρα, ο φρικτός της οικονομίας ιστός, εν ω αρρήτως υφάνθη ο της ενώσεως χιτών...»
(εγκωμ. εις την Θεοτόκον κτλ 6).

Ενώ ο Θεοδώρητος επισφραγίζει…
«των πάλαι και πρόπαλαι της ορθοδόξου πίστεως κηρύκων κατά την Αποστολικήν παράδοσιν Θεοτόκον διδαξάντων ονομάζει και πιστεύει την του Κυρίου μητέρα» (Βλέπ. Θεοδ. επιστ. Σπορακίω τομ. δ'. σελ. 639).

Τέλος, να αναφέρουμε τα χωρία που επικαλούνται οι αιρετικοί προτεστάντες και πως τα διαστρεβλώνουν (κατά την συνηθισμένη τακτική τους) από τον Επιφάνιο Κύπρου

Στο κατά αιρέσεων λοιπόν, αναφέρει ο Επιφάνιος…. «Παυσάσθω τοίνυν η πλάνη των πεπλανημένων. Ούτε γαρ Θεός η Μαρία ούτε απ' ουρανού έχουσα το σώμα, αλλ' εκ συλλήψεως ανδρός και γυναικός, κατ' επαγγελίαν δε, ώσπερ ο Ισαάκ, οικονομηθείσα. Και μηδείς εις όνομα ταύτης προσφερέτω. Εαυτού γαρ την ψυχήν απόλλυσι, μήτε πάλιν αμπαραινέτω, εξυβρίζων την αγίαν Παρθένον".
Ναι μην άγιον ην το σώμα της Μαρίας, ου μην Θεός, ναι δη παρθένος ην η Παρθένος και τετιμημένη, αλλ' ουκ εις προσκύνησιν ημίν δοθείσα, αλλά προσκυνούσα τον εξ' αυτής σαρκί γεγεννημένον, απ' ουρανών δε εκ κόλπων Πατρός παραγενόμενον".
" Εν τιμή έστω Μαρία, ο δε Πατήρ και Υιός και Άγιον Πνεύμα προσκυνείσθω, την Μαρία μηδείς προσκυνείτω"

Σαφέστατα, όπως πολύ ορθά αναφέρει ο Επιφάνιος, η Μαρία δεν είναι Θεός, είναι άνθρωπος. Και φυσικά, στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως άνθρωπος τιμάται. Ως άνθρωπος που έγινε η πύλη δια της οποίας ήρθε στη γη ο σωτήρας μας…. «Η πύλη αύτη θέλει είσθαι κεκλεισμένη, δεν θέλει ανοιχθή, και άνθρωπος δεν θέλει εισέλθει δι' αυτής· διότι Κύριος ο Θεός του Ισραήλ εισήλθε δι' αυτής, διά τούτο θέλει είσθαι κεκλεισμένη». (Ιεζεκιήλ 44,2)

Ως άνθρωπος που στον γάμο της Κανά, άλλαξε την απόφαση του Χριστού. Και ενώ ο Χριστός της είπε … «Τι είναι μεταξύ εμού και σου, γύναι; δεν ήλθεν έτι η ώρα μου», δείχνοντας την μεγάλη διαφορά που έχει ως Θεός από την Μαρία που είναι άνθρωπος, εντούτοις, της έκανε την χάρη την ίδια στιγμή. Ενώ της το ξεκόβει αρχικά, αμέσως μετά έκανε αυτό που του είπε.

(Εδώ μπορείτε να δείτε τις απαντήσεις στα προτεσταντικά ψεύδη περί δήθεν ‘’θεοποίησής’’ της)

Ο Επιφάνιος το μόνο που κάνει είναι να καυτηριάζει τις αιρετικές θέσεις των Κολλυριδιανών που είχαν θεοποιήσει πραγματικά την Μαρία και της πρόσφεραν λατρεία. Μιλάει για λατρεία και λατρευτική προσκύνηση

