Περιουσία Χριστόδουλου.

Επειδή πολύς λόγος και πολλά mails υπήρξαν γι αυτό το θέμα που θα ασχοληθούμε και επειδή ανέκυψε και πάλι, είπα να κάνω μια μικρή έρευνα γι αυτό.

Καταρχήν υποτίθεται σύμφωνα με το περιοδικό "Ιερά Παρακαταθήκη" του Οδυσσέα Τσολογιάννη που λέγεται ότι είναι θεολόγος και δημοσιογράφος ότι η περιουσία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου είναι αμύθητη και μάλιστα επικαλείται και ειδησεογραφία της 27-7-2008.*

*μην ξεχνάμε ότι στην πραγματικότητα μιλάμε για αποσφράγιση Αρχιεπισκοπικής κατοικίας που ήταν σε χρήση όχι μόνο από έναν αλλά από συνολικά 4 Αρχιεπισκόπους, δηλαδή δεν είχε μόνο δωρεές ή υπάρχοντα του μακαριστού Χριστοδούλου, αλλά και των άλλων τριών. Είναι γεγονός εξάλλου ότι πολλά από τα άμφια που βρέθηκαν άνηκαν και στους προηγούμενους Αρχιεπισκόπους.

Βέβαια ο κύριος Τσολογιάννης ενώ ήταν λαλίστατος κατά την μαρτυρία ενός συνομιλητή του, όταν κλήθηκε να απαντήσει στα θέματα που τον κατηγορούν αυτός "κάνει την πάπια" όπως λέει χαρακτηριστικά ο συνομιλητής του ή μάλλον οι συνομιλητές του.

Για να δούμε όμως τι έλεγε η ειδησεογραφία της 27-7-2008.

Κατά την έρευνα που έκανα στο διαδίκτυο η ειδησεογραφία της ημέρας αυτής, αναφέρεται στο άρθρο της Άντζυ Σταθάτου στην εφημερίδα "ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ".

Όμως η κυρία Σταθάτου στο άρθρο της στα μόνα ποσά που αναφέρεται και φέρονται(θα εξηγήσω παρακάτω γιατί το λέω αυτό) είναι, 30.000€ και 50.000€ τα οποία αναφέρονται σε χρηματικό ποσό που βρέθηκε και εκτιμώμενη αξία ενός πολυελαίου αντίστοιχα. Τα υπόλοιπα ποσά είναι φαντασία του κυρίου Τσολογιάννη.

Ας δούμε όμως και κάποια άλλα άρθρα εκείνων των ημερών και μετέπειτα.

Πάμε πρώτα στην Ελευθεροτυπία σε άρθρο της 20-7-2008

Ποιους «θυμήθηκε» ο Χριστόδουλος

Της ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ

Δύο φάκελοι, που περιείχαν 28.000 ευρώ και εννέα χρυσές λίρες, βρέθηκαν στο γραφείο του Χριστόδουλου, κατά την καταγραφή των αντικειμένων της αρχιεπισκοπικής κατοικίας στο Παλαιό Ψυχικό.

Παρουσία εκπροσώπων της Δικαιοσύνης, της αστυνομίας και της εφορίας καταγράφονται τα αντικείμενα στην οικία του Χριστόδουλου, στο Ψυχικό.

Η αποσφράγιση έγινε στις 10 Ιουνίου, με δικαστική απόφαση, παρουσία δικαστικών αρχών, του διευθυντή της αστυνομίας και εκπροσώπου της εφορίας. Η καταγραφή όλων των αντικειμένων θα διαρκέσει μερικές εβδομάδες, λόγω της πληθώρας των αντικειμένων που υπάρχουν, αλλά και της λεπτομερέστατης περιγραφής τους.

Αμφια και ασημικά

Μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί βαρύτιμα άμφια, τέσσερις πολύτιμες μίτρες και αρκετές άλλες μικρότερης αξίας, δεκάδες εγκόλπια, σταυροί, εικόνες και βιβλία. Πολλά είναι και τα ασημένια αντικείμενα: κηροπήγια, φρουτιέρες, κουτιά κ.λπ., τα περισσότερα από τα οποία είναι δώρα πατριαρχών, ενώ δεκάδες προέρχονται από δώρα φίλων ή ακόμη και από αρχηγούς κρατών.

Η καταγραφή γίνεται παρουσία συμβολαιογράφου, του γενικού αρχιερατικού επιτρόπου, πατέρα Θωμά Χρυσικού, ο οποίος είναι ο «μεσεγγυούχος» και αυτός που όχι μόνον θα τα παραλάβει, αλλά θα έχει και την ευθύνη διαφύλαξης όλων των αντικειμένων, μέχρι να καταλήξουν στους τελικούς παραλήπτες.

Την πρώτη ημέρα εκλήθησαν και όλοι όσοι είχαν έννομο συμφέρον, όπως για παράδειγμα ο μητροπολίτης Βρεσθένης Θεόκλητος, ο πρώην πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής πατέρας Θωμάς Συνοδινός, ο αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Οικονόμου και διάκονοι του Χριστόδουλου.

Κάθε ημέρα που γίνεται η καταγραφή συντάσσεται ειδικό δελτίο με τα αντικείμενα που ελέγχθηκαν και ορίζεται η ημερομηνία της συνέχισης αυτής της εργασίας, ενώ το σπίτι κλειδώνεται και ξανανοίγει παρουσία όλων.

*Σύμφωνα με την ιδιόχειρη διαθήκη του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, τα άμφια και οι στολές θα μείνουν στην αρχιεπισκοπή, προκειμένου να τοποθετηθούν στο εκκλησιαστικό μουσείο που πρόκειται να ιδρυθεί. Τα βιβλία του προορίζονται για την υπό σύσταση εκκλησιαστική βιβλιοθήκη, που θα στεγαστεί σ' ένα αναπαλαιωμένο κτίριο (του πρώην κακουργιοδικείου) στην περιοχή του Ψυρρή.

Ο Χριστόδουλος ορίζει στη διαθήκη του σχετικά με τα χρήματα που βρέθηκαν:

Φίλοι και συγγενείς

«Οσα τινά χρήματα ευρεθούν εις τα θυλάκιά μου, να δοθούν εις τον πρωτοσύγκελλο» (εννοεί τον πατέρα Συνοδινό που στάθηκε στο πλευρό του ώς το τέλος). Ηταν εκείνος που δεν μπόρεσε να κρατήσει τους λυγμούς του μόλις μπήκαν στο δωμάτιο όπου ο αρχιεπίσκοπος είχε αφήσει την τελευταία του πνοή.

*Οσον αφορά τον επίσης αφοσιωμένο συνεργάτη του, μητροπολίτη Βρεσθένης Θεόκλητο, ο αρχιεπίσκοπος του άφησε μία στολή και την ευχή του -όπως έγραφε χαρακτηριστικά στη διαθήκη του.

*Για τον αδελφό του Γιάννη, ο αρχιεπίσκοπος δεν άφησε κάτι, λέγοντας ότι έχει τη σύνταξή του για να ζήσει.

Ωστόσο, ο πνευματικός αδελφός του Χριστόδουλου, ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, πήρε κοντά του τον ηλικιωμένο Γιάννη Παρασκευαΐδη και τον συντηρεί στη μητρόπολή του.

*Αγνωστο είναι τι θα απογίνει η κατοικία, που ανήκει στη Μονή Πεντέλης, μετά την καταγραφή όλων των αντικειμένων. Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δεν επιθυμεί να τη χρησιμοποιήσει. Υπάρχουν σκέψεις όμως να διατίθεται για τη φιλοξενία υψηλόβαθμων κληρικών, που επισκέπτονται την Εκκλησία της Ελλάδος, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι θα ήταν προτιμότερο να νοικιαστεί, πιθανόν σε κάποια πρεσβεία, μια και η περιοχή του Ψυχικού, όπου βρίσκεται, προσφέρεται για κάτι τέτοιο.

*Ενώ η καταγραφή των δεκάδων αντικειμένων στο Ψυχικό φαίνεται πως θα κρατήσει όλο το καλοκαίρι, στην κατοικία της οδού Αγίας Φιλοθέης, όπου βρίσκεται το αρχιεπισκοπικό μέγαρο, και κατοικεί τώρα ο Ιερώνυμος, τα αντικείμενα ήταν λιγοστά και όλα έληξαν μέσα σε μία ημέρα.

*Εκεί βρέθηκαν και καταγράφηκαν εκατοντάδες βιβλία, προσωπικά είδη και αντικείμενα του Χριστόδουλου. Στο γραφείο του στην αρχιεπισκοπή βρέθηκε και ο ογκώδης φάκελος του αρχείου, που περνάει στα χέρια του πατέρα Θωμά Συνοδινού.

Πάμε τώρα στην Espresso 17-11-2008(σ.σ. έχει περάσει το καλοκαίρι και έχουν καταγραφεί όλα τα υπάρχοντα).

Στο έλεος διαρρηκτών η βίλα Χριστόδουλου

17.11.2008

Στο έλεος των διαρρηκτών βρίσκεται εδώ και πέντε μήνες η κατοικία του μακαριστού Χριστόδουλου στο Ψυχικό, στο εσωτερικό της οποίας βρίσκονται ακόμη πολλά αντικείμενα ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και μόνο ένας θεός ξέρει πώς μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει το εγκαταλειμμένο σπίτι-θησαυροφυλάκιο στόχος «ποντικών», αφού όλα τα δεδομένα συνηγορούν υπέρ μιας πανεύκολης «επιχείρησης», η οποία θα μπορούσε να αποφέρει στους διαρρήκτες κέρδη της τάξης τουλάχιστον του ενός εκατομμυρίου ευρώ (1.000.000 ευρώ!).

Η κατοικία του μακαριστού Χριστόδουλου είναι κλειστή από τα μέσα του περασμένου Ιουλίου, όταν ολοκληρώθηκε η καταγραφή των εκατοντάδων πολύτιμων αντικειμένων που βρίσκονταν στα διάφορα δωμάτια του σπιτιού. Από τότε και μέχρι σήμερα παραμένει κλειστή με ό,τι αυτό συνεπάγεται για πολλά από τα αντικείμενα που βρίσκονται εκεί και τα οποία επηρεάζονται από την υγρασία και την ατμόσφαιρα που δημιουργείται σε ένα κλειστό επί πολλούς μήνες σπίτι.

Ανθρωπος που περνά καθημερινά από εκεί πρωί και βράδυ λέει στην «Espresso»: «Οι διαρρήκτες θα μπορούσαν να έμπαιναν στο σπίτι χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, αφού δεν υπάρχει φύλακας, τα βράδια δεν υπάρχει φωτισμός, ενώ δεν γνωρίζω αν λειτουργεί και ο συναγερμός που υπάρχει».

Πρόκληση όμως αποτελούν και οι σκαλωσιές που «αγκαλιάζουν» το σπίτι. Οπως υποστηρίζει ο ίδιος άνθρωπος που είναι κάτοικος της περιοχής, «οι όποιοι επίδοξοι διαρρήκτες θα μπορούσαν να αναρριχηθούν εύκολα στον πρώτο όροφο της κατοικίας από τις σκαλωσιές που υπάρχουν εδώ και περίπου ένα χρόνο έξω από το σπίτι και να διαρρήξουν τα ρολά και την μπαλκονόπορτα και να εισβάλλουν στο πάλαι ποτέ «αρχιεπισκοπικό ανάκτορο» από τον πρώτο όροφο, αν συναντούσαν δυσκολίες από το ισόγειο. Δεν έχει εμφανιστεί ποτέ αστυνομικός ή περιπολικό ή έστω ιδιωτική εταιρεία φύλαξηςς».


Αγνωστο το μέλλον της μονοκατοικίας- θησαυροφυλάκιο

Η αποσφράγιση της κατοικίας έγινε στις 10 Ιουνίου, με δικαστική απόφαση, παρουσία δικαστικών αρχών, του διευθυντή της αστυνομίας και εκπροσώπου της εφορίας. Η καταγραφή όλων των αντικειμένων διήρκεσε περίπου ένα μήνα, λόγω της πληθώρας των αντικειμένων που υπήρχαν, αλλά και της λεπτομερέστατης περιγραφής τους. Η καταγραφή έγινε παρουσία συμβολαιογράφου, του γενικού αρχιερατικού επιτρόπου πατέρα Θωμά Χρυσικού, ο οποίος είναι ο «μεσεγγυούχος» και αυτός που όχι μόνον θα τα παραλάβει, αλλά έχει και την ευθύνη διαφύλαξης όλων των αντικειμένων, μέχρι να καταλήξουν στους τελικούς παραλήπτες. Την πρώτη ημέρα εκλήθησαν και όλοι όσοι είχαν έννομο συμφέρον, όπως για παράδειγμα ο μητροπολίτης Βρεσθένης Θεόκλητος, ο πρώην πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής πατέρας Θωμάς Συνοδινός, ο αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Οικονόμου και οι διάκονοι του μακαριστού. Στην αρχιεπισκοπική κατοικία βρέθηκαν βαρύτιμα άμφια, τέσσερις πολύτιμες μίτρες και αρκετές άλλες μικρότερης αξίας, δεκάδες εγκόλπια, σταυροί, εικόνες και βιβλία. Πολλά είναι και τα ασημένια αντικείμενα: κηροπήγια, φρουτιέρες, κουτιά κλπ, τα περισσότερα από τα οποία είναι δώρα πατριαρχών, ενώ δεκάδες προέρχονται από δώρα φίλων ή ακόμη και από αρχηγούς κρατών.
Σύμφωνα με την ιδιόχειρη διαθήκη του μακαριστού Χριστόδουλου, τα άμφια και οι στολές θα μείνουν στην Αρχιεπισκοπή προκειμένου να τοποθετηθούν στο εκκλησιαστικό μουσείο που πρόκειται να ιδρυθεί (άγνωστο πότε), ενώ τα βιβλία του προορίζονται για την υπό σύσταση εκκλησιαστική βιβλιοθήκη, που θα στεγαστεί σε ένα αναπαλαιωμένο κτίριο (του πρώην Κακουργιοδικείου) στην περιοχή του Ψυρρή.

Αγνωστο είναι τι θα απογίνει η κατοικία, που ανήκει στη Μονή Πεντέλης. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δεν επιθυμεί να τη χρησιμοποιήσει και αυτό φαίνεται με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο. Υπήρχαν κάποιες σκέψεις να διατίθεται η κατοικία για τη φιλοξενία υψηλόβαθμων κληρικών, που επισκέπτονται την Εκκλησία της Ελλάδος, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι θα ήταν προτιμότερο να νοικιαστεί, πιθανόν σε κάποια πρεσβεία. Με την τελευταία άποψη προφανώς θα συμφωνεί και ο γενικός διευθυντής της ΕΚΥΟ Αντώνης Ζαμπέλης, που είναι οπαδός της αξιοποίησης ακινήτων.

Η μονοκατοικία είναι ένα πραγματικό θησαυροφυλάκιο. Τα μοναδικά αντικείμενα που επιστράφηκαν στον κάτοχό τους είναι τέσσερις ζωγραφικοί πίνακες αμύθητης αξίας που ανήκουν στο Μουσείο Μπενάκη και τους νοίκιαζε με μηνιαίο μίσθωμα και έξι γκραβούρες με ακριβό μηνιαίο μίσθωμα από το ίδιο μουσείο. Ολα τα άλλα αντικείμενα βρίσκονται ακόμη μέσα στο σπίτι. Τα πράγματα που καταγράφηκαν βρίσκονταν τόσο στο ιδιαίτερο δωμάτιο του Χριστόδουλου όσο και στα βεστιάριά του και στο υπόλοιπο σπίτι.


Χρυσά μανικετόκουμπα,  σπάνιες πέννες και μίτρες με πολύτιμους λίθους

Στην εγκαταλειμμένη κατοικία, αν εισβάλουν «ποντικοί» (κάτι που απευχόμεθα) θα βρουν μπροστά τους εκτός από τα ακριβά έπιπλα, και τα εξής αντικείμενα μεγάλης αξίας:

- 300 ζεύγη χρυσά ή αργυρά μανικετόκουμπα, πάνω από 100 πολύτιμα χρυσά και αργυρά στυλό και πέννες ανεκτίμητης αξίας, πάρα πολλούς χρυσούς και αργυρούς σταυρούς ευλογίας με πολύτιμα πετράδια και πολλές αρχαίες εικόνες.

- Επίσης υπάρχει ένας μεγάλος πολυέλαιος Baccarat, αξίας τουλάχιστον 50.000 ευρώ.
- Καναπέδες και πολυθρόνες του σαλονιού, των γραφείων και των δωματίων όλα Versace και Armani.

- Μεταξωτές κουρτίνες, εκατοντάδες λευκά πουκάμισα, τα περισσότερα μεταξωτά καθώς και εκατοντάδες μαύρα παντελόνια πανάκριβα. Εκατοντάδες ζεύγη παπουτσιών όλα από τις δύο ακριβότερες φίρμες του κόσμου Sebago και Church' s, από αυτά που φορούν μόνο οι Αγγλοι πρίγκιπες και αριστοκράτες. Το κάθε ζεύγος τιμάται πάνω από 700 ευρώ.
- Τρία σετ των δέκα με καθημερινά δεσποτικά άμφια και 30 επίσημες και μεγαλοπρεπείς αρχιερατικές στολές αξίας κατά μέσον όρο 20.000 ευρώ η κάθε μία.

