Περί μεταμοσχεύσεων

Το ζήτημα των μεταμοσχεύσεων δεν είναι μόνο ιατρικό, ήτοι μόνο σωματικό, αλλά και φιλοσοφικό και θεολογικό και γενικά ηθικό. Ένα θέμα που απασχολεί και χριστιανούς και νεοπαγανιστές.


Υπάρχουν ήδη συζητήσεις για μεταμοσχεύσεις από ζώα όπως είναι τα γουρούνια που έχουν παρόμοιο μέγεθος οργάνων με τον άνθρωπο αλλά και άλλες ομοιότητες.


Το ζήτημα εν τέλει καταλήγει εκεί: Για να ζήσει ο λήπτης εύχεται αυτός και η οικογένεια του να βρεθεί μόσχευμα, αλλά το μόσχευμα προέρχεται από έναν άλλο που μόλις πέθανε(;).

Με 110.000 € έσωσαν τη Γεωγραφία

Το κράτος θα πληρώσει για την Ιερά Μονή Βατοπεδίου, και μάλιστα με ευχαρίστηση. Διότι, με το ποσό των 114.225 ευρώ που θα δώσει, θα συντηρηθεί ένα σπουδαίο βιβλίο: το παλαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο με τη «Γεωγραφία» του Κλαύδιου Πτολεμαίου.

Ο Κλαύδιος στη «Γεωγραφία» είχε συλλέξει τις γεωγραφικές γνώσεις της εποχής του και την είχε εμπλουτίσει με περιγραφές ναυτικών

Είναι από τους πιο ενδιαφέροντες κώδικες κοσμικού περιεχομένου στο Αγιον Ορος, και στα 296 περγαμηνά φύλλα του περιλαμβάνει τρία έργα.
Τη «Γεωγραφική Υφήγηση» του ονομαστού Ελληνα φυσικού φιλοσόφου, ο οποίος έζησε στην Αλεξάνδρεια κατά την περίοδο 127-151 μ.Χ., τη «Χρηστομάθεια εκ των Γεωγραφικών του Στράβωνος» και τα «Γεωγραφικά» του τελευταίου.

Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στο έργο του «Γεωγραφία» είχε συλλέξει το σύνολο των γεωγραφικών γνώσεων της εποχής του και το είχε εμπλουτίσει με περιγραφές ναυτικών. Ετσι, έχουμε μια σχετικά ακριβή περιγραφή της Ευρώπης, της βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Αραβικής χερσονήσου.
Το κείμενο του έργου σώζεται σήμερα σε δύο χειρόγραφους κώδικες. Ο παλαιότερος είναι της Μονής Βατοπεδίου και φιλοτεχνήθηκε ανάμεσα στα τέλη του 13ου με αρχές του 14ου αιώνα, σύμφωνα με τον διευθυντή Συντήρησης Αρχαίων Μνημείων Νίκο Μίνω, που παρουσίασε το θέμα στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο.
Στον κώδικα του Αγίου Ορους περιέχονται 42 χάρτες, σχεδιασμένοι με λεπτομέρεια που επιτρέπει να διακρίνονται τα βουνά, οι πεδιάδες, οι θαλάσσιες επιφάνειες, αλλά και το πλήθος των τοπωνυμίων. Ο δεύτερος φιλοτεχνήθηκε τον 15ο αιώνα για λογαριασμό του καρδινάλιου Βησαρίωνα και σήμερα φυλάσσεται στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενετίας.
Το χειρόγραφο του Αγίου Ορους έχει μια ιδιαίτερη ιστορία. Οπως όλα δείχνουν, δημιουργήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από δύο γραφείς, και σύμφωνα με τις διαπιστώσεις της 10ης εφορείας βυζαντινών αρχαιοτήτων διακινήθηκε σε «υψηλό πνευματικό περιβάλλον και σε κύκλους φιλομαθών».
Μετά την άλωση της Πόλης, έφτασε στη Μονή. Το 1841 ο Μηνάς Μινωίδης απέσπασε επτά αυθεντικά φύλλα, και τα πούλησε στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού.
Λίγα χρόνια μετά (1853) ο Κωνσταντίνος Σιμωνίδης πούλησε άλλα 21 φύλλα στο -τι πρωτότυπο!- Βρετανικό Μουσείο. Σήμερα έχει διαπιστωθεί πως λείπουν άλλα έξι, που θεωρούνται ολότελα χαμένα.

 
ΚΗΛΙΔΕΣ ΚΑΙ ΟΠΕΣ
Ο περγαμηνός κώδικας εμφανίζει πολλά προβλήματα. Ο κ. Μίνως σημείωσε πως έχουν παρατηρηθεί κηλίδες από κερί, υγρασία, μελάνι και κηλίδες οξείδωσης, σχίσματα, οπές και απώλειες, συρρικνώσεις και παραμορφώσεις της περγαμηνής, υπολείμματα από παλαιότερες επεμβάσεις και προβλήματα από το δέσιμο του 19ου αιώνα. Αυτή την κατάσταση θα αλλάξει η αρμόδια εφορεία βυζαντινών αρχαιοτήτων. Τέλος, θα δοθούν ειδικές οδηγίες για τη συσκευασία και την αποθήκευση όταν επιστραφεί.