Στο ίδιο έργο εξηγεί ο Επιφάνιος…. «Άλλους πάλιν αφραίνοντας εις την υπέρ της
αυτής αγίας αειπαρθένου υπόθεσιν, αντί Θεού ταύτην προσάγειν εσπουδακότας και σπουδάζοντας, και εν εμβροντήσει τινί και φρενοβλαβεία φερομένους. Διηγούνται γαρ ως τινές γυναίκες εν τη Αραβία από των μερών της Θράκης τούτο γε το κενοφώνημα ενηνόχασιν, ως εις όνομα της αειπαρθένου κολλυρίδα τινά επιτελείν, και συνάγεσθαι επί το αυτό, και εις όνομα της αγίας Παρθένου υπέρ το μέτρον τι πειράσθαι αθεμίτω και βλασφήμω επιχειρείν πράγματι, και εις όνομα αυτής ιερουργείν διά γυναικών».
«Η αίρεσις πάλιν εν τη Αραβία από της Θράκης και των άνω μερών της Σκυθίας ανεδείχθη... τινές γυναίκες κουρικόν τινά κοσμούσαι, (ήτοι δίφρον τετράγωνον), απλώσασαι επ' αυτόν οθόνην, εν ημέρα τινί φανερά του έτους, εν ημέραις τισίν άρτον προτιθέασι και αναφέρουσιν εις όνομα της Μαρίας, αι πάσαι δε από του άρτου μεταλαμβάνουσιν»


Συλλογή στοιχείων από το βιβλίο του αγ. Νεκταρίου «Μελέτη περί της Μητρός του Κυρίου της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας».

Πιθανότατα, η φωτογραφία της χρονιάς...


Η συγκεκριμένη εικόνα, συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες να ψηφιστεί ως η φωτογραφία της χρονιάς. Δείχνει μία μητέρα, η οποία από το ένα της στήθος θηλάζει το μικρό της παιδί και από το άλλο, ένα νεογέννητο πιθηκάκι. Στη λεζάντα της, η φωτογραφία η οποία δημοσιεύθηκε στον ινδικό τύπο αναγράφει: «Μόνον όποιος είναι φτωχός και ξέρει τι θα πει πείνα ενεργεί uε τόση γενναιοδωρία...Τι θλιβερό που ο άνθρωπος δεν είναι πάντα έτσι»


Πηγή:efenpress


Κυριακή 15 Αυγούστου 2010

Συνταγή σεισμών...

Η κοίμηση της Παναγίας


Η εορτή της Κοιμήσεως της Παναγίας έχει ιδιαίτερη θέση μέσα στο ετήσιο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας που συνδέεται άμεσα με την μοναδικότητα του προσώπου της Παναγίας μας στο έργο της εν Χριστώ σωτηρίας μας. Αν η πρώτη γυναίκα της δημιουργίας του Θεού, η Έυα, με την ανυπακοή της μαζί με τον Αδάμ, μας οδήγησαν μακρυά από τον Παράδεισον, με την έλευση του θανάτου στη ζωή μας, η υπακοή της Παναγίας μας στο θέλημα του Θεού μας οδήγησε στην Ανάσταση της Ανθρωπίνης φύσεως στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού και κατά συνέπεια ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Η Παναγία μας την ημέρα του Ευαγγελισμού, της ανακοινώσεως της καλής αγγελίας της εν Χριστώ σωτηρίας μας από τον θάνατον από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, απάντησε με πολύ ταπείνωση και ευσέβεια να δώσει προτεραιότητα στη ζωή της στο θέλημα του Θεού. «Γένοιτο μοι κατά το ρήμα Σου». Γι’ αυτό και στον ύμνο της εορτής των Εισοδείων της Παναγίας, ψάλλουμε «Σήμερον της σωτηρίας ημών το Κεφάλαιον...».