- Δώδεκα μίτρες από χρυσό και πολύτιμους λίθους αξίας κατά μέσον όρο 30.000 ευρώ η καθεμία, 100 εγκόλπια χρυσά γεμάτα πολύτιμους λίθους, αξίας 30.000 ευρώ το καθένα, 200 εγκόλπιοι σταυροί ίσης αξίας και παρόμοιας διακόσμησης ο καθένας.

- Είκοσι πέντε ποιμαντορικές ράβδοι (πατερίτσες) χρυσές και αργυρές και ελεφάντινες (φιλντισένιες) γεμάτες πολύτιμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ρουμπίνια, αξίας κατά μέσον όρο 50.000 ευρώ η καθεμία. Σαράντα απλές αργυρές ράβδοι (βακτηρίες, μπαστούνια) με ημιπολύτιμους λίθους, αξίας 20.000 ευρώ η καθεμία.

- Δύο υπερπολύτιμα δισκοπότηρα χρυσά, σκαλιστά έργα τέχνης, με πολύτιμους λίθους, δώρα το ένα του Βαρθολομαίου και το άλλο του Πάπα Βενέδικτου, δεκάδες χρυσά και αργυρά κηροπήγια (δικηροτρίκηρα), δεκάδες χρυσά και αργυρά επιτραπέζια κηροπήγια με πολύτιμους λίθους, πολλές δεκάδες αργυροί δίσκοι σερβιρίσματος και κεράσματος καθώς και δεκάδες αργυρές φρουτιέρες.

- Δεκάδες ντουζίνες ποτήρια αργυρά και κρυστάλλινα υψηλής αξίας, εκατοντάδες πανάκριβα αργυρά κρυστάλλινα και πορσελάνινα σερβίτσια ανυπολόγιστης αξίας, δεκάδες ντουζίνες πανάκριβα χρυσά και αργυρά κουταλομαχαιροπήρουνα φίρμας Christofie, δεκάδες πορσελάνινες δωδεκάδες πιάτων, δεκάδες πορσελάνινες και αργυρές πιατέλες καθώς και βαρύτιμες μεταξωτές κουρτίνες, που από την υγρασία και την «κλεισούρα» θα έχουν καταστραφεί.


ΚΩΣΤΑΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ
Αναρωτιέμαι, πήρε ο κύριος Ζαφειρίου κανένα κομπιουτεράκι για να προσθέσει τα ποσά που ελαφρά τη καρδία ανέφερε; Με πολύ πρόχειρες εκτιμήσεις ο κύριος Ζαφειρίου αναίρεσε τον εαυτό του μιλώντας για 1.000.000€. Αν προσθέσει κανείς τους αριθμούς που είπε το ποσό ανέρχεται σε 12.130.000€. Εδώ αγαπητοί μου είναι πλέον πασιφανές και στον πιο άσχετο ότι οι άνθρωποι αυτοί που "ενημέρωσαν" τον κόσμο για την περιουσία του μακαριστού, το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι τα παραφούσκωσαν, που κανονικά θα έπρεπε να πω ότι είναι απλοί και κοινοί ψεύτες και συκοφάντες.

Εδώ μπορείτε να δείτε και την απάντηση της Αρχιεπισκοπής στο δημοσίευμα. 

Και για να δούμε και την διαθήκη του μακαριστού.

Η ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008 5:13 μμ

Το πλήρες κείμενο με την πνευματική κληρονομιά και δωρεές του μακαριστού Αρχιεπισκόπου

«Δεν μισώ ούτε μνησικακώ διά τους επικριτάς μου ή τους μισήσαντας και πολεμήσαντάς με. Τους συγχωρώ όλους και ζητώ από όλους συγχώρησιν» αναφέρει ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος στη διαθήκη του, της οποίας το πλήρες κείμενο δημοσιεύεται σήμερα. Ο εκδημήσας Αρχιεπίσκοπος «ενώπιον τουενδεχομένου τού θανάτου μου», όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο προοίμιο του ιδιοχείρου κειμένου, κατέγραψε τη δήλωση τελευταίας βουλήσεως για πρώτη φορά στις 3 Νοεμβρίου

1989, ενώ ακόμη ήταν Μητροπολίτης Δημητριάδος.

«Περιουσία δεν έχω.Εχω μόνο τα άμφια και τα βιβλία μου» τονίζει ο μακαριστός και ζητεί την επιστροφή των αμφίων στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής, καθώς «εξαιρέσει μερικών είναι δώρα της Ιεράς Μονής». Η διάταξη αυτή ακυρώνεται με τη νεότερη διάταξη τελευταίας βουλήσεως στο δεύτερο χρονολογικά παράρτημα της 15ης Μαΐου 2007, όπου ο εκδημήσας αναφέρει «άπαντα τα άμφιά μου αφήνω εις την Αρχιεπισκοπήν Αθηνών, προκειμένου τα

καταλληλότερα να τοποθετούν στο υπό σύστασιν Εκκλησιαστικόν Μουσείον». Εξαιρούνται άμφια, εγκόλπια και σταυροί τα οποία κατέλιπε στους στενούς συνεργάτες του. Τα βιβλία του καταλείπονται στην Αρχιεπισκοπή για την υπό σύσταση Εκκλησιαστική Βιβλιοθήκη.

Τη γνησιότητα τόσο του κυρίου τμήματος της διαθήκης τού 1989 όσο και των παραρτημάτων τού 1994 και τού 2007 βεβαίωσε ο διάκονος του μακαριστού Ανθιμος, κατά κόσμον

Γεώργιος Ρεγγίδης. Το πλήρες κείμενο έχει ως εξής:

Επάνω, η πρώτη σελίδα της ιδιόχειρης, «πνευματικής» διαθήκης του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου (αριστερά) και κάτω το πρώτο χρονολογικά «συμπλήρωμα» του 1994, το οποίο ακύρωσε με τις νεότερες ιδιόχειρες διατάξεις τελευταίας βουλήσεως τον Μάιο του 2007

Εν Βόλω τη 3 Νοεμβρίου 1989 Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ Εις το όνομα της αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος.

& Είμαι μόνος εις την κατοικίαν μου, όπως πάντοτε τα βράδυα, και επιθυμώ να ρυθμίσω τα κατ΄ εμέ, με πλήρη διαύγειαν και σωφροσύνην, ενώπιον τού ενδεχομένου του θανάτου μου. & Με την βοήθειαν του Θεού, και παρά την αναξιότητά μου, ανεδείχθην εις το μέγιστον εν τη Εκκλησία αξίωμα του επισκόπου, το οποίον εφρόντισα να υπηρετήσω μέχρις ώρας με πιστότητα και αφοσίωσιν. Τούτο με έφερε συχνά εις αντιδικίαν και ρήξιν με διαφόρους ανθρώπους, εκφραστάς ιδεών και απόψεων ελεγκτέων. Δεν μισώ, ούτε μνησικακώ διά τους επικριτάς μου ή τους μισήσαντας και πολεμήσαντάς με. Τους συγχωρώ όλους και ζητώ από όλους συγχώρησιν. Ιδιαιτέρως συγχωρώ τους αδικήσαντάς με διά λόγων ή δι΄ έργων.

& Ασπάζομαι με αγάπην τον πρώτον συνεργάτην μου αρχιμ. Θεόκλητον Κουμαριανόν, πρωτοσύγκελλον της Ι. Μητροπόλεως, που μοιράζεται μαζί μου, κατά τα τελευταία αυτά χρόνια, με παραδειγματικήν αφοσίωσιν και ειλικρινή αισθήματα, τους κόπους, τις αγωνίες μου και τις χαρές μου. Τον ευχαριστώ δι΄ όλα, του αφήνω την πατρικήν ευλογίαν μου και του εύχομαι καλήν σταδιοδρομίαν. Η Εκκλησία, είμαι βέβαιος, ότι θα εκτιμήσει τα χαρίσματά του, και, χωρίς εκείνος να το επιδιώξη, διότι είναι σεμνός και την αγαπά ειλικρινώς, θα τον αξιοποιήσει όπως του αξίζει. Ευχαριστώ όλους τους εν Κυρίω συνεργάτας μου, τον π. Θωμάν, τους κληρικούς και λαϊκούς του Γραφείου, τους κληρικούς και λαϊκούς συνεργάτας μου, διά την συμβολήν των εις την επιτυχίαν του κοινού μας έργου. Ασπάζομαι τους εν Χριστώ πατέρας και αδελφούς μου της Ι. Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής, από την οποίαν προέρχομαι, και τους οποίους αγαπώ και τιμώ.

Περιουσίαν δεν έχω. Εχω μόνον τα άμφιά μου και τα βιβλία μου, όσα ευρίσκονται εν Βόλω, καθώς και πολλά κινητά πράγματα, που ευρίσκονται είτε εις το εν Βόλω μητροπολιτικόν οίκημα είτε εις το οίκημα της Ι. Μητροπόλεως εις Νηές. Τα πλείστα είναι δώρα προς εμέ. Οι αρχιερατικές μου στολές, εξαιρέσει μερικών, είναι δώρα της Ι. Μονής μου Παναγίας Χρυσοπηγής. Επιθυμώ να επιστρέψουν εις αυτήν, μεθ΄ όλων των παρακολουθημάτων των, ήτοι μιτρών, αρχιερατικών ράβδων, επιστηθίων σταυρών, εγκολπίων, δικηροτρικήρων. Τούτο να γίνη αφού προηγουμένως ο π. Θεόκλητος Κουμαριανός επιλέξη διά τον εαυτόν του, ως ενθύμιον, μίαν πλήρη αρχιερατικήν στολήν μετά μίτρας, ράβδου, σταυρού, εγκολπίου και δικηροτρικήρων. Επίσης εις τον πολύτιμον συνεργάτην μου π. Θωμάν Συνοδινόν αφήνω ένα επιστήθιον σταυρόν της επιλογής του, ως ενθύμιον. Ανά ένα επίσης σταυρόν μου αφήνω δι΄ ευλογίαν εις τους π. Καλλίνικον Μεταξογένην, Δανιήλ Πουρτσουκλήν, Νεκτάριον Ντόβαν, Χρυσόστομον Παπαδόπουλον και Χριστοφόρον Καρδατζήν.

Εις την Ι. Μονήν μου Παναγίας Χρυσοπηγής εκτός των υπολοίπων αμφίων μου, εγκολπίων, μιτρών, σταυρών, ράβδων κλπ. να δοθούν και τα βιβλία μου που ευρίσκονται εις τον άνω όροφον του Μητροπολιτικού Οίκου, καθώς και οι φάκελλοι με το πλούσιον υλικόν διά πλείστα ενδιαφέροντα θέματα.

Ο π. Θεόκλητος να λάβει, επί πλέον, όλα τα προσωπικά μου είδη καθώς και παν κινητόν πράγμα που ευρίσκεται εντός του Μητροπολιτικού οικήματος εν Βόλω και εις Νηές, και μου ανήκει.

& Υπήρξα προνομιούχος, ποιμάνας λαόν εκλεκτόν και φιλοπρόοδον. Εις τους υπέρ της Εκκλησίας αγώνας μου υπήρξα ενίοτε σκληρός, αλλ΄ ουδέποτε άδικος. Δεν μισώ κανένα, όλους αγαπώ και δι΄ όλους προσεύχομαι. Παρακαλώ τον λαόν μας να αποβάλη τας κατά της Εκκλησίας προκαταλήψεις του· τους γονείς παρακαλώ να οδηγούν τα παιδιά των εις Χριστόν· τους νέους εξορκίζω να βιώσουν την ευτυχία κοντά εις την πίστιν.

Τους Σεβ. Μητροπολίτας Πειραιώς κ. Καλλίνικον και Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιον, μεθ΄ ων συνδέομαι πνευματικώς επί 30ετίαν, ασπάζομαι εν Κυρίω, ζητώ συγχώρησιν δι΄ ό,τι τους επίκρανα και τους παρακαλώ να εύχωνται υπέρ της ψυχής μου.

Και τώρα ας μου επιτραπή, αποχαιρετώντας όλους, να επαναλάβω τους λόγους του αγίου Συμεών, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, που απηύθυνε προς το ποίμνιόν του, όταν ανεχώρει διά την Κων/λιν:

«Παρατίθημι δε και αυτός υμάς τω Θεώ και Τη δυνάμει της χάριτος αυτού, ος και εξοικονομήσει προς παν αγαθόν υμάς και εν αγάπη πορεύομαι... Εξαιτούμαι δε υμίν την από Θεού ευλογίαν και την ειρήνην και σκέπην και την βοήθειαν. Παραγγέλλω δε υμάς διά του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ίνα πάντες αγάπην έχητε εν Χριστώ και ειρήνην εν αλλήλοις, ίν΄ έκαστος υμών το έργον αυτού σωτηριωδώς ευεργή...».

Υπεραγία Θεοτόκε σώσον με τη μεσιτεία Σου· Σταυρέ βοήθει μοι· άγιε νεομάρτυς Απόστολε, άγιε νεομάρτυς Σταμάτιε, άγιε Γεράσιμε, άγιε Συμεών, άγιε Γεδεών, άγιε Αντώνιε, άγιε Τριαντάφυλλε, άγιε Λαυρέντιε, άγιε Κοσμά, άγιε Γρηγόριε Ε΄, όσιε Χριστόδουλε, πρεσβεύσατε υπέρ εμού. & Αδελφοί και πατέρες, μοναχοί και μονάστριαι, παιδιά μου σάς αγαπώ όλους. Χαίρετε. Καλήν αντάμωσιν! Επιθυμώ να ταφώ εις την κρύπτην της Ι. Μονής Χρυσοπηγής, εφ΄ όσον ο τάφος μου θα είναι προσιτός εις πάντα επιθυμούντα, ιδία δε εις τους κληρικούς συνεργάτας μου του Βόλου. Αλλως να ταφώ όπισθεν του ναού της νέας γυναικείας Μονής Ξενιάς εις το «Καστρούλι». Παρακαλώ δε τις αδελφές να ανάπτουν καθημερινώς το επί του τάφου κανδήλι.

Εκτελεστάς της διαθήκης μου ορίζω τους π. Θεόκλητον Κουμαριανόν και π. Θωμάν Συνοδινόν.

Ο Δημητριάδος Χριστόδουλος

Τα δύο παραρτήματα του 2004 και του 2007

Συμπλήρωμα Συμπληρών, σήμερον 9 Φεβρουαρίου 1994, την ως άνω Διαθήκην μου, ορίζω όπως εις τον αφοσιωμένον και εκλεκτόν Αρχιδιάκονόν μου π. Θεολόγον Αποστολίδην δοθή ως ενθύμιον το σετ εγκολπίου και σταυρού (του Πατριάρχου) καθώς και μία πλήρης αρχιερατική στολή της επιλογής του μετά μίτρας. Επίσης εις τον φιλότιμον διάκονον π. Αχίλλειον Σιώκαν να δοθή έν σετ εγκολπίου και σταυρού της επιλογής του διά να με ενθυμείται.

Ο Δημητριάδος Χριστόδουλος Τόμος:3011 ΑΡ.164

Ακυρών το άνω συμπλήρωμα, ως μη έχον πλέον λόγον, ρυθμίζω, τροποποιών και λοιπά σημεία της Διαθήκης, ως εξής:

1. Απαντα τα άμφιά μου αφήνω εις την Ιεράν Αρχιεπισκοπήν Αθηνών, προκειμένου τα καταλληλότερα να τοποθετηθούν εις το υπό σύστασιν Εκκλ. Μουσείον (Ι.Α.Α)

2. Απαντα τα βιβλία μου αφήνω επίσης εις την ΙΑΑ διά να απαρτίσουν την πρώτην προίκα τής υπό σύστασιν Εκκλησιαστικής Βιβλιοθήκης δι΄ ην προώρισται το εν Ψυρρή αναπαλαιωθέν ήδη κτίριον τού ποτε Κακουργοδικείου.

3. Απαντα τα κινητά της κατοικίας μου εν τη Πλάκα και εν Π. Ψυχικώ, ανήκοντα εις εμέ (ω.χ. ι. εικόνες, αργυρά) καταλείπω εις το υπό σύστασιν κατά τα άνω Εκκλ. Μουσείον.

4. Τα ατομικά μου είδη (ράσα κλπ.) να κατανεμηθούν ανά έν εις τους καλούς μου συνεργάτες εις την διοίκησιν και την ιεραποστολήν.

5. Η επίπλωσις των δύο κατοικιών μου ανήκει εις την ΙΑΑ. 6. Επαναλαμβάνω ότι χρήματα δεν έχω. Εξαιρέτως εις τον πολύτιμον επί πολλά έτη υπηρετήσαντά με Πρωτοσύγκελλον π. Συνοδινόν αφήνω ένα σετ εγκολπίου και Σταυρού. Υπήρξεν πιστός, έντιμος, αδέκαστος, δίκαιος, ισχυρός κατά την θέλησιν.

7. Οσα τινα χρήματα ευρεθούν τυχόν εις τα θυλάκιά μου να δοθούν εις αυτόν. Ο αδελφός μου Ιωάννης έχει τα προς το ζην αναγκαία εκ της συντάξεώς του.