Οι πρωτόπλαστοι έδωσαν προτεραιότητα στο δικό τους θέλημα, όπως κάνουν σήμερα πολλοί αμαρτωλοί άνθρωποι, που είναι υπεύθυνοι για τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, όπως είναι η φτώχεια και η δυστυχία, οι ασθένειες, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πολλών καταπιεσμένων συνανθρώπων μας, η καταστροφή του περιβάλλοντος και η διαφθορά. Γι’ αυτό καθημερινά στις καθημερινές μας προσευχές, όπως στην Κυριακή Προσευχή, «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς....”,καλούμαστε όλοι μας να δώσουμε προτεραιότητα στη ζωή μας στο θείο θέλημα του Θεού, «γεννηθήτω το Θέλημα σου». Η έλευση της Βασιλείας των Ουρανών ανάμεσα μας ξεκινά με την επικράτηση του Θελήματος του Θεού στην καθημερινή μας ζωή. Το θέλημα του Θεού, μας λέει ο Απόστολος Παύλος, είναι η σωτηρία μας. «Ο Θεός πάντας ανθρώπους θέλειν σωθείναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Με την ανυπακοή των πρωτοπλάστων εισήλθεν στην ανθρώπινη φύση το προπατορικό αμάρτημα, όπου όλοι οι απόγονοί τους έχουν πλέον την ροπή προς την αμαρτία με την αμαύρωση του «κατ’ εικόνα Θεού»που δημιουργήθηκε αρχικά ο άνθρωπος από τον Τριαδικόν Δημιουργόν του. Κατά τον ίδιο τρόπο με την υπακοή της Παναγίας μας και την θέωση της Ανθρωπίνης φύσεως που έδωσε η Παναγία μας στον Υιόν και Λόγον του Θεού, όλοι οι άνθρωποι που βαπτίζονται εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και ακολουθούν το άγιο παράδειγμα της Παναγίας μας να λένε στην κλήση του Θεού «γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου», δίνοντας προτεραιότητα στη ζωή τους στο θείο θέλημα του Θεού, δηλαδή στις θείες του Εντολές, τότε μπορούν να νικήσουν τον θάνατο της αμαρτίας και να εισέλθουν  εις την Βασιλείαν των Ουρανών. Γι’ αυτό οι χώροι που θάβουμε στους νεκρούς μας πλέον στον χώρον της Εκκλησίας τους ονομάζουμε Κοιμητήρια και όχι νεκροταφεία. Ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα, ως φυσικός θάνατος για να μη διαιωνίζεται το κακόν, είναι προσωρινός μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού Χριστού, όπου όλοι μας θα έχουμε αδιάφθορο σώμα όπως το αναστημένο σώμα του Ιησού στην ηλικία των τριαντατριών ετών. Αυτοί που ζουν σ’ αυτό τον κόσμο σύμφωνα με τις θείες Εντολές του Ιησού Χριστού θα ζουν αιώνια στον Παράδεισο. Κι αυτοί που ζουν μακρυά από το Θεό και πεθαίνουν χωρίς να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους, όπως οι αμετανόητοι φονιάδες, οι κλέφτες, οι κακούργοι, οι λαοπλάνοι, οι πόρνοι, οι μηχοί, οι ψεύτες, αλλά κι όλοι εκείνοι που μπορούν να βοηθήσουν τους πονεμένους συνανθρώπους τους και το αποφεύγουν, σύμφωνα με τη μαρτυρία της Αγίας Γραφής θα ζουν αιώνια στην Κόλαση, εκεί που κυριαρχεί ο τριγμός και ο φρυγμός των οδόντων. Τελικά η φιλανθρωπία μας και η αγάπη μας χωρίς φυλετικές διακρίσεις είναι μια επένδυση για την αιωνιότητά μας.

Η Παναγία μας διεδραμάτισε σημαντικό και κορυφαίο ρόλο στην όλη ιστορική εμφάνιση του Χριστιανισμού στο προσκήνιο της παγκόσμιας Ιστορίας. Η όλη της ζωή είναι ένα αξιοθαύμαστο γεγονός, στην πραγματικότητα ένα θαύμα του Θεού. Γεννήθηκε με θαυματουργικό τρόπο από πολύ ηλικιωμένους, αλλά πολύ ευσεβείς και πιστούς γονείς, τους οποίους η Εκκλησία μας ονομάζει Θεοπατέρες, τον  Ιωακείμ και την  Άννα. Η Εκκλησία μας, αναφερόμενη στην Γέννηση της Θεοτόκου, τονίζει ότι η Γέννηση της  «χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη» διότι εξ αυτής «ανέτειλε ο ήλιος της Δικαιοσύνης» δηλαδή ο Ιησούς Χριστός που μας έσωσε.  Ο Νομπελίστας ποιητής μας Ελύτης χρησιμοποίησε τον στίχο αυτό της εορτής της Παναγίας μας στην Ιστορική πορεία του Έθνους, τον οποίο ο μεγάλος μας μουσικοσυνθέτης Θεοδωράκης μελειοποίησε και έγινε δημοτικό τραγούδι του λαού μας, «Της Δικαιοσύνης ήλιε Νοητέ» στο γνωστό «Αξιον Εστίν», που προέρχεται πάλι από τους ύμνους που αναφέρονται στο πρόσωπο της Παναγίας μας.

Η πράξη της Παναγίας μας να απαντήσει θετικά στην κλήση του Θεού για τη σωτηρία μας δεν είχε ατομικό χαρακτήρα. Είχε χαρακτήρα συλλογικό, απαντά εκ μέρους ολόκληρης της Ανθρωπότητας, γιατί έπρεπε να διαφυλαχθεί το αγαθόν της ελευθερίας που ο Θεός χάρισε στους προτοπλάστους, το αυτεξούσιον. Έτσι το έργο της Θείας Οικομονίας διά την εν Χριστώ σωτηρία μας πραγματοποιείται και με τη δική μας ανθρώπινη συνγκατάθεση. Η Παναγία μας ως ο κορυφαίος ευσεβής άνθρωπος της παγκόσμιας κοινωνίας με την παρουσία της από της μικράς της ηλικίας στον χώρον του Ναού, έστω και ορφανή, προσευχόμενη και δεόμενη δι’ όλους μας, έγινε η «κεχαριτωμένη», έγινε η «ανύφευτη Νύμφη», που έδωσε την δική της σάρκα στον Υιόν και Λόγον του Θεού διά την εν Χριστώ σωτηρίαν μας.

Ως άνθρωπος η Παναγία μας υπόφερε πολύ, έζησε την ορφάνεια, που μπορεί να ζήσει το κάθε παιδί στην ηλικία της και στην συνέχεια, όσοι δεν μπορούσαν να δούν την παρουσία του Θεού στη ζωή της, όταν γέννησε στην φάτνη των αλόγων το Βρέφος Ιησού, ήσαν έτοιμοι να την πετροβολήσουν, ως άπιστη πλανεμένη γυναίκα που έμεινε έγκυος χωρίς να πατρευτεί. Κι αυτός ακόμη ο αρραβωνιαστικός της ήταν έτοιμος να την εγκαταλείψει. Ο Ιωσήφ ο Μνήστωρ έμεινε μαζί της επειδή επενέβηκε ο Θεός στη ζωή του με τον Αρχάγγελον. Μόλις γεννήθηκε το Βρέφος Ιησού, ο μεγαλύτερος δυνάστης της εποχής ο κακούργος Βασιλιάς Ηρώδης κυνηγούσε το Βρέφος με ολόκληρο στρατό να το δολοφονήσει. Τελικά σκότωσε χιλιάδες αθώα βρέφη.

Τα μεγαλύτερα κακά μπορούν να μας τα κάνουν αυτοί που έχουν υλική δύναμη και βρίσκονται μακρυά από το Θεό, όπως ο Χίτλερ και όλοι εκείνοι που συμβαίνει να βρίσκονται επικεφαλής μας και ζούν μακρυά από το Θεό, αυτοί ακόμη που περιμένουν τις μεγάλες εορτές μας το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και τον Δεκαπενταύγουστον για να πάνε όχι στην Εκκλησία για προσευχές και Θεία Κοινωνία, αλλά στις μακρυνές τους φάρμες για να οργανωθούν καλύτερα να συνεχίσουν το έργο του προπάτορα τους Ηρώδη που ήθελε να θανατώσει το Βρέφος Ιησού, και που αποκεφάλισε τον Ιωάννη τον Πρόδρομο που τον έλεγχε για τις ανηθικότητες του και τις απάτες του και τις κλοπές του. Αντί τις προσευχές προς τον Θεόν προτιμούν τις διακοπές της ακολασίας.