8. Εις τον αφοσιωμένον και μέχρι τέλους διακονήσαντά με μετ΄ αυταπαρνήσεως παραδειγματικής Βρεσθένης Θεόκλητο αφήνω μίαν πλήρη στολήν. Και την ευχήν μου.

9. Ανά έν εγκόλπιον να δοθή ως ενθύμιον εις τους π. Επιφάνιον Ιωαννίκιον και Ανθιμον. Πάντα τα εξαιρέτως δωρούμενα αφαιρούνται εκ του καταλόγου των προς το Εκκλ. Μουσείον προοριζόμενα.

10. Το αρχείον μου αποτελούμενον από χιλιάδας δημοσιευμάτων, επιστολών, φακέλλων κλπ., το οποίον έχει ηλεκτρονικώς ταξινομηθή, αφήνω εις τον π. Θωμάν προς αξιοποίησιν.

Εκτελεστάς αφήνω τους Σεβ. Βρεσθένης κ. Θεόκλητο και π. Θωμάν Συνοδινόν.

15 Μαΐου 2007 Ο Αθηνών Χριστόδουλος

ΤΟ ΒΗΜΑ 28-2-2008 

 Ας δούμε και τιμές από τα ομολογουμένως πανάκριβα ιερά άμφια τα οποία πολλές φορές, συμφωνώ και εγώ, τρέφουν την ματαιοδοξία των αρχιερέων και θα έπρεπε να γίνουν λιτά και απέριττα.

Η πιο ακριβή αρχιερατική μίτρα που βρήκα είναι αυτή που κοστίζει 2700€ και όχι 30.000€

Το πιο ακριβό σετ εγκολπίου και σταυρού μαζί που βρήκα είναι αυτό που κοστίζει 2500€ και όχι 30.000€+30.000€=60.000€

Η πιο ακριβή αρχιερατική στολή που βρήκα είναι αυτή που κοστίζει 4500€ και όχι 20.000€ 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Εξ όσων είπαμε και δείξαμε ανάγεται πανεύκολα το συμπέρασμα ότι η περιουσία του μακαριστού Χριστόδουλου ήταν μεγάλη, όχι βέβαια τόση όση από στόμα σε στόμα ισχυρίζονται κάποιοι, πάντως μεγάλη. Επίσης το μεγαλύτερο αν όχι όλο το μέρος αυτής ήταν δωρεές που έκαναν στον Αρχιεπίσκοπο άνθρωποι που τον εκτιμούσαν. Όπως δέχθηκε τις δωρεές έτσι τις έδωσε και σε άλλους. Αυτό είναι κοινή πρακτική στους ιερείς και αρχιερείς.

Επίσης βλέπουμε ότι οι δημοσιογράφοι γράφουν ότι τους κατέβει(π.χ 30.000€ ή 28.000€ είχε μέσα σε έναν ή δύο φακέλους; είχε 300 ή 600 ή 1200 μανικετόκουμπα κλπ) για να πουλήσουν την φυλλάδα τους, όπως και ο κύριος Οδυσσέας που την διαφήμιζε και μέσω διαδικτύου.

Να πω σε αυτό το σημείο ότι μια πώληση ίσως αυτών των αντικειμένων δεν θα απέφερε τα ανάλογα κέρδη καθώς η μεγαλύτερη αξία που έχουν αυτά τα αντικείμενα δεν είναι το υλικό από το οποίο φτιάχτηκαν, αλλά ο λόγος για τον οποίο αγοράστηκαν. Σε παλαιότερες εποχές η Εκκλησία έχει δώσει σκεύη και περιουσία που είχαν πραγματική οικονομική αξία για την αγορά προμηθειών για τον αγώνα. Έτσι πολλά κειμήλια πωλήθηκαν για το κοινό καλό. Όμως έτσι όπως είναι τα πράγματα τώρα, ακόμη και ολόκληρη η κινητή και ακίνητη περιουσία της Εκκλησίας να εκποιηθεί(που θα είναι ένα έγκλημα για τον τόπο και για τις γενιές που θα έρθουν), δεν φτάνει ούτε στο 1/1000 να καλύψει το χρέος μας.

Αυτά από εμένα, ας δούμε και τα σχόλια κάποιων άλλων πάνω στο ζήτημα.

resalto
Κύμα κακοηθειών κατά Χριστόδουλου

Η προβοκάτσια ανθεί! Το «όπλο» αυτό της σπίλωσης και της συκοφαντίας, το οποίο σήμερα επεκτείνεται παντού…
Εδώ και δέκα περίπου μέρες κυκλοφορεί, μέσω e-mail, κακόηθες κείμενο εναντίον του Χριστόδουλο με τίτλο:"ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ"

Η «επιχείρηση» είναι οργανωμένη και διατεταγμένη. Αποστέλλονται e-mail, μαζικά, προς πάσα κατεύθυνση, αξιοποιώντας το αρνητικό κλίμα που έχουν κατασκευάσει πρόσφατα για την Εκκλησία και παρασύροντας κάποια μπλογκ, τα οποία αναδημοσίευσαν τις κακοήθειες…
Η πηγή του κειμένου, σύμφωνα με τους αποστολείς, είναι κάποιο περιοδικό «Ιερά Παρακαταθήκη». Εδώ η κουτοπόνηρη απάτη και το ύποπτο της όλης υπόθεσης γίνονται αμέσως φανερά στους γνωρίζοντες.
Το περιοδικό «Ιερά (!) παρακαταθήκη», αποτελεί μια δόλια «κλοπή» τίτλου του Ορθόδοξου, περιοδικού «Παρακαταθήκη», που κυκλοφορεί πάνω από 10 χρόνια, γνωστότατου και εγκυρότατου για τις Ορθόδοξες θέσεις του.
Το «Ιερά (!) Παρακαταθήκη» δεν έχει ζωή μεγαλύτερη των 18 μηνών. Και μόνο το γεγονός ότι ένα πρόσφατο περιοδικό σφετερίζεται τον τίτλο της «Παρακαταθήκης» με το πρόθεμα «Ιερά», δείχνει το ύποπτο και τη δολιότητα της πράξης.
Και είναι τόσο «Ιερά», αυτή η «Παρακαταθήκη» που σπέρνει κακοήθειες εναντίον της Ορθοδοξίας και της Εκκλησίας.
Οι επιθέσεις εναντίον της Εκκλησίας ενορχηστρώνονται από όλα τα νεοταξικά «μετερίζια», αξιοποιώντας τα «σκάνδαλα», υπαρκτά ή κατασκευασμένα, κάποιων κληρικών και μοναχών… 

Διάβασα που λέτε ότι ο Μακαριστός φορούσε παπούτσια μάρκας sebago aξίας 1000 ευρώ και είπα μέσα μου:"λες να είναι αλήθεια? Δεν μπαίνω στην ιστοσελίδα της εταιρίας να δω ενδεικτικά τιμές"? Ε λοιπόν ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με την πραγματικότητα. Το ακριβότερα παπούτσι δεν ξεπερνά τα 130 , 140 δολλάρια!! Για να δείτε δηλαδή τι ψέμματα λέγονται! Κάποιοι τον φοβούνται ακόμη και νεκρό τον εκλιπόντα αρχιεπίσκοπο....

e-steki 
Πραγματικά ο αρθογράφος ξεχειλίζει από προπαγανδιστικό μαίνος εναντίον του Μακαριστού κι από την προκατάληψή του αυτή (που οφείλεται είτε σε προσωπικό κόμπλεξ, είτε σε σκοτεινά συμφέροντα, μάλλον το δεύτερο) δεν λέει καν έξυπνα ψέματα. Αραδιάζει βλακείες, αρλούμπες και ανυπόστατες παπαροφιλολογίες. Δεν ελέγχει καν τα στοιχεία του. Πρώτον, δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο με τον τίτλο "Σουλτάνος του Βόρνεο". Προφανέστατα εννοεί το μονάρχη του Μπρουνέι, με προσωπική περιουσία 20 δις δολλαρίων, 4ος σε σειρά κατάταξης προσώπων που ασκούν εξουσία. Γνωστόν τοις πάσι ότι οι τρεις πρώτοι είναι ο Βασιλιάς της Ταιλάνδης (35 δις $), ο εμίρης του Άμπου Ντάμπι (23 δις $) και Βασιλιάς Αμπντουλάχ της Σαουδικής Αραβίας (21 δις $). Η Ελισάβετ του Ηνωμένου Βασιλείου (Βασίλειο της Αγγλίας δεν υπάρχει απο το 1701, αλλά δεν θα το θίξω...), αντίθετα, είναι 12η με μόλις 600 εκατομμύρια δολλάρια προσωπική περιουσία. Αν δεχτούμε ότι ο Μακαριστός ήταν...τρίτος στη σειρά, τότε θα έπρεπε να έχει προσωπική περιουσία γύρω στα 21 δις δολλάρια. Ενδεικτικά αναφέρω ότι με το ποσό αυτό κανείς φτιάχνει 22 πλοία τύπου Queen Mary 2, διοργανώνει εξ'ολοκλήρου 4 πειράματα τύπου LHC, χτίζει 4 υπερσύγχρονα πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα τύπου Ford Class, του Ναυτικού των ΗΠΑ που θα παραδοθούν στο στόλο σε 7 χρόνια, καλύπτει περίπου το 1/28 του Πολέμου του Ιράκ από το 2003 μέχρι σήμερα, καλύπτει το 1/3 του Γ' ΚΠΣ της ΕΕ για την Ελλάδα, είναι διπλάσιο της συνολικής περιουσίας του Σπύρου Λάτση, του πλουσιότερου Έλληνα και 70ου πλουσιότερου ανθρώπου στον κόσμο, είναι 10 φορές τα ετήσια κέρδη του Ομίλου ΟΤΕ και είναι περίπου το 7% του ετήσιου Εθνικού Προιόντος της Ελλάδας.
Μετά απο κάποιο σημείο αρχίζεις να γελάς με τους ηλίθιους ισχυρισμούς μερικών. Αν ο Χριστόδουλος, φίλοι μου, είχε προσωπικη περιουσία ίση με το 7%, διπλάσια του Λάτση, θα ήταν ο 20ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, θα πέταγε τα ράσα και θα πήγαινε στις Σευχέλλες ή στη Σάντα Λουτσία με τρεις κουβανές χορεύτριες να την περνάει φίνα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα έμενε σε μία απλή μεζονέτα ιδιοκτησίας Εκκλησίας της Ελλάδος στο Ψυχικό.
Αν και μετα απο αυτά ορισμένοι επιμένουν να συζητούμε πάνω σε αυτό το άρθρο (που δεν είναι ούτε κατά διάνοια δημοσιογραφία), τότε νομίζω πως έχω το δικαίωμα να αμφιβάλλω για τη σοβαρότητά τους.

Εν τω μεταξύ εκεί που τα σπάει πιο πολύ το λογύδριο είναι στο "Υπολογίζεται ότι και ο δικτάτωρ...". Σε κάνει να νομίζεις ότι έχει και διεθνή δημοσιογραφική έρευνα ο γελοίος...



buzz
Δεν είναι προφανές, από το ύφος και μόνο, πως πρόκειται περί μπούρδας; Όπως και νά 'χει, κατά τη διαθήκη τα όποια τιμαλφή πάνε για το εκκλησιαστικό μουσεία.

(ώστε υπήρχαν 2,4 δις παλιές καλές δραχμές στο χρηματοκιβώτιο ... καλά, δεν τους μίλησε ποτέ κανείς την golden amex;) 

Προσοχή μόνο, γιατί το συγκεκριμένο κειμενάκι είχε κυκλοφορήσει πριν κανα δυο χρόνια σαν spam e-mail. Και το ότι καμμία mainstrem εφημερίδα, ούτε καν ο Ριζοσπάστης δεν το δημοσίευσαν, καταδεικνύει την ποιότητά του.

Όλα αυτά τα πράγματα βρέθηκαν στο.....δωματιάκι; Δηλαδή στο μυστικό αυτό δωματιάκι που (πώς κι έτσι) έμεινε κλειδωμένο για τόσους μήνες υπήρχαν όλα αυτά τα πράγματα; Χύμα περιουσία εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δραχμών; (άμα κάνετε την πρόσθεση, σε τριψήφιο νούμερο πάει!) Και όλως τυχαίως, είναι ακριβώς το περιεχόμενο της spam λίστας που είχε κυκλοφορήσει πριν δύο χρόνια; Και κανείς σοβαρός αντιεκκλησιαστικός δεν έκανε τον κόπο να την βγάλει ούτε τότε, ούτε και τώρα στην φόρα;

Συμφωνώ ότι ο Χριστόδουλος είχε μια χαζή και καθόλου κατανυκτική έπαρση, φιλοδοξία, βαθά χωμένος στην εκκλησιαστική διαπλοκή, και τάση να εκμεταλλέυεται την πνευματική του θέση προς ίδιον δημαγωγικό όφελος, και ότι θεωρούσε τον εαυτό του diva και tv persona, αλλά κάποιες κακοήθειες έχουν και τα όρια τους....

Και κάντε και μια διάκριση με την περιουσία της Εκκλησίας και του Χριστόδουλου. Λογικό είναι μετά από 200 χρόνια Εκκλησίας της Ελλάδος κάμποσες ποιμαντορικές ράβδοι και κάμποσες μίτρες να έχουν συγκεντρωθεί...το να λέμε ότι αυτά τα "αγόρασε" ο Χριστόδουλος και τα είχε χύμα στο σπίτι του κλειδωμένα σε ένα "μυστικό" δωματιάκι που "ανακαλύφθηκε" μετά από τόσους μήνες, έ, μιλάει μόνο του για την αξιοπιστία της πηγής... 

Αν κρίνουμε από το τεύχος Μαρτίου (εαν και εφόσον), δεν χρεάζεται να κρατήσει κανείς πολύ ώρα την ανάσα του από την αγωνία για την αξιοπιστία της Ιεράς Παρακαταθήκης.

Οι παραπομπές σε Ελεύθερο Τύπο και Ελευθεροτυπία είναι αέρος-αέρος.

Στο μεταξύ η αναζήτηση για "Από το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ" αισίως επιστρέφει 350+ σελίδες.

 

Περί Γρηγορίου Νύσσης.

Για απάντησή μου στο youtube.

Είπε ο φίλτατος συνομιλητής: "Ο Νύσσης δύσκολος; Ό,τι βαθυστόχαστο έχει, είναι άκρως μετασχηματισμένο απ'τον πλατωνικό λόγο, όπως το σημείο περί άρνησης ύπαρξης τού κακού. Γι'αυτό άλλωστε δεν τολμούσε να βγάλει τα κείμενά του, όσο ζούσε ο αδερφούλης του, μπαμπούλας. Λοιπόν, επειδή μου μιλάς για μυστικούς θεολόγους,νηστικούς ξέπλυτους, σε χαιρετώ, γιατί η συζήτηση μαζί σου με έχει κουράσει. Πίστευε ό,τι γουστάρεις, εμάς μην μας ζαλίζεις κι άσε μας να πάμε στην κόλαση κατά την προτροπή του Ιωάννη του Χρυσοστόμου."

 Με κομμάτια στοιχείων που βρήκα στο internet.

α) Ποιά είναι η ύπαρξη του κακού;

Επίσης απάντηση εδώ. Καθώς και η θεολογία περί κακού του Ιωάννη Δαμασκηνού, εδώ.

Άραγε ποιά είναι η θεολογία περί κακού του Γρηγορίου Νύσσης; 

Ο Γρηγόριος δεν θεωρεί το κακό αυθύπαρκτο, αλλά μάλλον παρόν όταν το καλό λείπει, παρομοιάζοντας το με το φως, "τοιαύτη  γὰρ  τῶν  ἀντικειμένων   ἡ  φύσις,  ὡς  ἐν  τῇ ἀπουσίᾳ τοῦ κρείττονος τὸ ἐξ ἀντιθέτου  νοούμενον  ἀναφαίνεσθαι." PG 45 Κατά Ευνομίου, Βιβλίο XII σελ. 457 στήλη 896(εξ' ιδίας έρευνας)

Ο Νύσσης όντως χρησιμοποίησε ορολογία των Ωριγένη-Φιλώνα και Πλάτωνα(ως πρώην ρήτορας), όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τους ενσωμάτωσε στο θεολογικό του απόσταγμα.

Ο Νύσσης ούτως ή άλλως δεν ήθελε να γίνει επίσκοπος και τον παρότρυνε ο αδελφός του που τον σεβόταν αφάνταστα σαν να ήταν ο πατέρας του. Οπότε είναι λογικό να μην ασχολείται με τον θεολογικό "πόλεμο". Όμως το γεγονός του θανάτου του αδελφού του και η επικείμενη θεολογική διαμάχη τον ανάγκασαν να γράψει και αυτός τους λόγους του. Εξάλλου φαίνεται ότι δεν ήθελε μεγάλα αξιώματα και από το γεγονός ότι ενώ εκλέχθηκε ως Αρχιεπισκόπος Σεβαστείας, με την πρώτη ευκαιρία επέστρεψε στην Νύσσα. Από όλες αυτές τις κινήσεις διαφαίνεται ο χαρακτήρας του ως άνθρωπος χαμηλών, όσο γίνεται, τόνων.