Όταν διά τον φόβο των Ιουδαίων έντρομοι οι Μαθητές του Χριστού έτρεχαν να κρυβούν φοβούμενοι για τη ζωή τους, η Παναγία μας βρέθηκε στην πρώτη γραμμή κοντά στον Υιόν της μέχρι τον Γολγοθά. Άγγιξε τα αθώα αίματα του Μοναχογιού της που έτρεχαν από τον παράνομο Σταυρόν του Μαρτυρίου. Την έπνιγε το δίκαιο, γιατί ήταν σίγουρη ότι ο Υιός της ήταν αθώος. Είναι τραγικό και επώδυνον να βλέπεις το παιδί σου να πεθαίνει άδικα, ανυπεράσπιστος. Να τιμωρείται για πράγματα που δεν έκανε. Να βλέπει την κακία αμαρτωλών ανθρώπων και απατεώνων που χρησιμοποιούν μάλιστα και την πολιτική και στρατιωτική εξουσία της εποχής για την μεγαλύτερη αδικία που έγινε στον κόσμο. Να καταδικάζουν με την πιο ατιμωτική μορφή του θανάτου Εκείνον που ομίλησε για την δικαιοσύνη, για την αγάπη, για την προστασία των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για την αλληλοβοήθεια των ανθρώπων. Όλη αυτή την αδικία και τον πόνο έζησε η Παναγία μας.

Η χαρά της Αναστάσεως απάλυνε τον μεγάλο της πόνο. Η Παναγία μας διαδραματίζει πλέον κορυφαίον ρόλον στην οργάνωση της Πρώτης Εκκλησίας. Στον χώρον που ζούσε γίνονται οι πρώτες συνάξεις των Μαθητών του Χριστού, εκεί γίνεται η εκλογή του Ματθία στη θέση του προδότη Ιούδα, εκεί τελούνται οι πρώτες Ευχαριστιακές συνάξεις, οι πρώτες Θείες Λειτουργίες. Η Παναγία μας καθοδηγεί τους πάντες με την ευσέβεια της και τις προσευχές της και την ακλόνητη πίστη της στο Θεό.

Ο άγιος Επιφάνιος επίσκοπος Κύπρου, εκφράζοντας την αποστολική παράδοση και τους Πατέρες της Εκκλησίας τονίζει ότι η Παναγία μας παραμένει για πάντα μαζί μας δεόμενη υπέρ της του κόσμου σωτηρίας και της των πάντων ενώσεως του σώματος των χριστιανών και όλων των ανθρώπων. Έτσι στο ύμνο της εορτής της Κοιμήσεως της Παναγίας μας, τονίζεται ότι «εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλειπες Θεοτόκε, αλλά μετέστης προς τη Ζωήν μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής και ταις πρεσβείες ταις σαις λυτρουμένη εκ θανάτου ταις ψυχαίς ημών».

Ο άγιος Επιφάνιος μας λέει ότι η Παναγία μας με την Κοίμηση της και τη Μετάσταση της στους Ουρανούς,  μοιάζει με την Βασίλισσα εκείνη που κάθεται στον Θρόνο της σε ασφαλή Κάστρο, που ποτέ της όμως δεν ησυχάζει όσο γνωρίζει ότι τα παιδιά της βρίσκονται ακόμη στην πρώτη γραμμή του πολέμου και κινδυνεύουν να χαθούν. Όσοι ακολουθούν τις θείες Εντολές του Ιησού Χριστού γίνονται αδελφοί και αδελφές του Ιησού Χριστού και κατά συνέπεια παιδιά της Παναγίας μας που δέεται υπέρ της Σωτηρίας μας. Γι’ αυτό οι γονείς μας όταν αγωνιούν για τα παιδιά τους και μάλιστα γι’ αυτά που βρίσκονται μακρυά τους θα αναφωνήσουν μπροστά στην απόγνωση και τον πόνο τους «Παναγία μου σώσε το παιδί μου». Αυτό κάνει κι ο κάθε ευσεβής πιστός που ζει κοντά στο Θεό. Μπροστά στον κίνδυνο του κακού και της αμαρτίας θα αναφωνίσουμε αυθόρμητα: «ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΣΩΣΕ ΜΕ”. Όπως μας λέει ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος «πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη», κι αυτό ισχύει πρώτιστα για το άγιο Πρόσωπο της Παναγίας μας, που η Εκκλησία μας την τιμά ως την πρώτη ανάμεσα σε όλους τους αγίους μας.

Ο Τορπιλισμός του "ΈΛΛΗ"


Oι άνθρωποι που συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι της Τήνου το 1940 για να παρακολουθήσουν τον καθιερωμένο εορτασμό της γιορτής της Μεγαλόχαρης δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα γίνονταν μάρτυρες σε αυτό που θεωρήθηκε πρελούδιο του ελληνοϊταλικού πολέμου.

« Ολα έμοιαζαν να κυλούν κανονικά, η μέρα ήταν ηλιόλουστη, μικροπωλητές διαλαλούσαν την πραμάτεια τους στον δρόμο, ενώ κάποια βαπόρια είχαν σταθμεύσει στο λιμάνι προκειμένου να παρακολουθήσουν τον εορτασμό.Το “'Ελλη” που εκπροσωπούσε το Πολεμικό Ναυτικό, όπως γινόταν κάθε χρόνο με κάποιο πολεμικό πλοίο στον εορτασμό, βρισκόταν αγκυροβολημένο σε απόσταση περίπου 600 μέτρων.

Κατά τις 8.30 πέταξε σε χαμηλό ύψος πάνω από το λιμάνι ένα αεροπλάνο, ο κόσμος το θεώρησε ελληνικό και το χαιρέτησε βγάζοντας το καπέλο και κουνώντας τα μαντίλια του » θυμάται ο συνταξιούχος σήμερα εκπαιδευτικός Γιώργος Αμιραλής ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν μαθητής Δημοτικού...

'Oπως αποδείχτηκε τελικά το αεροπλάνο ήταν εκεί για να κάνει αναγνώριση πριν από την επίθεση του ιταλικού υποβρυχίου «Ντελφίνο» που ακολούθησε.

Ξαφνικά ακούγεται ένας τρομακτικός θόρυβος. « Καθόμουν σε μια βαρκούλα αραγμένη στο λιμάνι.Ακούγεται το μπαμ, βλέπω το κατάρτι και τις σημαίες με τις οποίες ήταν στολισμένο το πλοίο να κατεβαίνουν σιγά σιγά.

Μόλις ακούστηκε ο θόρυβος επικράτησε πανικός, μας λέγανε “απομακρυνθείτε, έγινε έκρηξη στα καζάνια του Έλλη”, δεν είχαν περάσει παρά λίγα λεπτά όταν μια δεύτερη τορπίλη χτύπησε στον μόλο. Από την έκρηξη υψώθηκαν νερά, πέτρες και θραύσματα της τορπίλης » μας λέει ο 84χρονος σήμερα συνταξιούχος ναυτικός Γιώργος Μαλλιάρης.

Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής από τη δεύτερη έκρηξη μια γυναίκα, αρμενικής καταγωγής, έχασε τη ζωή της από ανακοπή καρδιάς.

Δευτερόλεπτα αργότερα ακολουθεί η τρίτη τορπίλη. Αυτή θα μπορούσε να είναι η πλέον μοιραία αφού στόχο έχει τα γεμάτα με κόσμο επιβατηγά πλοία που είναι αραγμένα στο λιμάνι. « Τρύπησε τον μόλο καμιά 50αριά μέτρα νοτιότερα από το σημείο που χτύπησε η δεύτερη και αντί να συνεχίσει προς το επιβατηγό πλοίο που βρισκόταν εκεί καρφώθηκε στον πυθμένα της θάλασσας, πραγματικό θαύμα » θυμάται ο κ. Αμιραλής.

Την ίδια ώρα πάνω στο πλοίο τα μέλη του πληρώματος μάχονται για τη σωτηρία τους. Υπάρχει ήδη ένας βεβαιωμένος νεκρός, αρκετοί τραυματίες και αγνοούμενοι. Όσοι βρίσκονταν την ώρα του τορπιλισμού στο κατάστρωμα τινάχτηκαν και είτε έπεσαν στη θάλασσα είτε ξαναβρέθηκαν στο κατάστρωμα χτυπημένοι. Υπήρχαν όμως και εκείνοι που την ώρα της επίθεσης βρίσκονταν στις καμπίνες τους. « Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι τα κεφάλια των ναυτών που είχαν κολλήσει στα φινιστρίνια την ώρα που το πλοίο σιγά σιγά βυθιζόταν», λέει συγκινημένος ο Αντώνης Κούλης, μαθητής Δημοτικού τότε, ο οποίος παρακολούθησε και αυτός από κοντά το δράμα της 15ης Αυγούστου 1940.