Αυτή η θεολογία των Πατέρων στηρίζεται στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Μπορεί μεν να χρησιμοποιούν φιλοσοφική γλώσσα αλλά αυτό το κάνουν γιατί οι σύγχρονοι τους χρησιμοποιούν αυτή τη γλώσσα και είναι ο μόνος τρόπος να κατανοήσουν οι αναγνώστες, λογικά αυτά που διαβάζουν. Είναι σαν να θέλει κάποιος να κάνει μια ομιλία σε ένα κοινό που δεν μιλάει την ίδια γλώσσα με αυτόν.

Επίσης ένα κείμενο για την σύγκραση Ιουδαϊσμού, Ελληνισμού και Χριστιανισμού.
Επίσης κάποια ακόμη κείμενα για την σχέση Νεοπλατωνισμού και Ορθοδοξίας,εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.




β) Όλοι μας θα πάμε στην Κόλαση εξαιτίας των ανομιών μας αν δεν μετανοήσουμε,  όχι μόνο εσείς.

 Επικίνδυνες οι στενές επαφές "τρίτου τύπου"

Κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι υπάρχει εξωγήινη ζωή στο Σύμπαν, δηλώνει ο καταξιωμένος Βρετανός αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ σε μία σειρά ντοκιμαντέρ που προβάλλεται από το Discovery Channel. " Για το μαθηματικό μου μυαλό και με βάση μόνο τους αριθμούς το να πιστεύει κανείς ότι υπάρχουν εξωγήινοι, είναι απόλυτα λογικό" σημειώνει, σπεύδει όμως να προειδοποιήσει ότι οποιαδήποτε επαφή τέτοιου τύπου μπορεί να είναι καταστροφική για τον άνθρωπο.

"Όχι πολλά, πολλά με τους εξωγήινους"

Σχεδόν βέβαιος ότι υπάρχει εξωγήινη ζωή στο Σύμπαν, εμφανίσθηκε ο Στίβεν Χόκινγκ και προχωρά ένα βήμα παρακάτω.

Για τον ίδιο, μεγαλύτερη πρόκληση αυτή τη στιγμή είναι να ξέρουμε σε τι μοιάζουν οι εξωγήινοι, να έχουμε δηλαδή μία φυσική τους απεικόνιση, κάτι το οποίο ήδη επιχείρησε μέσω σειράς ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν από το Discovery channel.

Ο κορυφαίος αστροφυσικός, προειδοποιεί ότι οποιαδήποτε επαφή με εξωγήινους πολιτισμούς, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.

Δηλώνει ότι οι εξωγήινοι είναι πιθανό να εισβάλουν στον πλανήτη μας για να έχουν πρόσβαση σε φυσικούς πόρους και στην προσπάθεια τους αυτή, ίσως να μην είναι καθόλου φιλικοί.

"Οι εξελιγμένοι εξωγήινοι ενδέχεται να γίνουν νομάδες, αποβλέποντας στην κατάκτηση και τον αποικισμό των πλανητών στους οποίους προσεγγίζουν" τόνισε και παρομοίασε αυτό που θα συμβεί με αυτό που έπαθαν οι Ινδιάνοι της Αμερικής όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος αποβιβάσθηκε στην Αμερική.

Ο άνθρωπος πάντως, έχει επιχειρήσει στο παρελθόν επαφές τρίτου τύπου.

Το 2008 η NASA εξέπεμψε στο διάστημα το τραγούδι των Μπιτλς «Across the Universe» προκειμένου να λάβει κάποιο μήνυμα φιλίας από εξωγήινες μορφές ζωής.

Το μήνυμα αυτό αναμένεται να φθάσει στην περιοχή του Πολάρις το 2439.

Πηγή:ΕΡΤ

ΤΙ ΛΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΠΑΖΛ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ (???)!!!!!

Πολλοί πλανήτες σαν τη Γη στο Σύμπαν.

Την πιθανότητα να υπάρχουν στο Σύμπαν πολλοί πλανήτες σαν τη Γη εκφράζει βρετανική επιστημονική έρευνα, η οποία εστιάζει στους «λευκούς νάνους», τα νεκρά πλέον άστρα, και στα ίχνη που έχουν αφήσει στις ατμόσφαιρες τους τα χημικά στοιχεία των εξωπλανητών, σαν τη Γη, που περιστρέφονταν γύρω τους.

Η μελέτη, την οποία συντόνιζε ο Τζέι Φαρίχι του πανεπιστημίου Λέστερ, παρουσιάστηκε στο εθνικό αστρονομικό συνέδριο της Βρετανίας στη Γλασκώβη, όπως μετέδωσαν το «Science» και το «New Scientist».

Σύμφωνα με τη νέα θεωρία λοιπόν, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τουλάχιστον το 3,5% όλων των άστρων του γαλαξία μας, που μοιάζουν με τον γνωστό μας ήλιο, διαθέτουν γύρω τους βραχώδεις και υδάτινους εξωπλανήτες, που περιστρέφονται γύρω τους.

Υπολογίζουν μάλιστα ότι μέχρι σήμερα ο γαλαξίας μας έχει «φιλοξενήσει» έως και ένα δισεκατομμύριο βραχώδεις πλανήτες , μέρος τον οποίων είχε και νερό.

Η νέα θεωρία βασίζεται στο ότι ενώ οι «λευκοί νάνοι» έχουν συνήθως πολύ καθαρή ατμόσφαιρα λόγω της επικράτησης του υδρογόνου και του ήλιου, ένας στους πέντε διαθέτει ατμόσφαιρα που είναι «μολυσμένη» με βαρύτερα στοιχεία, όπως το ασβέστιο, τα οποία είναι ό, τι απέμεινε από τους περιστρεφόμενους, σαν τη Γη, βραχώδεις πλανήτες.

Πηγή:star.gr

Στο Λούβρο ο Μέγας Αλέξανδρος

Η μεγάλη έκθεση «Στο Βασίλειο του Μ. Αλεξάνδρου - Η αρχαία Μακεδονία», θα φιλοξενηθεί  από τον Οκτώβριο του 2011 έως τον Ιανουάριο του 2012 στην κεντρική αίθουσα περιοδικών εκθέσεων του Μουσείου του Λούβρου, στο Παρίσι.

Η επιμελήτρια της έκθεσης και διευθύντρια του τμήματος Ελληνικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων του Μουσείου, Σοφί Ντεσάμπ δήλωσε: «Οι Γάλλοι -και πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι- γνωρίζουν πως ο Μέγας Αλέξανδρος ξεκίνησε από την Ελλάδα, όχι όμως και τη Μακεδονία. Δεν γνωρίζουν ότι η Μακεδονία, γενέτειρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι μέρος της Ελλάδας ανέκαθεν. Η έκθεση στο Λούβρο θα είναι μια καταπληκτική ευκαιρία να γνωρίσουν οι κάθε εθνικότητας επισκέπτες του Μουσείου τον Μέγα Αλέξανδρο, την καταγωγή και τη διαχρονικότητα του μύθου του».

Για τις ανάγκες της έκθεσης, από τη Θεσσαλονίκη στο Παρίσι θα ταξιδέψουν 668 αρχαία έργα.

Πηγή

Απάντηση του Πειραιώς Σεραφείμ

ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ.

ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ἡ Ἀδιαίρετος καί ἀκαινοτόμητος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι θρησκεία δηλαδή ψυχολογικό φαινόμενο διότι εἶναι ἀποκάλυψις τοῦ αἰωνίου Δημιουργοῦ τῆς ζωῆς, μετοχή καί κοινωνία στόν Τριαδικό τρόπο ὑπάρξεως τοῦ αἰωνίου Θεοῦ πού μεγαλοφυῶς καί ὑπερτελείως δημιουργεῖ ἐκ τοῦ μηδενός τό σύμπαν καί ἐκχέει τήν ἀγάπη Του καί τήν πανσοφία Του σέ ὅλη τήν Δημιουργία μέ κορωνίδα τόν ἄνθρωπο. Ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐν ταπεινώσει κένωσίς Του διά τῆς προσλήψεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, θελήσεως καί ἐνεργείας καί ἰδιαίτατα ἡ ἐν τῷ Σταυρῷ θυσία καί ἡ διά τῆς Ἀναστάσεως νίκη κατά τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου ἀπέδειξε τό μέγεθος τῆς Θείας ἀγάπης καί τόν ἀληθῆ προορισμόν τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Ἑπομένως ἡ διακονία στήν Ἐκκλησίᾳ δέν εἶναι ἐξουσία ἀλλά ταπεινή οἰκείωσις τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μόνου ἀληθοῦς Μεσσίου, «πού δέν ἦλθε διακονηθῆναι ἀλλά διακονῆσαι καί δοῦναι τήν ψυχήν αὐτοῦ λύτρον ἀντί πολλῶν». Δι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον ὅ,τι λέγεται ἀπό Διακόνους τοῦ Εὐχαριστιακοῦ Σώματος θά πρέπει νά εἶναι λόγος ἀληθείας, πού δέν θά ἐπιδιώκει νά ἔχη πολιτικήν διάστασι ἀλλά τήν ἀληθῆ διάκρισι τῶν γεγονότων διότι «ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου».

Σέ αὐτό τό πνεῦμα κινεῖται, θέλω νά πιστεύω καί ὁ δικός μου ταπεινός λόγος, ἀφοῦ δέν ἀντιπαρατάσσεται πρός πρόσωπα ὅσον κατεγνωσμένα καί ἄν εἶναι, διότι εἶναι θεοΐδρυτα καί θεοειδῆ ἀσχέτως ἐάν τό ἀναγνωρίζουν ἤ ὄχι, ἀλλά πού προσπαθεῖ νά καταδείξῃ τήν ἀντινομία τῶν καταστάσεων καί κατά τήν ἐλαχίστη γνώμη μου τήν ἐσφαλμένη τραγικότητά τους.

Μέ αὐτό τό πνεῦμα ὡμίλησα στήν ἐκπομπήν τοῦ τηλεοπτικοῦ διαύλου MEGA τῆς 20ης/12/2010 «ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ MEGA» ἀπαντῶν στίς ἐρωτήσεις τοῦ δημοσιογραφικοῦ διδύμου καί ἐκεῖ μετέφερα ἁπλῶς τόν ἀληθῆ μαρτυρικό λόγο τῶν χιλιάδων ἀντισιωνιστῶν Ἑβραίων συνανθρώπων μας οἱ ὁποίοι δεκαετίες τώρα μάχονται τήν Σιωνιστική ἐκτροπή ἀπό τόν ἀληθῆ Ἰουδαϊσμόν, καταδεικνύοντες ὅτι ἡ θεολογία τῶν Σιωνιστῶν ἡγετῶν μέ τήν σφοδρά ἐπιθυμία τους γιά τήν πραγμάτωσι τοῦ ὀνείρου παγκόσμιας ἐξουσίας καί ἡγεσίας διεστράφη ἀπό τόν θεϊσμόν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης τῶν Προφητῶν καί τῶν Δικαίων, εἰς Ἑωσφορισμόν καί Σατανισμόν ἀποδεχθέντες τήν θεολογία τοῦ Δυϊσμοῦ καί ἀναμένοντες ὡς «Μεσσία τῆς δόξης» τόν ἀναγγελόμενον εἰς τόν αἰώνιον λόγον τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπον τῆς ἀποστασίας καί τῆς ἀνομίας, τόν ὡς Ἀντίχριστον ὀνομαζόμενον.

Δι’ αὐτόν σχεδιάζεται ἡ ἐπανοικοδόμησις τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολωμόντος ἐπί τοῦ λόφου, ὅπου τώρα εὑρίσκεται τό τέμενος τοῦ Ὀμάρ καί διαδίδεται καί διαφημίζεται ἡ ἀναγκαιότης τῆς δῆθεν παγκοσμίου Κυβερνήσεως καί τοῦ παγκοσμίου ἡγέτη, ἡ κατάργησις τῶν ἐθνικῶν κρατῶν καί ἡ οἰκονομική συνένωσις μέ ἕνα παγκόσμιο νόμισμα. Γιά τήν ὑλοποίηση αὐτοῦ τοῦ ὀράματος ἐγκατελείφθη ὁ άληθής Νόμος τοῦ Θεοῦ, ἡ Πεντάτευχος καί οἱ Προφῆται καί ἀντικατεστάθησαν ἀπό τάς ἑωφορικῆς ἐπινοήσεως περγαμηνάς τοῦ Ταλμούδ, τῆς Καμπάλα καί τῆς Ραββινικῆς παραφιλολογίας. Ἀποδείξεις τῶν ἀνωτέρω περιέχονται στίς ἐκπληκτικές ἱστοσελίδες τῶν ἀρνουμένων αύτήν τήν τραγική ἔκπτωσι ὀρθοδόξων ἑβραίων, στίς ὁποίες καί παραπέμπω τούς «καλοθελητάς» πού ἀνέλαβαν τήν ἐπαγγελματικήν ὑπεράσπισι τῆς Σιωνιστικῆς ἐκτροπῆς ἐκ τοῦ ἀληθοῦς Ἰουδαϊσμοῦ. Ἄς κάμουν τόν κόπον νά πληκτρολογήσουν στό διαδύκτιο τίς ἱστοσελίδες: http://www.israelversusjudaism.org/ καί http://www.jewsnotzionists.org/index.htm καί τότε ἴσως αἰσθανθοῦν ἐντροπήν γιά τήν ἄθεσμον καί προκλητικήν στήριξί τους στό Σιωνιστικόν τέρας. Πρέπει δέ νά ληφθεῖ σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν, ὅτι οἱ συγκεκριμένες ἱστοσελίδες πού ἐκπροσωποῦν χιλιάδες ὀρθοδόξων ἑβραίων ἀρνουμένων τήν Σιωνιστικήν ἐκτροπήν ἑδρεύουν στίς Η.Π.Α. καί ὅτι στίς συγκεκριμένες ἑβραϊκές ἱστοσελίδες παρουσιάζονται ἐκτύπως τραγικά ντοκουμέντα πολλά τῶν ὁποίων ἔχουν χρησιμοποιηθεῖ γιά τήν σημαντική βιβλιογραφία ἐπί τοῦ θέματος γιά τίς σχέσεις τῶν Σιωνιστῶν ἡγετῶν μέ τό αἰσχρό καί ἐγκληματικό καθεστώς τοῦ παρανοϊκοῦ δικτάτορα Ἀδόλφου Χίτλερ πού ἐξωλόθρευσε ἑκατομμύρια συνανθρώπων Ἑβραίων, Ρώσων, Πολωνῶν, Ἑλλήνων, Ἀθιγγάνων σέ ἕνα ἀπό τά εἰδεχθέστερα ἐγκλήματα τῆς ἀνθρώπινης Ἱστορίας, πού σήμερα ὅλοι μέ βδελυγμία καταδικάζουμε καί μάλιστα προσωπικῶς ὑποκλίνομαι ἐνώπιον τῆς μνήμης τῶν θυμάτων τοῦ τραγικοῦ Ὁλοκαυτώματος κατασπαζόμενος τάς μαρτυρικάς πληγάς τῶν ἀθώων θυμάτων. Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρομεν τό συκλονιστικό βιβλίο «Min Hametzar» (Ἀπό τά βάθη) πού ἐξεδόθη στήν Ν. Ὑόρκη τό 1961 εἰς τά Ἑβραϊκά καί πού συνεγράφη ἀπό τόν Ραββίνο τῆς Σλοβακίας Michael Ber Weissmandl ztl, Κοσμήτορος τοῦ Ἱδρύματος Nitra Yeshiva πού ἀναφέρεται στά χρόνια 1942-1945. Ἄν δέ ὑπῆρχε ἀνθρώπινη δικαιοσύνη στήν δίκη τῆς Νυρεμβέργης πέραν τῶν φυσικῶν εἰδεχθῶν έγκληματιῶν αὐτουργῶν Ναζί, θά ἔπρεπε νά δικαστοῦν καί οἱ ἠθικοί αὐτουργοί μεταξύ τὼν ὁποίων καί ὁ Πάπας τῆς Ρώμης γιά τό ἀπίστευτο ἔγκλημα τῆς δολοφονίας τῶν ὀχτακοσίων χιλιάδων Σέρβων Νεομαρτύρων ὑπό τίς εὐλογίες τοῦ προσφάτως «ἁγιοποιηθέντος» ἀπό τό Βατικανό εἰδεχθοῦς ἐγκληματίου Καρδιναλίου τῆς Κροατίας Ἀλουϊσίου Στέπινατς.