Αφού έχει καταλαγιάσει κάπως ο πανικός από τις τρεις τορπίλες, το επιβατηγό «Έσπερος» που ήταν ελλιμενισμένο σπεύδει να βοηθήσει το «Έλλη». Επί του σκάφους, πλέον, από τα 200 περίπου άτομα του πληρώματος βρίσκονται μόνο ο πλοίαρχος και οκτώ αξιωματικοί. « Το “Έσπερος” προσπάθησε να ρυμουλκήσει το πλοίο.Το δυσκόλευε το γεγονός ότι το “Ελλη” συνέχιζε να είναι αγκυροβολημένο αφού δεν είχε γίνει δυνατόν να κοπεί η αλυσίδα του. Η πλώρη του “Έλλη” ήταν ήδη μισοβυθισμένη ενώ υπήρχαν και μαύροι καπνοί. Κάποια στιγμή τα σκοινιά του “Έσπερου” δεν άντεξαν και κόπηκαν » θυμάται ο κ. Κούλης.

« Για εμάς τους Τηνιακούς το έπος του ΄40 ξεκινά με τον τορπιλισμό της “Έλλης”. Όταν το πλοίο βυθίστηκε, μια άσπρη λαδιά έμεινε σημάδι πάνω στη θάλασσα. Τον καιρό της Κατοχής όταν η θάλασσα ήταν γαλήνια η λαδιά διακρινόταν από το λιμάνι » καταλήγει ο κ. Αμιραλής.

«Έγινε παλιοσίδερα στην Ιταλία»

Από τη δεκαετία του 1950 το κουφάρι του «Έλλη» δεν βρίσκεται πια στον βυθό της θάλασσας.« Το πραγματικά εξοργιστικό είναι ότι το ελληνικό κράτος ήρθε σε συμφωνία με ιταλική εταιρεία και ανέλαβε εκείνη την ανέλκυση του πλοίου μεταφέροντας τα υπολείμματα στην Ιταλία για να γίνουν παλιοσίδερα. Θα έπρεπε να βρίσκονται εδώ σε κάποιο μουσείο » λέει ο κ. Σάββας Απέργης, πρώην δήμαρχος της Τήνου. Ο κ.Απέργης θυμάται τις στιγμές που ακολούθησαν τον τορπιλισμό. «Υστερα από προτροπή του Μητροπολίτη Φιλάρετου η λιτανεία με την ιερή εικόνα έγινε κανονικά» θυμάται ο πρώην δήμαρχος, που επί δημαρχίας του κατασκευάστηκε το μνημείο του «Ελλη» το οποίο βρίσκεται σήμερα στο λιμάνι του νησιού.

«Φυσικά η λιτανεία είχε πένθιμο χαρακτήρα. Ο κλήρος δεν φορούσε τα προβλεπόμενα για την περίσταση εορταστικά άμφια, αλλά το μαύρο ράσο. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσε να γίνει για τους εννιά ναυτικούς που χάθηκαν » υπογραμμίζει ο κ. Αμιραλής.
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

1940

15 Αυγούστου: Τορπιλισμός του «Έλλη». Θεωρείται δεδομένο ότι τέτοιου είδους ενέργειες είχαν την έγκριση της Ρώμης. Αυτό που δεν έχει διευκρινιστεί ως και σήμερα είναι αν ο Μουσολίνι είχε δώσει εντολή για τη συγκεκριμένη επίθεση ή αν οφειλόταν σε πρωτοβουλία του διοικητή Αιγαίου κόμη Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκι.

16 Αυγούστου: Η ελληνική κυβέρνηση και ο ελεγχόμενος Τύπος της εποχής μιλούν για επίθεση από άγνωστο υποβρύχιο.