Συνεπῶς δέν ἀποδέχομαι τήν κατηγορία τοῦ ἀντισημιτισμοῦ πού τεχνηέντως ἐπεχείρησε τό παγκόσμιο Σιωνιστικό λόμπυ νά μοῦ προσάψει διαστρέφοντας τούς λόγους μου, διότι ἁπλῶς ἀνέδειξα τήν ἀλήθεια τῶν πραγματικῶν περιστατικῶν πού καταγγέλουν δεκάδες χρόνια οἱ ὁμοεθνεῖς των. Διά τόν Ἰσραηλιτικόν λαόν τρέφω αἰσθήματα βαθυτάτης ἀγάπης καί ἐκτιμήσεως ὅπως διά κάθε λαόν τῆς ὑφηλίου, ὡς ὀφείλω ὡς μέλος τῆς Ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀντισιωνιστής εἶμαι καί ὄχι ἀντισημίτης ἀντικρούων τήν πλανημένη καί ἀδόκιμη θεώρηση τοῦ κόσμου καί τῆς ζωῆς μέ τόν τραγικό καί ἀπαράδεκτο ἑωσφορισμό, πού διαδίδεται διά μέσου τῶν παραρτημάτων τοῦ Διεθνοῦς Σιωνισμοῦ, τῶν μασονικῶν σέ κάθε χώρα στοῶν, ὅπου ὑπό τά κρυπτογραφικά στοιχεῖα τοῦ ἰδίου Θεοῦ τῆς Μασονίας ΜΑΤΣ (Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος) κρύπτεται ὁ Ἑωσφόρος, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τήν ἐσωτερική βιβλιογραφία τῶν στοῶν ὡς τοῦ ἐπί τριάντα ἔτη Διευθυντοῦ τῶν θεοσοφιστικῶν-μασονικῶν περιοδικῶν ΙΛΙΣΣΟΣ καί ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Κωστῆ Μελισσαρόπουλου ὑπό τόν τίτλον «Ἑπτά ὁμιλίαι εἰς τόν 18ον βαθμόν» καί ἔχω καταδείξει σέ δημοσιευμένα κείμενά μου καί σέ ἀναπάντητη αἴτησί μου πρός τόν ἁρμόδιο Ὑπουργό Οἰκονομικῶν κ. Γεώργιο Παπακωνσταντίνου γιά τήν κατά νόμον διάλυσιν τῶν λειτουργούντων ὑπό τό προσωπεῖον δῆθεν Ἱδρυμάτων Μασονικῶν στοῶν, ἐνῶ οὐσιαστικά ἀποτελοῦν Ναούς λατρείας καί μυήσεως στόν Ἑωσφορισμόν πού ἤδη ἐκρεμεῖ πρός ἐκδίκασιν ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Τήν πλήρη ἐξάρτηση τῶν Μασονικῶν Στοῶν ἀπό τόν Διεθνῆ Σιωνισμό ἀπέδειξε μέ ἀδιάσειστα ντοκουμέντα ὁ μαχητής Δημοσιογράφος Κώστας Τσαρούχας στό μοναδικό βιβλίο «Ἡ Μασονία στήν Ἑλλάδα» πού προλόγισε ὁ πρύτανης τῆς Δημοσιογραφίας Σεραφείμ Φυντανίδης καί ὅπου ἀποδεικνύεται ὅτι ὅλες οἱ ἀνά τόν κόσμο Στοές ὑπόκεινται στήν Σιωνιστική Ὑπερστοά BENEN BERITH (Μεγάλη Δρῦς) ἡ ὁποία ἑδρεύει στίς ΗΠΑ καί ἡ ὁποία ἔχει παράρτημά της στήν περιοχή τῆς πλατείας Συντάγματος.

Τήν παγκόσμια οἰκονομική δικτατορία πού ἐπιχειρεῖται νά ἐπιβληθῆ τήν κατέδειξε ἀναφερομένη στήν Ὑπερστοά Μπίλτνεμπεργκ, πολιτικοῦ βραχίονα τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ ἡ ἀνάρτηση στίς ἱστοσελίδες: http://powerstructureresearch.wordpress.com/2009/05/27/das-institutionelle-netzwerk-der-bilderberg-gruppe καί http://blogpoliteia.wordpress.com/2009/05/28/machtstruktur-mapping-1-das-institutionelle-netzwerk-der-bilderberg-gruppe/#comment-511 ἀπό ὅπου τό περιοδικό NEXUS Ἰουνίου 2010 ἀναδημοσιεύει τά σχετικά ντοκουμέντα καί ὅπου παρίσταται ἀνάγλυφα ἡ ἀσύληπτη καί ἐφιαλτική παγκόσμια διαπλοκή, ἡ οἰκονομική ἀπολυταρχία διά τῶν ὁποίων ἐπιχειρεῖται ὁ στραγγαλισμός τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν τῶν λαῶν.

Ἀπαντῶν στόν Κυβερνητικόν ἐκπρόσωπον Ὑφυπουργόν κ. Πεταλωτήν θέτω ὡς ἁπλός πολίτης τά κάτωθι ἐρωτήματα: Γιατί ἡ Εὐρωπαϊκή Τράπεζα δανείζει μέ ἐπιτόκιο 1,1% καί ὁ ὅμιλος τῶν διεθνῶν Τραπεζῶν Σιωνιστικῆς ἰδιοκτησίας μᾶς δανείζει σήμερα μέ τοκογλυφικό ἐπιτόκιο 6%; Ποιός ἐμποδίζει τήν οὐσιαστική πολιτική καί οἰκονομική ἕνωση τῆς Εὐρώπης μέ τήν συμπερίληψη τῆς μεγάλης Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας; Ποιός πράγματι κωλύει τήν ἔκδοσι Εὐρωομολόγου καί ἀναγκάζεται ὁ Πρωθυπουργός νά ἀρχίσει τήν συλλογή 1.000.000 ὑπογραφῶν Εὐρωπαίων πολιτῶν; Ἀπό ποιούς φαλκιδεύεται ἡ δυνατότητα τῆς Ἑλλάδας νά γίνει ἐνεργειακός κόμβος τόσον μέ τήν ἀκύρωση τῆς συμφωνίας τοῦ ἀγωγοῦ Μπουρκάς-Ἀλεξανδούπολης ὅσο καί μέ τήν ἄρνηση τῶν Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων νά ἐφαρμόσουν τό Διεθνές Δίκαιο τῆς θαλάσσης πού εἶναι ἐνσωματωμένο στό Εὐρωπαϊκό Δίκαιο καί νά ἀνακηρύξουν γιά τήν Ἑλλάδα περιοχή ΑΟΖ (Ἀποκλειστικῆς οἰκονομικῆς ζώνης ἐκμετάλλευσης) ἀξιοποιώντας τά τεράστια ἐνεργειακά ἀποθέματα τῆς Χώρας, πού θά τήν καταστήσουν πρωταγωνιστή στήν ἐνεργειακή πολιτική τῆς Εὐρώπης γιά δεκαετίες καί θά τήν ὁδηγούσαν στήν ἔξοδο ἀπό τήν αἰχμαλωσία τοῦ ΔΝΤ; Γιατί δέν παραχωροῦμε ναυτική βάση στό Ρωσικό στόλο γιά νά ἐκμηδενήσουμε τήν Τουρκική ἀπειλή καί τήν χυδαία διεκδίκηση γιά συνεκμετάλευση τοῦ Αἰγαίου καθώς καί τήν κυριαρχική διεκδίκηση ἐκ μέρους τῆς γείτονος, τοῦ μισοῦ Αἰγαίου ἕως τοῦ 25ου μεσημβρινοῦ. Γιατί δέν προχωροῦμε ἄμεσα στήν ἐξώρυξη τοῦ τεραστίου ἐθνικοῦ μας πλούτου στήν Β. Ἑλλάδα σέ χρυσό, ούράνιο, ὄσμιο καί ἄργυρο, ὅπως καταγγέλουν οἱ Καθηγηταί τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κων/νος Παπαστεφάνου τῆς Πυρηνικῆς Φυσικῆς καί Βασίλειος Παπαγεωργίου τῆς Χημείας πού ἐπιστημονικῶς ἀποδεικνύουν ὅτι εἴμαστε ἡ πλουσιότερη χώρα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως σέ ὀρυκτό πλοῦτο; Καί τέλος τί ἐννοοῦσε ὁ κ. Πρωθυπουργός ὅταν μίλησε γιά τήν ἀναγκαιότητα παγκόσμιας οἰκονομικῆς διακυβέρνησης;

Στήν ἐπιθετικήν δήλωσιν νεοκόπου Ἀρχηγοῦ κομματιδίου, ὑποβάλλω τό εὐγενές ἐρώτημα πῶς προεφήτευσε ἡ συνελθοῦσα τό 1993 εἰς τόν Ἀστέρα Βουλιαγμένης Ὑπερστοά Μπίλντεμπεργκ μέ τήν συμμετοχή τῶν ἰδίων προσώπων πού ἀνέφερα στήν εἰρημένη ἐκπομπή διά στόματος τοῦ τότε ὑπουργοῦ ἐξωτερικῶν τῶν Η.Π.Α. κ. Κρίστοφερ, ἐν μέσῳ πλήρους πολιτικῆς νηνεμίας στήν ἑλληνική πολιτική σκηνή, τήν μετά τρίμηνο πτώση τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Ἄς ἐρωτηθῆ περί αὐτοῦ ὁ νέστωρ τῆς πολιτικῆς πρ. Πρωθυπουργός κ. Κων/νος Μητσοτάκης.

Καί τέλος ἀπαντῶν στό ἄρθρον τοῦ ΒΗΜΑΤΟΣ τῆς Κυριακῆς 2/1/2010 ὑπό τόν τίτλον «Ἕνας ταλιμπάν στόν Πειραιᾶ» συμβουλεύω εὐπρεπῶς τόν ἰδιοκτήτην κ. Ψυχάρην ἐπειδή ἀπέλιπεν ὁ μέντωρ του, γιά νά μήν ἐπισυμβῆ καί τό κλείσιμο τοῦ ΒΗΜΑΤΟΣ τῆς Κυριακῆς ὡς ἔγινε μέ τό καθημερινό ΒΗΜΑ νά προσέξει τήν ἀξιοπιστία τῆς Ἐφημερίδος του καί τούς συντάκτες της, γιατί στόν «Βηματοδότην» τῆς Κυριακῆς 13/6/2010 δημοσιεύθηκαν τά ἀκόλουθα:

«Ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου είναι ο μοναδικός έλληνας πολιτικός που συμμετείχε στην εφετεινή συνεδρίαση της λέσχης Μπίλντεμπεργκ στην Ισπανία. Οι δύο άλλοι Έλληνες ήταν ο Πρόεδρος της Coca-Cola κ. Γ. Δαυΐδ και ο πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ κ. Λ. Τσούκαλης. Οι «κλειστές συζητήσεις» είχαν θέμα την παγκόσμια κρίση και ασφαλώς την Ελλάδα. Από τις ξένες διασημότητες ξεχώρισαν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας κ. Χοσέ Λουίς Θαπατέρο , ο επίτροπος κ. Χ. Αλμούνια , ο επικεφαλής της Deutsche Βank κ. Τζ.Ακερμαν, ο πρόεδρος της Μicrosoft κ. Μπιλ Γκέιτς, ο ιστορικός κ. Νάιαλ Φέργκιουσον, ο ειδικός απεσταλμένος για το Πακιστάν και το Αφγανιστάν κ. Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ κ. Ρόμπερτ Ρούμπιν και ο επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του Ομπάμα κ. Λόρενς Σάμερς. Και φυσικά καμία μυστική συνάντηση δεν είναι πραγματικά μυστική αν δεν συμμετέχει ο κ. Χένρι Κίσινγκερ. Τι είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου με όλους αυτούς; «Θα μπορούσα να σου πω αλλά μετά θα έπρεπε να σε σκοτώσω» απάντησε με το γνωστό αινιγματικό του χαμόγελο σε συνεργάτη μου που τόλμησε να τον ρωτήσει. Ποιό μπορεί να είναι το θανάσιμο μυστικό; Ελπίζω όχι κατι σχετικό με το μέλλον της οικονομίας». διά τῶν ὁποίων ἐπαληθεύονται οἱ ἀναφορές μου.

Καί μία ὀφειλομένη ἀπάντηση στούς γνωστούς Ἐκκλησιαστικούς κύκλους πού ἔσπευσαν νά ὑποστηρίξουν ἀνερυθριάστως αὐτήν τήν σατανιστική παγκόσμια συνωμοσία γιά νά μή θιγεῖ στό παραμικρό. Εἶμαι περίεργος νά μάθω τί στοχεύουν νά ἀπαντήσουν στό Δομήτορα τῆς Ἐκκλησίας Κύριό μας ὅταν εὑρεθοῦν ἐνώπιόν Του γιά νά ἀποδώσουν λόγον τῆς διαχειρίσεώς τους στόν ἀμπελῶνα Του ὅταν τούς ἐπιδείξει τό Ταλμούδ, τήν Καμπάλα καί τήν Ραββινική παραφιλολογία διά τῶν ὁποίων ἀνηλεῶς καί χυδαίως καθυβρίζεται. «Ο ἐτάζων καρδίας καί νεφρούς» Κύριος θά δεχθῆ τά ψελλίσματά τους περί ἀγαπολογίας καί ψευδοανθρωπισμοῦ;

Καί μία δήλωσις πρός κάθε ἐνδιαφερόμενο: Οἱ Ἱεράρχαι τῆς Ἀδιαιρέτου, Ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας γιά θέματα πίστεως δέν παραιτοῦνται ἀλλά πεθαίνουν εἴτε στήν ἐξορία εἴτε στό ἱκρίωμα.



Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Βαρυσήμαντη ομιλία του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως στο Πολεμικό Μουσείο

Ένα κείμενο που πραγματικά αξίζει κάποιος να αφιερώσει λίγα πολύτιμα λεπτά από τον χρόνο του. Ένα κείμενο που δίνει μια ανανεωμένη αλλά και παραδοσιακή προοπτική για την Εκκλησία και τον Κόσμο ολόκληρο. Θα πρότεινα ο αναγνώστης να μην το αφήσει ανεκμετάλλευτο.
 

Μια συγκλονιστική και βαρυσήμαντη ομιλία εκφώνησε σήμερα στο Αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου με θέμα: «Εθνική φυσιογνωμία και Ορθόδοξη Οικουμενικότητα στη σημερινή Ελλάδα», ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος.

Η ομιλία του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως κ. Ανθίμου έχει ως εξής:

Ο τίτλος του θέματος που ανέλαβα να σας παρουσιάσω, έχει την πρωτοτυπία να σημαίνει κάτι, μόνο στη γλώσσα μας, στα ελληνικά! Αν μεταφραστεί σε άλλη γλώσα θα είναι τελείως ακατανόητος. Ας μην βιαστεί κάποιος να πει, «τι μας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο!». Είναι ανάγκη πλέον, να μεταφράζουμε τις έννοιές μας και σε άλλες γλώσσες για να βλέπουμε δύο πράγματα:

1. πόσο μπορούν να μας κατανοήσουν οι άλλοι και

2. πόσο αντέχουν οι αλήθειες μας στο ευρύτερο σήμερα, διαφορετικά θα μας παραμείνουν για εσωτερική κατανάλωση. Όμως, οι έννοιες «φυσιογνωμία» και «οικουμενικότητα», είναι εξωστρεφείς∙ τη «φυσιογνωμία» μας, άλλοι τήδιαπιστώνουν και η «οικουμενικότητα» είναι «άνοιγμα» σε άλλους.

Όταν συζητάμε τις δύο έννοιες του τίτλου «εθνική ταυτότητα»-«Ορθόδοξη Οικουμενικότητα» και τη σχέση που έχουν η που δεν έχουν, φανερώνουμε ότι όλοι μας, ανεξαιρέτως, είμαστε ακατάστατα ριγμένοι μέσα σ’ένα δίχτυ, από το οποίο, νομίζω πως πρέπει γρήγορα να βγούμε.

Τι εννοώ∙ για την πρώτη έννοια∙ κολακευόμαστε από το λόγο του Αϊνστάιν ότι «το σύμπαν είναι ελληνικό», πιστεύουμε ότι όλος ο κόσμος μας οφείλει το «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» και από την άλλη, «ελληνικό» θεωρούμε μόνο ο,τι φαίνεται από την πλατεία Συντάγματος (Γ. Σεφέρης).

Την Ορθοδοξία, πάλι, τη βλέπουμε με τα γυαλιά της βοσπορίδος ανατολής, αυτά τα γυαλιά είναι πολύχρωμα∙ όμως, εκείνο που μας δυσκολεύει περισσότερο είναι το γεγονός ότι την Ορθοδοξία ενώ τη βιώνουμε γονιδιακά, την εξωτερικεύουμε προτεσταντικά.

Επιμένω, λοιπόν, ότι χρειάζεται να ξέρουμε πως μας βλέπουν οι άλλοι, για να βγούμε μέσα από το δίχτυ στο οποίο βρισκόμαστε, επειδή σε μια επίσκεψη των ονομάτων του τίτλου μας, το πιο ανώδυνο θα ήταν να συζητήσουμε: τι είναι «εθνικό», ποιά στοιχεία συγκροτούν την εθνική φυσιογνωμία μιας χώρας, ποιά τακτική κατέστησε το Βυζάντιο «οικουμενικό» και τι είναι η Ορθοδοξία!

Όμως, αφού στον τίτλο του Συνεδρίου μας βάλατε την δύσκολη λέξη «σήμερα», η ομιλία θα μας οδηγήσει σε κακοτοπιά, όπου το λιγότερο, θα είναι να παρεξηγηθούμε, όμως το χειρότερο θα είναι να χαθούμε σε αντιθέσεις και να πνιγούμε σε διαπιστώσεις, χωρίς να φτάσουμε πουθενά.