18 Αυγούστου: o Ιταλός ναυτικός ακόλουθος υποβάλλει τα συλλυπητήριά του στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, διαβεβαιώνοντας παράλληλα ότι δεν πρόκειται για ιταλική ενέργεια.

30 Οκτωβρίου: Δύο ημέρες μετά την κήρυξη του πολέμου η κυβέρνηση Μεταξά ανακοινώνει την προέλευση των τορπιλών που βύθισαν το «Έλλη».

1950

Η Ιταλία παραχωρεί στην Ελλάδα το ελαφρύ καταδρομικό «Ευγένιος της Σαβοΐας» σε αντικατάσταση του «Έλλη».

Σάββατο 14 Αυγούστου 2010

O Μηχανισμός των Αντικυθήρων αποκαλύπτεται στο Ηράκλειο


Η έκθεση για το Μηχανισμό των Αντικυθήρων που παρουσιάστηκε το χειμώνα στην Αθήνα μεταφέρεται τώρα στο Ηράκλειο Κρήτης μέχρι τις 31 ΟκτωβρίουΜηχανικά ομοιώματα και πολυμεσικές εφαρμογέςαποκαλύπτουν τα μυστικά του υπολογιστή που παρέμεινε μπροστά από την εποχή του για πάνω από 13 αιώνες.

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων αποτελούσε αίνιγμα από την ανακάλυψή του σε ρωμαϊκό ναυάγιο τη Μεγάλη Τρίτη του 1900.

Ένα αιώνα αργότερα, σύγχρονες τεχνολογίες τομογραφίας και απεικόνισης επέτρεψαν σε διεθνή ερευνητική ομάδα να δώσει απάντηση στο μυστήριο

«Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων αποτελεί μια μηχανική μικρογραφία του Αρχαίου Σύμπαντος» αναφέρει ανακοίνωση των οργανωτών της έκθεσης.

«Πρόκειται για έναν περίπλοκο αστρονομικό υπολογιστή που παρακολουθεί τους κύκλους του Ηλιακού Συστήματος, δηλαδή τα ημερολόγια, τις φάσεις και τις θέσεις του Ηλίου και της Σελήνης. Επίσης, προβλέπει τις ηλιακές και τις σεληνιακές εκλείψεις, και πιθανώς τις θέσεις των πλανητών. Πρόσφατα ανακαλύφθηκε ότι ο Μηχανισμός περιλάμβανε και έναν τετραετή δείκτη, τον δείκτη της Ολυμπιάδας, ο οποίος παρακολουθούσε τον κύκλο των Πανελλήνιων Αγώνων» εξηγεί η ανακοίνωση.

Στην έκθεση που φιλοξενεί το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης θα παρουσιαστούν η ιστορία και οι λειτουργίες του Μηχανισμού, καθώς και όψεις της αρχαίας αστρονομίας και τεχνολογίας που είναι απαραίτητες για την κατανόηση της λειτουργίας του και για την τοποθέτησή του στο πλαίσιο της Ιστορίας των Επιστημών και της Τεχνολογίας.

Το κρυφό νήμα που διατρέχει την έκθεση είναι τέσσερις αρχαίοι αριθμοί που διαβάστηκαν στις επιγραφές των θραυσμάτων με τη χρήση τομογράφου και επέτρεψαν την κατανόηση των λειτουργιών του.

Η έκθεση παρουσιάστηκε τον χειμώνα στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και μετά το Ηράκλειοθα παρουσιαστεί στην Ισπανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ιταλία, τη Μεγάλη Βρετανία και την Κίνα.

Το φθινόπωρο του 2011 θα ενταχθεί σε ευρύτερη έκθεση για το ναυάγιο των Αντικυθήρων που θα πραγματοποιηθεί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, όπου φυλάσσεται σήμερα ο Μηχανισμός.

H έκθεση στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης θα είναι ανοιχτή από 19 Ιουλίου έως 31 Οκτωβρίου.

Τις καθημερινές λειτουργεί από 9.00 έως 16.00 και τα Σαββατοκύριακα από 10.00 έως 17.00.


Πηγή

Related Posts with Thumbnails