Λοιπόν, τι είναι «εθνικό», σήμερα;
Ποιά είναι, σήμερα, η εθνική φυσιογνωμία της Χώρας μας;
Αυτό που στο Βυζάντιο εννοούσαν «οικουμενικό» αποδίδεται, σήμερα, με τη λέξη «παγκόσμιο»;
Τι σημαίνει «Ορθοδοξία», σήμερα; όχι στη Θεολογία, εκεί το καταλαβαίνουμε∙ αλλά στην καθημερινότητα της κατά Χριστόν ζωής, όπου αποδεικνύεται η δεν αποδεικνύεται το ορθόδοξο του δόγματος σε κάθε εποχή.

Τι λέτε; θα το αντέξουμε το «σήμερα»; αν «ναι», τότε, σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε να μου αναθέσετε αυτήν την ομιλία και συνεχίζω.

Αγαπητοί μου∙

Α’

Υποπτεύομαι ότι στις μέρες μας, η διχασμένη εθνική μας προσωπικότητα έφτασε σε αδιέξοδο και χρειάζεται εξάπαντος να επανεξετασθεί. Άρχισε με την ελληνική επανάσταση, οπόταν, προκειμένου να μη θιγούν οι βλέψεις του τσάρου προς την Άσπρη θάλασσα και αξιοποιώντας το ρομαντικό φιλελληνισμό της Ευρώπης (απότοκο της ληστείας των αρχαιοελληνικών μας χώρων), οι επαναστάτες έκαναν μια προσυμφωνημένη και εξομολογημένη αμαρτία. Είπαν, θα ονομασθούμε «έλληνες, για να ρίξουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου, πραγματικά ρωμηοί» (Μακρυγιάννης). Από τότε άρχισε ο ελληνισμός να βιώνει την διχασμένη εθνική του προσωπικότητα και συνεχίζεται με διάφορες μορφές μέχρι και σήμερα.

Να θυμίσω παραδείγματα;

Όλες οι διαφημιστικές αφίσσες και τα σποτάκια του υπουργείου Τουρισμού, παρουσιάζουν αρχαιοελληνικά αγάλματα και κίονες∙

Στις σελίδες των διαβατηρίων μας από τις 14 φωτογραφίες οι 12 έχουν αρχαιοελληνικές παραστάσεις, υπάρχουν δύο μόνο καθολικά μοναστηριών κι αυτά έτυχε να τα πάρουν από γραβούρες του 18ου αιώνα που συνέπεσε να μην έχουν σταυρό∙

Στις αναφορές του υπουργείου Πολιτισμού, στις μελέτες του, στους εκπαιδευτικούς προγραμματισμούς του, δε βλέπω να υφίστανται τα πρόσφατα 2000 χρόνια∙
οπότε και ο λαός μας έμαθε, ενώ επικαλείται τον Χριστό και την Παναγία, συγχρόνως να λανσάρεται με την Αφροδίτη της Μήλου η τον Ερμή του Πραξιτέλη.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτό, που λέω διχασμό της εθνικής μας προσωπικότητος, συντηρείται για λόγους προβολής μας στο Εξωτερικό. Παρ’όλο, που, έξω κανείς πια δεν μας παίρνει στα σοβαρά ως απογόνους του Μ. Αλεξάνδρου, να το δεχθώ∙ είναι όμως και η συνολική εικόνα της Χώρας μας που δε δείχνει να ενδιαφέρεται για την διατήρηση μιας ζωντανής εθνικής ταυτότητος.

Επιμένω στο «ζωντανής εθνικής ταυτότητος». Και, αρέσει-δεν αρέσει, η ζωντανή ταυτότητα του λαού μας  είναι η ορθοδοξη χριστιανική, οπότε ορθόδοξη χριστιανική είναι και η φυσιογνωμία της Πατρίδος μας, ακόμα. Και δεν είναι που το λέω εγώ, τώρα πλέον το λένε παντού, ότι πρώτιστο και δυναμικότερο στοιχείο της εθνικής φυσιογνωμίας μιας χώρας, είναι η θρησκευτική πίστη του λαού της.

Σ’εμας, φανερά η Πολιτεία μας, δεν τολμά να αποστασιοποιηθεί από τις ορθόδοξες χριστιανικές καταβολές μας, αλλά, δεν βιώνει όμως, με αυτοσυνειδησία και τόλμη αυτό το βίωμα του λαού μας.

Κρυφά, λοιπόν, βλέπουμε να υφαίνονται μεθοδολογίες, να καταστρώνονται νομοσχέδια, να τυπώνονται βιβλία, να εφαρμόζονται τακτικές, να διορίζονται Δραγώνες, να μοντάρονται σποτάκια για τις τηλεοράσεις, που αμβλύνουν κάθε παραδοσιακή φυσιογνωμία και ταυτότητα της Πατρίδος μας.

Επίσημα η Πολιτεία δε μας λέει∙ «θέλω να γίνω λαϊκό Κράτος», όμως, διαπιστώνουμε ότι η νέα πολιτική σκέψη που διαχέεται σε όλα τα κόμματα, επιστρατεύει ανθρώπους τελείως άγευστους της πνευματικής λαϊκής εμπειρίας, για να ευτελίσουν, να γελοιοποιήσουν και τελικά να ροκανίσουν το φρόνημα και το ήθος του λαού∙ (συμπτωματικά; κατευθυνόμενα; κανείς δεν μπορεί να το βεβαιώσει).

Υπήρξε Πρωθυπουργός μας που σημειώθηκε ότι καθ’όλη τη διάρκεια της θητείας του δεν παρευρέθηκε ποτέ σε Δοξολογία και σε Παρέλαση!

Τα προηγούμενα χρόνια, αν μιλούσες για πατρίδα ήσουν εθνικιστής, αν συγκρινόσουν με κάποιον άλλο λαό ήσουν σωβινιστής, αν μιλούσες για το στρατό ήσουν μιλιταριστής, μέχρι πριν από 1 χρόνο αν έλεγες τη γνώμη σου για την ιθαγένεια ήσουν ρατσιστής, φονταμενταλιστής! Πατριώτης ποτέ δεν ήσουν. Η λέξη ήταν σχεδόν επικηρυγμένη, όπως και ο εκφραστής της.

Θυμάστε και τα παρεπόμενα∙ ο όρκος στα δικαστήρια και στη Βουλή, οι εικόνες στα σχολεία, οι παρελάσεις, η έπαρση και η υποστολή, ο σταυρός από το κοντάρι και το πανί της σημαίας.

Αλλά και στον υπόλοιπο κοινωνικό μας βίο, μια πλούσια σειρά νομοσχεδίων επιδιώκουν να αποχρωματίσουν την εθνική φυσιογνωμία της Χώρας μας από κάθε χριστιανικό χρώμα∙ πολιτικός γάμος, αυτόματο διαζύγιο, σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, το θρήσκευμα στις ταυτότητες, η πολιτική βάπτιση, η πολιτική κηδεία, όχι η σύμφωνη, αλλά η απλή γνώμη του επισκόπου, προκειμένου να ανεγερθεί τέμενος αλλοθρήσκων στην επαρχία του και άλλα.

Και το νυστέρι πήγε πιο βαθειά∙ στα σχολικά εγχειρίδια. Δεν ήταν μόνο «ο συνωστισμός στην παραλία της Σμύρνης», είναι ακόμα ουσιαστικότερη η επέμβαση. Στα σχολικά βιβλία κατορθώθηκε η απάλειψη της αλυσιδωτής συνέχειας των ιστορικών γεγονότων (αν διδάξεις σε σχολική τάξη σήμερα ότι στην άλωση της Πόλης ήταν κι ο Μέγας Ναπολέων, τα παιδιά θα το αποδεχτούν, επειδή συνήθισαν σε ιστορικά άλματα και όχι στην ιστορική συνέχεια) καθώς και η απομυθοποίηση κάθε ιστορικής αλήθειας. (η παλιότερη φράση «μετριούνται οι τούρκοι 3 φορές και λείπουν 3.000, μετριούνται τα ελληνόπουλα και λείπουν 3 λεβέντες» μπορεί να έδινε με την υπερβολή της μια αίσθηση υπερηφάνειας, αλλά δεν έβλαφτε κανέναν, δεν αναβίωνε εχθρότητες, δεν πυροδοτούσε μίση)
Παράλληλα με τα ιστορικά γεγονότα, από τα αναγνωστικά του Δημοτικού απαλείφθηκε τελείως κάθε παραπομπή και σε εκκλησιαστικά στιγμιότυπα.

Όλα αυτά γίνονταν, έγιναν (είτε επειδή τα ζητούσε η Ε. Ε. είτε με εγχώριο ζήλο) μέχρι πριν από 14 μήνες που κοινολογήθηκε η οικονομική κρίση. Οπότε ακούσαμε τον Πρωθυπουργό μας να μας θυμίζει μια λησμονημένη λέξη∙ «η Πατρίδα μας» είπε∙ «χρειάζεται θυσίες». Ξαφνιαστήκαμε! Κοιταχτήκαμε περίεργα, ποιά πατρίδα, τι είναι αυτό; Τρομάζαμε να θυμηθούμε την έννοια! Μέχρι τότε ακούγαμε για Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση, για ΟΝΕ, για Οικονομική Σύγκλιση και παρόμοια, οπότε δικαιολογημένα είχε επικρατήσει σε όλους μας η νοοτροπία που είχαμε. Αυτή η τακτική είχε ρημάξει κάποτε την πανίσχυρη Οθωμανική Αυτοκρατορία, όταν δεν δίστασε να γράψει έξω από το ανάκτορο του Yildiz στην ΚΠολη, επάνω σε μαρμάρινη πινακίδα: «Το ταμείο του Πατισάχ είναι θάλασσα κι όποιος δεν πίνει απ’αυτό είναι χοίρος».

Αλλά, γιατί όχι; Χωρίς εθνική υπερηφάνεια (Ίμια), χωρίς εθνικές κόκκινες γραμμές (η κ. Μπενάκη στον Πρόεδρο Παπούλια), χωρίς ιστορικό μπούσουλα, χωρίς εθνική Παιδεία, σε τι άλλο θα μας εξυπηρετούσε μια Πατρίδα, αν όχι για να την αρμέξουμε; Ανάχωμα σε ένα τέτοιο εθνικό σπορ, οπωσδήποτε θα μπορούσε να σταθεί, μια «ηθική αγωγή του πολίτη», η η αξιοποίηση της ηθικής του Ευαγγελίου, που είναι μέσα στην Παράδοση του λαού μας. Αλλά αυτή η ηθική είχε προ πολλού εξοστρακιστεί από την Χώρα, μαζύ μ’αυτούς που την διδάσκουν. Θυμηθείτε, κάθε χρόνο πριν την Μεγ. Βδομάδα∙ τη μια χρονιά, ο «Κώδικας ντα-Βίντσι», την άλλη, ένα «Απόκρυφο Ευαγγέλιο», την τρίτη, η λειψανοθήκη με τα οστά κάποιου «Ιησού γιου του Ιωσήφ» και έπειτα η πλημμυρίδα των σκανδάλων στην Αθήνα, στα Ιεροσόλυμα, στο Βατοπαίδι∙ ε! πολύ θέλει να διαλυθεί ο ηθικός εθνικός ιστός ενός κρατιδίου;

Κάναμε και οι κληρικοί λάθη, να σας πω τι εννοώ. Όταν παρασυρθήκαμε σε άγνωστα για μας τερέν και μιλήσαμε οι ίδιοι για «κάθαρση της Εκκλησίας». Βλάσφημη φράση! Και οι ακάθαρτοι που θα πάνε, όταν η Εκκλησία γίνει κολλέγιο αγίων; Χάσαμε τότε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να μιλήσουμε στο λαό μας ορθόδοξα∙ για την πορεία προς την μετάνοια και την ανακαίνιση του όλου ανθρώπου, που είναι η κύρια «δουλειά της Εκκλησίας».

Ο λαός μας, λοιπόν, κρύωσε, χαλάρωσε, έχασε τα πρότυπά του, έχασε την ελπίδα του, ισοπέδωσε μέσα του τα πάντα, δεν είχε πλέον φραγμούς και μας ταύτισε με το διεφθαρμένο Κράτος του οποίου μας βλέπει αναπόσπαστο τμήμα. Είπα κάποτε σε πολιτικό, αν μάθετε στο λαό μας να πετάει πέτρες στους ιερείς, σε σας θα πετάξει χειροβομβίδες. Στο τέλος, ο λαός μας, παρασύρθηκε σ’ένα παιχνίδι που απαιτούσε να πληρώσει η Εκκλησία φόρους από την θρυλούμενη «αμύθητη περιουσία» της. Αλήθεια! διερωτήθηκε κανείς, από που κόβουμε τα χρήματα που πληρώνουμε φορολογία;

Μέσα στο 2010 ψηφίστηκαν και μια σειρά νόμοι και εγκαθιδρύθηκε σε βάρος μας νοοτροπία, που μας έκαναν να αισθανόμαστε οι πιο ανέντιμοι και αντιπαραγωγικοί φορείς του Δημοσίου.

Σήμερα, αντιλαμβανόμαστε ότι συλλήβδην ο εκκλησιαστικός λόγος μόλις γίνεται ανεκτός, εκτός αν είναι «κατά παραγγελίαν». Για πολλούς είναι ύποπτος, οπισθοδρομικός και αντιδραστικός. Δικαιούται ύπαρξης, χάρη στη μεγαθυμία του «δημοκρατικού πλουραλισμού». Αρκεί να μην ενοχλεί την κοινωνία με πολλά λόγια και ο χρόνος και η «πρόοδος» θα εξαλείψουν και αυτό το φαινόμενο, όπως και τόσα άλλα κατάλοιπα της λαϊκής δεισιδαιμονίας» (π. Βασιλ. Καλλιακμάνης). Είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι σε μια επόμενη αναθεωρητική Βουλή, τίποτε στις σχέσεις μας με το Κράτος δε θα παραμείνει ως έχει σήμερα. Το κακό είναι ότι δεν προετοιμαζόμαστε για κάτι τέτοιο, ούτε «επί χάρτου».

Όλα αυτά και όσα παρόμοια, ενδεχομένως, έχετε εσείς στο νου σας, δείχνουν με το δάκτυλο μια Χώρα, που δεν ξέρω τι φυσιογνωμία έχει, αλλά πάντως Ορθόδοξη Χριστιανική φυσιογνωμία δε θέλει να έχει, ενώ ο λαός της επιμένει να θρησκεύεται.

Αυτήν τη διχασμένη εθνική προσωπικότητα της Χώρας μας, τη ζουν έντονα οι πολιτικοί μας, οι οποίοι εκλέγονται μεν από ένα λαό που διαγκωνίζονται να τον συναντήσουν σε κάθε γιορτή (Χριστούγεννα, Πάσχα, 15αυγουστο, δοξολογίες, εθνικά μνημόσυνα), σε εσπερινούς και λιτανείες (προ εκλογικών περιόδων κυρίως), αλλά δε λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους την πίστη του λαού, όταν νομοθετούν γι’αυτόν.

Θυμηθείτε τις δηλώσεις των πολιτικών μας στο πλατύσκαλο του Μητροπολιτικού Ναού των Αθηνών την Κυριακή της Ορθοδοξίας∙ κάποιος είπε πριν 2-3 χρόνια: «η Εκκλησία πρέπει να εκσυγχρονισθεί, να καθαρθεί και να επανεξετάσει το ρόλο της». Μιλούσε ασφαλώς για το Νομικό Πρόσωπο της Εκκλησίας, που ξέρει. Άλλο πρόσωπο της Εκκλησίας, πνευματικό, δεν ξέρει ο άνθρωπος∙ ίσως να γνωρίζει και το κοινωνικό πρόσωπο της Εκκλησίας μας, ιδρύματα, συσσίτια κ.λ.π.

Αυτόν τον τομέα, του κοινωνικού έργου της Εκκλησίας μας, πάλι δεν τον αξιοποιήσαμε σωστά, προκειμένου να διδάξουμε στο λαό μας, ότι η φιλανθρωπία για μας αποτελεί τον τρίτο πυλώνα της δράσεως της Εκκλησίας μετά την λατρεία και το κήρυγμα. Η φιλανθρωπία είναι για μας απόρροια της ευαγγελικής εντολής της αγάπης, έτσι όπως οικοδομείται στα επισκοπικά γραφεία που δέχονται ανθρώπους καθημερινά, έτσι όπως καλλιεργείται από ιερείς που ξημεροβραδυάζονται στους Ναούς με το πετραχείλι στο λαιμό. Αυτήν την προσφορά δεν την αποτιμά κανείς. Ο συμβολισμός των κωδωνοκρουσιών, οι θείες Λειτουργίες, οι πολλές Αγρυπνίες στις πόλεις και στα μοναστήρια, στο Άγιον Όρος, οι Κατηχητικές συνάξεις, οι εποικοδομητικές ομιλίες, οι χριστιανικές Κατασκηνώσεις, δεν είναι στοιχεία που σηματοδοτούν το φρόνημα του λαού μας, οπότε και τη φυσιογνωμία της Χώρας;

Η σημερινή, λοιπόν, εθνική φυσιογνωμία της Πατρίδος μας, καταγράφεται ως ασύνδετη με την ιστορική μας συνέχεια. Προσπαθεί να αποποιηθεί κάθε χριστιανικό της γονίδιο και κάθε ανάλογη συμπεριφορά, οπότε εμφανίζεται χωρίς εθνικό προσανατολισμό. Δεν μετέχει στην καθημερινή μεταφυσική πάλη του λαού μας, γι’αυτό, κατά τη γνώμη μου, δεν αφήνει ίχνη της διαβάσεώς της στο σύνολο πολιτισμό. Στο δε θρησκευτικό γεγονός, που απαιτητικά επανέρχεται στην παγκόσμια πολιτισμική ιστορία σε Ευρώπη και Αμερική, νομίζω ότι η δική μας εθνική ταυτότητα, πλέον, δεν έχει να παίξει κανένα απολύτως ρόλο. Οπότε η Χώρα μας καθίσταται πλέον ξέφραγη σε οποιοδήποτε θρησκευτικό υποκατάστατο μεταναστεύσει και δράσει στην εδαφική επικράτειά μας.

Β’

Η έννοια της οικουμενικότητος δεν μπορεί να έχει σήμερα καμμιά ιστορική ομοιότητα με αυτήν που είχε στη βυζαντινή Οικουμένη. Εκείνο το σχήμα παρήλθε και ανάλογες σημερινές προσπάθειες (Η.Π.Α., Ε.Ε., Ρωσία) έχουν εγγενείς αδυναμίες για να το αντιγράψουν. Οι αυτοκρατορίες πέρασαν∙ η πτώση των Αετών, όταν συντελέσθηκε, άφησε μακάβριο γδούπο που μας τρομάζει μέχρι σήμερα∙ η πρόσφατη παλλινόρθωση μερικών δικεφάλων δέ φαίνεται να επιδιώκει τη συγκρότηση «Οικουμένης»∙ κι όσοι το προσπαθούν, μάλλον θέλουν να μονοπωλήσουν με τα παραμυθένια σύμβολα του παρελθόντος σύχρονες εθνικές διεκδικήσεις τους.

Άρα, λοιπόν, ταυτόχρονη συμπόρευση «βασιλείας και ιερωσύνης» με σκοπό τη δημιουργία «Οικουμένης» κατά το βυζαντινό μοτίβο, δεν υπάρχει τρόπος να επιτευχθεί, τουλάχιστον στη γηραιά Ήπειρο.

Η Εκκλησία πρέπει πρώτη να το καταλάβει αυτό, να αποτινάξει από πάνω της τη σκουριά του αυτοκρατορικού παρελθόντος μας και να αναλάβουμε, χωρίς ψευδαισθήσεις, έναν καίριο ρόλο δράσεως στη σύγχρονη κοινωνία, όπου γης.

Μπορεί να γίνει αυτό; Μπορεί. Επειδή η έννοια της οικουμενικότητος του κηρύγματος της Εκκλησίας δεν έχει χάσει την δραστικότητά της, ούτε θα τη χάσει ποτέ. Αρχίζει με την προσευχή του Κυρίου στη Γεθσημανή για «μια ποίμνη με έναν ποιμένα» και καταλήγει με την εντολή Του «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη».

Αυτός είναι ο λόγος που η Εκκλησία δεν είναι θρησκεία. Δεν έχει μέλη. Δεν έχει οπαδούς. Έχει πιστούς και ο πιστός εγγράφεται στην Εκκλησία με το βάπτισμά του∙ όμως, παραμένει σ’αυτήν με όρους πνευματικότητος, όχι με ταυτότητα μέλους. Η Εκκλησία θεωρεί όλο τον κόσμο δικό της. Θεωρεί ότι έχει ευθύνη ακόμα και για όσους δεν της ανήκουν. Θεωρεί ότι είναι υπεύθυνη ακόμα και για τη λάσπη με την οποία γράφεται η ιστορία του πλανήτη. Αυτή η ευθύνη της δεν είναι διεκδικητική, για να κατακτήσει τον κόσμο. Είναι ευθύνη ανανεωτική, για να αναπλάσει τον κόσμο. Να τον αναπλάσει όχι με βία, με επιβουλή, αλλά με αγιότητα.

Υπάρχουν ακόμα σήμερα, άθεοι άνθρωποι και λαοί που ενώ εκτιμούν την υπεροχή του Ευαγγελίου, δε γίνονται χριστιανοί, ξέρετε γιατί; επειδή εμείς οι Χριστιανοί δε ζούμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, ώστε να μας δουν, να διαπιστώσουν τα καλά μας έργα και τότε να δοξάσουν τον Πατέρα μας «τον εν τοις ουρανοίς».

Αυτή η έλλειψη της αγιότητος είναι που μας κάνει να φοβούμεθα να ανοιχτούμε στον κόσμο για να μην «αποκαλυφθεί» η ανεπάρκειά μας. Κλεινόμαστε, λοιπόν, στον εαυτό μας, ζυμωθήκαμε με τις εθνικές διεκδικήσεις των λαών μας, τρώμε τις σάρκες μας και δεν αφήνουμε το κοινό Ποτήριο να μας ενώσει, ούτε τους Ορθοδόξους εννοώ. Έχουμε έλειμμα της οικουμενικής αποστολής μας και προσπαθούμε να την αναπληρώσουμε με προσκόλληση στο γράμμα. Έχουμε μειωμένη αυτοσυνειδησία και γι’αυτό δεν αποφασίζουμε να παρουσιάσουμε κρυστάλλινο το λόγο του Ευαγγελίου στο παγκόσμιο χρηματιστήριο των αξιών. Δεν έχουμε ταπείνωση για να παραδεχτούμε την αλήθεια, ότι δε ζούμε «κατά Χριστόν» και για να καθησυχάζουμε τη συνείδησή μας, ανυψώσαμε τους τύπους σε δόγματα. Τελικά, φαίνεται ότι έχουμε ελλειματική πίστη στο Χριστό, γι’αυτό διστάζουμε να πατήσουμε επάνω σε φίδια και σε σκορπιούς, με βεβαιότητα ότι τίποτε δε θα μας βλάψει.

Αυτή η έλλειψη πίστεως και αυτοπεποιθήσεως δημιουργεί την ιεραποστολική νωχελικότητα των ορθοδόξων, μειώνει τη δραστικότητα του Ευαγγελίου στην εποχή μας, δεν ανανεώνει την Εκκλησία μας εσωτερικά και της κόβει και την οικουμενική προοπτική.

Χρειάζεται, λοιπόν, να ξαναγυρίσουμε στην αρχή μας, στη βάση μας. Χρειάζεται να δοκιμάσουμε ξανά, πόσο στέρεος είναι ο λίθος επάνω στον οποίο στέκεται η Εκκλησία σήμερα. Όταν λέω «στέκεται» εννοώ όχι σαν κατεστημένη εξουσία, αλλά σαν πνευματικό γεγονός. (Πιστέψτε με, όταν στις καταθέσεις στεφάνων περνώ με τους επισήμους μπροστά από την μπάντα που παιανίζει, διερωτώμαι τι να σκέπτονται άραγε για μένα οι στρατιώτες που παρουσιάζουν όπλα.)

Χρειάζεται, από την αρχή, να εξετάσουμε πόσο χρήσιμοι είμαστε στην κοινωνία πνευματικά, όχι στο Κράτος θεσμικά. Αλλιώς είχε αρχίσει αυτή η σχέση: το αναμφισβήτητο πνευματικό ειδικό βάρος μας στην κοινωνία, το πήρε η Πολιτεία και το τίμησε θεσμικά. Σήμερα, τι ισχύει; (δεν αντέχω την απάντηση)

Επανέρχομαι στο ότι χρειάζεται να προβληματιζόμαστε σε κάθε εποχή∙ και στη δική μας, να επανεξετάσουμε τη δραστικότητα του Ευαγγελίου, όχι επειδή αμφιβάλλουμε αλλά επειδή είναι ανάγκη να  εμπιστευθούμε το Χριστό περισσότερο. Χρειάζεται να μας προστεθεί πίστη.

Η Πίστη μας έχει οικουμενική δυναμική. «Οικουμενική» δεν εννοώ γεωγραφικά, αλλά μεθοδολογικά και ιεραποστολικά. Όμως, ούτε οι ίδιοι θα πεισθούμε γι’αυτό, ούτε κανέναν θα μπορέσουμε να πείσουμε, ούτε  το παραμικρό οικουμενικό αποτέλεσμα θα φέρουμε, αν δεν είμαστε θωρακισμένοι εσωτερικά. Αλλιώς, που να πάμε ξυπόλητοι στ’αγκάθια;

Θα γίνουμε σαν κι εκείνους που τους είπε ο Χριστός, ότι περιάγουν «την θάλασσαν και την ξηράν ποιήσαι ένα προσήλυτον...»

Η οικουμενική δράση μας χρειάζεται να αρχίσει από μέσα μας, από το εσωτερικό της Πίστεώς μας και να επικεντρωθεί σε όσους συμπατριώτες μας έχουν να βρεθούν σε Εκκλησία από την ημέρα που τους βάπτισαν.

Ποιός δεν το αντιλαμβάνεται, ότι στην ελλαδική κοινωνία μας, ολοένα και λιγοστεύουμε, όσοι ξέρουμε την αξία της λατρευτικής και της μυστηριακής ζωής! Εξάπαντος χρειάζεται να αποκρυπτογραφήσουμε την «κατά Χριστόν ζωή» και να προτείνουμε σε όσους δεν τη γεύθηκαν ποτέ, τόσο την ωφελιμότητά της, όσο και την ομορφιά της (δίπλα μας υπάρχουν 40ρηδες, 50ρηδες, τεχνοκράτες, οικογενειάρχες, καλής πάστας, με ευγένεια χαρακτήρος και με καχυποψία, όμως, που τους κρατά μακρυά μας).

Να τους προτείνουμε να τη ζήσουν αφού τη διαπιστώσουν οι ίδιοι («γεύσασθε και ίδετε») κι όχι επειδή τους το λέμε εμείς η κάποιες Οικουμενικές Σύνοδοι.

Τα δόγματά μας, αν θέλουμε να είναι και σήμερα δείκτες ζωής, δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως μαθηματικά αξιώματα. Κι αν είναι δείκτες ζωής θα είναι της δικής μας ζωής, όχι της ζωής άλλων, άλλοτε («ουκέτι δια την σην λαλιάν πιστεύομεν∙ αυτοί γαρ ακηκόαμεν και οίδαμεν ότι ούτος εστιν αληθώς ο σωτήρ του κόσμου ο Χριστός» (Ιω. 4, 42).

Σήμερα, είναι αλήθεια, ότι στον τόπο μας, στην Πατρίδα μας, δεν εμπνεόμαστε από την οικουμενική διάσταση του Ευαγγελίου, που την περιγράφω σαν έξοδο από τον εαυτό μας για μια συνάντηση με τον έλληνα ακατήχητο, κατ’αρχήν κι έπειτα με όλους τους παρόμοιους. Καί  ξέρετε γιατί δεν υπάρχει αυτή η εκρηκτική προοπτική; κατά την γνώμη μου. Επειδή, αισθανόμαστε εμείς και δίνουμε την εντύπωση και στους άλλους ότι είμαστε ένα μουσείο ιερών λειψάνων του παρελθόντος, της γλώσσης, του τυπικού, του τελετουργικού, της ενδυματολογίας, κ. α. Εμείς ξέρουμε τι αξία έχουν όλα αυτά, ως εργαλεία όμως, όχι ως στόχοι. Το «άνοιγμα» όλων αυτών, δεν γίνεται να δαιμονοποιείται ασυζητητί.

Ο Φλωρόφσκυ δεν είπε «πίσω στους Πατέρες» για να οπισθοδρομήσουμε  εκεί, είπε να πάμε μπροστά «μαζί με τους Πατέρες».

Λέμε ότι ο κόσμος σήμερα δεν έχει πυξίδα. Δεν έχει, επειδή η Εκκλησία δε γεννάει δόγματα∙ τα δόγματα είναι δείκτες ζωής. Μα, για να γεννηθούν δόγματα, χρειάζεται να προηγηθεί πνευματικός τοκετός, δυναμικός προβληματισμός, παλαίστρα, κονταροκτυπήματα.

Πέρασε η εποχή που οι άνθρωποι δεν αμφισβητούσαν εύκολα τα λόγια μας κι ἂν τα αμφισβητούσαν δεν το εξέφραζαν. Σήμερα χρειάζεται να πείσουμε για τα πάντα. «Κανενός δε θα πείσεις την καρδιά, αν ο λόγος δεν βγαίνει απ’τήν καρδιά σου, κανενός δε θα πείσεις τη ζωή, αν η ζωή σου δεν είναι ματωμένη».

Να ανοίξουμε, λοιπόν, την Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη και να αφήσουμε τη φράση: «οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε ετούτο η το άλλο» χωρίς να παραπέμπουμε σε κανέναν Πατέρα. Να κατανοήσουμε ότι οι Πατέρες μας δεν ήταν πιόνια στη σκακιέρα του Θεού, αλλά ελεύθερες υπάρξεις που φαγώθηκαν με τα ρούχα τους προκειμένου να δουν τη δόξα του πραγματικού (Χρυσ. Σταμούλη, Έρως και θάνατος).

Να ξαναμιλήσουμε για το Χριστό,  (αναφέρομαι σχετικά στην έκδοση του Μp 3 με το κείμενο της Καινής Διαθήκης σε μετάφραση) χωρίς μεγάλες κουβέντες, πομπώδεις φράσεις και θεολογικά συμπλέγματα.

Βρίσκω ο ίδιος άρθρα σε περιοδικά, που τα διαβάζω και δεν τα καταλαβαίνω∙ μαθαίνω ότι και μερικά σχολικά εγχειρίδια θρησκευτικών, είναι ανυπόφορα.

Να πάψουμε τις μεγάλες κουβέντες για θέωση, για νήψη και για θαύματα.

Να ομολογήσουμε την ανεπάρκειά μας, για να μην ξαφνιάζεται ο κόσμος όταν «βγαίνουν στον αέρα» σκάνδαλα. Να καταθέσει ο καθ’ένας μας, την όση ταπεινή προσπάθεια κάνει για να λυτρωθεί από την αμαρτία.

-Γέροντα, είδες αγγέλους στο Άγιον Όρος; -Όχι, παιδί μου, εγώ μέχρι τώρα μόνο δαίμονες βλέπω, που τους πολεμώ!

Να ξανακάνουμε σκοπό μας την αγιότητα, αφού πρώτα συμφωνήσουμε στον ορισμό της αγιότητος. (άγιος είναι ο μετανοημένος αμαρτωλός κι όχι ο θαυματοποιός η ο καζαμίας)

Να παραδεχτούμε ότι και οι άγιοι Πατέρες μας έκαναν λάθη και να διαλαλήσουμε ότι αγιότητα δεν είναι η αναμαρτησία, αλλά η βαθειά συναίσθηση της αμαρτωλότητος.

Να πάψουμε να κακολογούμε τους Επισκόπους στην Πατρίδα μας, παγκόσμια ορθόδοξη πρωτοτυπία γκρεμίζοντας έτσι ολόκληρο το εκκλησιολογικό μας οικοδόμημα, γιατί  θα πάθουμε το «ει αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε...(Γαλ. 5,15).

Να γίνουμε φιλάνθρωποι με τον αμαρτωλό, με τον αιρετικό και τον άθεο και τέλος, να υψώσουμε τη φωνή μας ενάντια σε κάθε αδικία.

Να μάθουμε πρώτα εμείς και έπειτα να διδάξουμε στα νέα παιδιά, πως να μη φοβούνται τη ζωή κι έπειτα πως να νικούν το θάνατο. (Θα έχετε δει το σύνθημα στους δρόμους «υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;»)

Κοντολογίς, να γίνουμε αλάτι, ειδ’άλλως ας πεταχτούμε στο δρόμο.

Και αφού τα κάνουμε αυτά, αφού δηλαδή, κάνουμε την Εκκλησία στην Πατρίδα μας Ορθόδοξη κοινότητα με οικουμενική διάσταση, τότε∙ με αυτήν την εμπειρία του Χριστού, ως εξάρτυση∙
να βγούμε να παλέψουμε στα μαρμαρένια αλώνια των ιδεών, να βγάλουμε την πνευματική πραμάτεια μας στον πάγκο, όπως οι παραγωγοί στη λαϊκή αγορά, να πούμε, «ορίστε, κόσμε, εμείς οι ορθόδοξοι από την αγιότητα των χαρισματικών φορέων μας, από την Παράδοσή μας, από την αμαρτωλή εμπειρία μας, από την 2χιλιοχρονη πάλη μας με το Θεό, αυτήν την πρόταση ζωής έχουμε να προτείνουμε στον πλανήτη.

Έτσι, προσωπικά, εννοώ την οικουμενική αποστολή της Εκκλησίας, που δε σταμάτησε ποτέ, δεν ολοκλήρωσε το έργο της, αφού ο Χριστός δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ στον κήπο της Γεθσημανή.
Αλλιώτικα οι Ορθόδοξοι δεν μπορούμε να μιλάμε (και γι’αυτό δε μιλάμε) για Οικουμενικότητα της Εκκλησίας μας.

Όμως, όσο χρειάζεται το οικουμενικό μήνυμα του Ευαγγελίου ο δικός μας Ορθόδοξος Ελληνικός κόσμος, άλλο τόσο το χρειάζεται και ο έξω από την Ορθοδοξία κόσμος.

Χρειάζεται επανευαγγελισμό η δύσμοιρη Ευρώπη που ακόμα την εκδικούμαστε για τον Καρλομάγνο, χρειάζεται την τρυφερότητά μας το Ισλάμ της πνευματικής Τουρκίας, χρειάζεται την αποδοχή της λησμονιάς η Ορθοδοξία της Βουλγαρίας, χρειάζεται κατανόηση η Εκκλησία των Σκοπίων, χρειάζεται την αντισιωνιστική ειλικρίνειά μας ο εβραϊκός κόσμος, χρειάζεται προσγείωση το τσαρικό ανεμόπτερο της Ρωσίας, για να μη συντριβεί.

Χρειάζεται να βγάλουμε την Αμερική από την πρόσφατη αλλοφροσύνη που την οδήγησε το δίπολο «εξέλιξη η δημιουργία»;

Χρειάζεται μια Ορθόδοξη συμπόρευση με το πείραμα του Cern για να λυτρωθεί από την ψευδαίσθηση ότι θα ανακαλύψει το γονίδιο του Θεού.

Χρειάζεται, όμως, και να πάρουμε στα σοβαρά τα νεώτερα πορίσματα πολλών επιστημών προκειμένου να τα «παντρέψουμε» με την Αγία Γραφή και την εκκλησιαστική μας εμπειρία, μήπως αναχθούμε έτσι σε μια ανώτερη αλήθεια, την οποία ενδεχομένως θέλει να μας αποκαλύψει ο Θεός. («Πολλά απεσιώπησεν η γραφή∙ παρέλειπεν δε η ιστορία τον ημέτερον νουν γυμνάζουσα, εξ ολίγων αφορμήν παρεχομένη επιλογίζεσθε τα υπόλοιπα», έγραφε το 370 ο Μέγας Βασίλειος).

Να το καταλάβουμε κάποτε∙ η Αγία Γραφή δεν είναι επιστημονικό βιβλίο, αν ήταν, έπρεπε να κλείσουν όλα τα Πανεπιστήμια του κόσμου.

Χρειάζεται να εγκαταλείψουμε την ενορχηστρωμένη καχυποψία απέναντι στον Πολιτισμό, όσο καλό κι αν είναι το άλλοθι μας.

Χρειάζεται ερμηνεία το φαινόμενο της οικονομικής κρίσεως που διερχόμεθα∙ ερμηνεία όχι τραπεζική, ούτε φιλανθρωπική, ούτε «πνευματική». Αλλά ερμηνεία των λόγων του Χριστού για το δίπολο Θεός-μαμωνάς.

Τότε να βγούμε να συναντήσουμε τον Ρωμαιοκαθολικό και να του εξηγήσουμε, πως τον λοξοδρομεί το δόγμα της εξουσίας του.

Τότε να βγούμε να εξηγήσουμε στον Προτεστάντη, πως τον χιλιοκομμάτιασε η απόρριψη της ενιαίας εκκλησιαστικής Παραδόσεως.

Τότε να προκαλέσουμε σε δημόσιο διάλογο το Χιλιαστή, προκειμένου να ανατρέψουμε τις χριστολογικές δοξασίες του. (όχι δεν πας φαντάρος, δε δίνεις στο παιδί σου αίμα)

Έτσι μας χρειάζεται ο κόσμος! διαφορετικά, ερμηνεύστε, αν μπορείτε, τη δουλειά που έκανε ο Προηγούμενος της Μονής Φιλοθέου π. Εφραίμ στην Αμερική και στον Καναδά. Σήμερα αντιγράφει, αύριο θα κλονιστεί, θα πέσει, όμως μεθαύριο θα πατήσει στα πόδια της.

Έτσι, μ’αυτόν τον τρόπο, η Ορθοδοξία «ανοίγεται» και νικά!

Κάθε φορά που θα ανοίγεται θα νικά, κάθε φορά που θα την «κλείνουμε», θα την καταδικάζουμε στο να γίνει ιδεολογία.

Αν η πίστη μας έχει αλήθεια, δεν έχει ανάγκη τα ψιμμύθια του παρελθόντος, ούτε τις φοβίες του μέλλοντος.

Η Εκκλησία μεταποίησε κι έπειτα στήριξε την αυτοκρατορία, γιατί να φοβηθεί την παγκοσμιοποίηση;

Το Ευαγγέλιο με τα «σπαστά ελληνικά» του, πάλεψε και νίκησε την ελληνική φιλοσοφική διανόηση. Γιατί να μη νικήσουμε τους αφελείς σχεδιασμούς της Νέας Εποχής;

Η λαϊκή ρωσική ευσέβεια νίκησε την κομμουνιστική απάτη, γιατί να μη νικήσει την καπιταλιστική σχιζοφρένεια;

Πρώτα, λοιπόν, η εσωτερική καλλιέργειά μας σε μια οικουμενική διάνοιξη της υπάρξεώς μας και έπειτα η προς τα έξω οικουμενική ομολογία, με αυτοπεποίθηση και πίστη στο Χριστό.

Εμείς, σήμερα, τι κάνουμε στην Ελλάδα;

Καταντήσαμε περπατούσες εγκυκλοπαίδειες δογματικής, οσφραινόμαστε έναν αιρετικό από μίλια μακρυά, κι αν δε βρούμε, βαφτίζουμε εύκολα κάποιους∙ επιδεικνύουμε μια εικόνα προτεσταντικής ερμηνευτικής, Πηδάλιο, παραγωγή γεροντικών προτύπων, σωρηδόν αγιοποιήσεις μοναχών και ιερομονάχων, υστερικού φανατισμού, Ορθοδοξία η θάνατος, τον πάπα να καταράσθε, φοβικής συνωμοσιολογίας, Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών, 666, κάρτα του πολίτη, μεσσαιωνικής σημειολογίας, συντέλεια του κόσμου, οικουμενισμός, προφητικής μελλοντολογίας, π. Παίσιος∙ Πόλη, Β’Παρουσια, «Ιεροποιούμε» η «δαιμονοποιούμε» τα ιερά κείμενα και δεν κατεβαίνουμε από το άρμα της κατά γράμμα θεοπνευστίας.

Καταφεύγουμε στο παρελθόν και στο μέλλον, λες και δεν έχουμε να πούμε τίποτε για το παρόν.

Έτσι που κάνουμε∙ πρώτοι οι πιστοί αισθάνονται άβολα, μέσα σε μια τέτοια Εκκλησία που τους στιγματίζει και τους κάνει δακτυλοδεικτούμενους κι έπειτα οι χλιαροί∙ δεν τολμούν μεν να αποποιηθούν το βάπτισμα, αλλά δε θέλουν να έχουν καμμία σχέση με τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, παρά μόνο με την κοινωνική.

Φοβάμαι ότι χάνουμε το τραίνο

Όταν η Ελλάδα μπήκε στην Ε.Ε. η Le Monte έγραψε πρωτοσέλιδο: «καλωσορίζουμε τη Χώρα της Φιλοκαλίας». Στις δύο τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα όλη η Ευρώπη ψυχανεμίζονταν ότι η Ορθοδοξία θα αρθρώσει λόγο πρωτότυπο και δυναμικό. Δεν τον ακούσαμε.

Ο Ράνσιμαν είχε πει ότι ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας της Ορθοδοξίας.

Δεν τον βλέπω, ακόμα!

Αν αργήσουμε, η Ιστορία θα μας προσπεράσει. Ο ποιητής ρωτάει: «αγάπη πού’ναι η εκκλησιά σου, βαρέθηκα πια τα μετόχια» (Γ. Σεφέρης).

Τα συμπτώματα του σημερινού κόσμου οφείλονται στα υποκατάστατα της χριστιανικής ζωής και στις αυθαίρετες ερμηνείες του Ευαγγελίου. Αυτά είναι τα μετόχια!

Αλλά αν αργήσουμε, θα συμβεί και κάτι χειρότερο: θα απογοητεύσουμε.

Τότε δε θα μας μείνει παρά να κλείσουμε το στόμα μας για πάντα, να βάλουμε το Ευαγγέλιο σ’ένα σκονισμένο ράφι βιβλιοθήκης και να βολέψουμε, όπως όπως, τη συμβιβασμένη και υποκριτική ζωή μας καθώς θα τρώγεται με τις ζωές και τις υπολήψεις των άλλων.

«Καιρός του ποιήσαι», λοιπόν. «Καθαρθήναι είτα καθάραι», αυτό θα πει Ορθόδοξη Οικουμενικότητα.
Να ανοίξουμε την Εκκλησία στον κόσμο και να μετασχηματίσουμε τον κόσμο σε Εκκλησία.

Να φωτίσουμε τα πάντα μὲ το Χριστό, τίποτε άμοιρο, τίποτε ξένο, τίποτε εχθρικό να μην υπάρχει γύρω μας. «Τα πάντα δείται σταυρού» και «υπέρ πάντων Χριστός απέθανε».

Να μην κλειστούμε άλλο στον εαυτό μας,

Να ξεγίνουμε από θρησκεία και να γίνουμε Εκκλησία του «σύμπαντος κόσμου».

Κάποτε, το να μην «ανοίγεσαι», φτιάχνει προφίλ, δεν προδίδει και την ένδειά σου, όμως, τώρα, ήρθε η ώρα μας∙ το θέλουμε; το μπορούμε; «Τα αδύνατα παρ’ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστιν».

Σαν συμπέρασμα∙

Στον τόπο μας μόνο η Εκκλησία μπορεί να αναλάβει οικουμενικό ρόλο, η Πατρίδα μας πια, όχι! Και προσέξτε∙ Ο,τι είναι Ορθόδοξο χριστιανικό, είναι και οικουμενικό αλλιώς προτεσταντίζει. Ο,τι είναι Ορθόδοξο χριστιανικό οικουμενικό, είναι και ελληνικό. Ο,τι είναι ελληνικό, πάντα ήταν ανοιχτό.

Γι’αυτό οι έλληνες ανοίγονταν σε όλα και ελληνοποιούσαν τα πάντα.

Πήγαιναν μετανάστες και έκαμναν τους εκεί γηγενείς έλληνες. Έρχονταν λαοί ως μετανάστες, τους κοινωνούσαν την Παιδεία τους και έτσι τους έκαμναν φίλους. Τώρα δεν έχουμε Παιδεία να τους δώσουμε γι’ αυτό τους κάναμε ξένους, εχθρούς.

Ο επανευαγγελισμός των πιστών μας, ημών των ιδίων, θα είναι πράξη οικουμενικών διαστάσεων, αφού είτε το θέλουμε είτε όχι, το κατασάρκιο της Ορθοδοξίας είναι ελληνικής κατασκευής και ολόκληρη η Εκκλησία κυλάει πάνω σε ρόδες ελληνικών προδιαγραφών.

Η ελληνική Ορθοδοξία, σήμερα, δεν έχει φωνή στο ευρύτερο πνευματικό γίγνεσθαι. Έχει μόνο μια εμπειρία, που τη σέρνει σαν λείψανο από το παρελθόν και που κάποτε, καταντάει ειδωλολατρία.
Διερωτώμαι∙ στέρεψε άραγε από μας η έμπνευση; Από την Εκκλησία μας, εννοώ.

Ο ελληνισμός ξεκομμένος από την Εκκλησία δεν έχει έμπνευση πια.

Ο,τι ελληνικό άξιζε, μας το πήραν μαζί με τα Ελγίνεια και στις Χώρες εκείνες, δημιουργήθηκαν Πανεπιστημιακές Έδρες ελληνικών γραμμάτων, ελληνικής γλώσσας, ανθρωπιστικές επιστήμες κ.λ.π.

Όμως εκείνη η παραγωγή χρειάζονταν να εμπλουτίζεται από την Ελλάδα. Δεν έγινε κάτι τέτοιο. Όχι μόνο δεν τροφοδοτήθηκε από εμάς, αλλά εγκαταλείφθηκε κιόλας. Απαξιώθηκε τραγικά.

Άρα, τελειώσαμε.

Λέμε∙ «βαρειά μας βιομηχανία είναι ο πολιτισμός μας».

Προ μηνών κάποιος μου είπε ότι πήγε στη Δήλο και παραμέριζε τα χόρτα για να διαβάσει τις επιγραφές κάτω από τα αγάλματα.

Οι απεργίες στην Ακρόπολη και τα πανώ στα Προπύλαια δήλωσαν όχι κοινωνία του αρχαίου πνεύματος, αλλά μόνο διαχείρηση και μάλιστα κακή διαχείρηση. Η γλώσσα μας φτώχυνε τραγικά και όταν η Εκκλησία αδήρητα κάποια στιγμή θα την βγάλει από την λατρεία, στην ουσία θα την κηδεύσει. Η κλασσική παιδεία είναι ανύπαρκτη. Η Ιστορία μας γελοιοποιήθηκε από το Χόλλυγουντ (Μ. Αλέξανδρος, Τροία, Θερμοπύλες).

Γι’αυτό επιμένω ότι, μόνο η Εκκλησία μπορεί να δώσει χρώμα και ταυτότητα στην εθνική φυσιογνωμία της Χώρας, αν φυσικά το θέλει η Χώρα μας και όσο το θέλει. Χωρίς την εκκλησιαστική καθημερινή ζωή, η Πατρίδα μας δεν έχει ιδιοπροσωπία, δεν μπορεί να διεκδικήσει πρότυπη φυσιογνωμία. Στη σύγχρονη Παιδαγωγική διαπιστώνουμε προσπάθεια αναδείξεως των ελαχίστων ιδιαιτεροτήτων ενός παιδιού, της όποιας διαφορετικότητος που χαρακτηρίζει και αναδεικνύει το «κάτι άλλο». Φανταστείτε, λοιπόν, μια Χώρα σαν τη δική μας, χωρίς την ανάδειξη της εκκλησιαστικής παραδόσεώς της, έτσι όπως αυτή καλλιεργείται μέσα στους Ναούς και διαχέεται στην καθημερινότητα των ελλήνων. Τί  θα περισσεύσει στην περιρρέουσα ελλαδική ατμόσφαιρα, αν αφαιρεθεί το εκκλησιαστικό τελετουργικό, το λατρευτικό τυπικό, η εορτολογική αλυσίδα, η η βιβλική ορολογία;

Θέλετε να σας πω παράδειγμα προς αποφυγήν;

Η Ε.Ε. που οραματίστηκε τον εαυτό της να υπάρχει και να δραστηριοποιείται όχι μόνο χωρίς τη χριστιανική προμετωπίδα στο Σύνταγμά της αλλά, το κυριώτερο, χωρίς πνευματική θωράκιση, δεν υποψιάστηκε ότι έπρεπε να προηγηθεί πνευματική σύγκληση, για να επιτευχθεί η οικονομική. Τα οικονομικά μεγέθη δε φέρνουν κοντά τις καρδιές, δεν εξομαλύνουν τις διαφορές. Τώρα που η οικονομική Ένωση παραπατάει και πολλοί προβλέπουν ότι θα σωριστεί, παρασέρνει μαζί της κι έναν ολόκληρο κόσμο ιδεών και πραγμάτων που συστάθηκαν σε πολιτισμό κάτω από τη σκια του Σταυρού. Τώρα που έκοψε τον ομφάλιο λώρο της με τη ζωή, υπάρχει το ενδεχόμενο «την επισκοπήν» αυτής να λάβει «έτερος» (Ψαλμ. 108,8).

Αγαπητοί μου∙

Ίσως να έχει φτάσει ο καιρός για την «ήττα» της Ορθοδοξίας. Μια ήττα που θα δώσει τη δυνατότητα για να βάλουμε αρχή, νέα αρχή, που δε θα στηρίζεται στη δύναμη και την εξουσία που υπόσχονται νίκες και κυριαρχίες, αλλά στην αξιοποίηση της αποτυχίας, στο κέρδος που ανθίζει από την αποδοχή της αστοχίας. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, δεν μπορεί παρά να έχει δίκαιο, όταν σημειώνει∙ «ύστερ’από τόσες μεγάλες νίκες στην ιστορία, χρειάζονται τώρα και μερικές μεγάλες ήττες». (Χρυσ. Σταμούλη, Έρως και θάνατος).

Ας νικηθούν όλα όσα στην Πατρίδα μας πήραν τη θέση της Εκκλησίας∙ το σπίτι της εσωστρέφειας, το μαγαζί της εξουσιαστικότητας, η συντεχνία της θεσμικής επάρκειας, η ομάδα της αλαζονείας και της υποκρισίας, το σωματείο της αυταρέσκειας. Ας επανέλθει το θρησκευτικό σχήμα σε Οίκο από τον οποίο δε θα λείπει ὁ Χριστός, αὐτὸς ποὺ κάνει τὴν Ἐκκλησία Ἐκκλησία, αὐτὸς ποὺ σαρκώνει τὴν ἐλπίδα τῶν μελῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος καὶ ἀποδεικνύεται ἡ μόνη ὑπόστασή τους.

Πιστεύω ἀκράδαντα ὅτι τότε, ὁ νικημένος Ἰησοῦς, θὰ ξανανικήσει γιὰ χάρη μας τὸν κόσμο του.

Πηγή