Αγγελική Κώττη

Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟ 1843

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ ΌΘΩΝΑ

Ακόμα πριν σκοτωθεί ο Καποδίστριας, οι «προστάτιδες» δυνάμεις άρχισαν να ψάχνουν για βασιλιά. Κι οι ντόπιοι αστοκοτζαμπάσηδες τα μάτια τους τα 'στρεφαν κατά την Ευρώπη, περιμένοντας από τους δυνατούς να τους βγάλουν από το χάος, που είχαν βυθίσει τη χώρα. Ξένοι και ντόπιοι κυρίαρχοι καταλάβαιναν ότι τους ήταν απαραίτητος ένας ξένος βασιλιάς, για να επιβάλουν πρώτα πρώτα την «τάξη» στο εσωτερικό, κάνοντας το λαό να πιστέψει στην αρχή πώς ο καινούργιος άρχοντας θα 'φερνε του πουλιού το γάλα, για να μπορέσουν υστέρα να εκμεταλλευτούν την καινούργια χώρα με άνεση.

Έτσι άρχισαν, λοιπόν, οι έρευνες για βασιλιά, και στην αρχή βρήκαν ένα Λεοπόλδο του Σάξ-Κοβούργου. Ό Καποδίστριας, όμως, έχοντας τη φιλοδοξία να μείνει ισόβιος Κυβερνήτης, τον κατάφερε με τα πολλά να μη δεχτεί το στέμμα. Ύστερα από την άρνηση του Λεοπόλδου, βιάστηκαν να βρουν όπως-όπως έναν άλλο βασιλιά. Σκέφτηκαν πρώτα το γιο του Ναπολέοντα, μα ο Γάλλος βασιλιάς δεν τον ήθελε γιατί θα ήταν υποχρεωμένος να τον ονομάζει -όπως συνήθιζαν οι βασιλιάδες- «αδερφό» του! Τότε μερικοί, -από τους πρώτους κι ο Έυνάρδος- πρότειναν τον Όθωνα κι οι Μεγάλες Δυνάμεις τον δέχτηκαν πρόθυμα, τους Έλληνες ούτε τους ρώτησε κανείς. Ποιους να ρωτήσουν, άλλωστε, αφού οι αστοκοτζαμπάσηδες συνέχιζαν το αντεθνικό τους όργιο και διαιρεμένοι ακόμα σε τρεις μερίδες, πράκτορες των ξένων, ματοκυλούσαν το λαό και είχαν κυριολεκτικά λυσσάξει ποια από τις τρεις θα πάρει την εξουσία, για να την κρατήσει με τον ερχομό του καινούργιου ηγεμόνα, οποιοσδήποτε κι αν ήταν αυτός.

Το παρακάτω επεισόδιο αποδείχνει ότι τους είχε ξεφύγει πια κάθε ηθικό χαλινάρι και δεν τους έμενε ούτε κουκούτσι εθνικής συνείδησης. Οι πράκτορες της τσαρικής Ρωσίας Μεταξάς, Ζαΐμης και Σία συνεννοήθηκαν με το Ρώσο ναύαρχο Ρίκορδ, να τον κάνουν κυβερνήτη της Ελλάδας. Του ναύαρχου του καλάρεσαν, φαίνεται, τα μεγαλεία κι όταν οι ντόπιοι πράκτορές του, παίρνοντας μαζί και τη Γερουσία, καταφύγανε στο Άστρος, πήγε κι αυτός εκεί για να πάρει, το χρίσμα του Κυβερνήτη. Τότε όμως οι Έλληνες «φίλοι» του του 'σκασαν το παραμύθι, ζητώντας του να πληρώσει 200.000 φράγκα για την εκλογή και τα έξοδα της καινούργιας κυβέρνησης. Αλλά ο φιλόδοξος τυχοδιώκτης, μόλις είδε με τί ληστές είχε να κάνει, πήρε δρόμο κι οπού φύγει φύγει!

Τα τέτοια γεγονότα ανάγκασαν τις «προστάτιδες» δυνάμεις να βιαστούνε στην εκλογή του Όθωνα, χωρίς να τους καίγεται καρφί αν ο καινούργιος βασιλιάς ήταν ένα ηλίθιο παιδαρέλι, ούτε επίσης τους ένοιαζε για το αν ήταν ολότελα ξένος με την ψυχή, τους πόθους, τους καημούς και τα βάσανα του λαού, που θα κυβερνούσε. Κι ο πολύπαθος τούτος λαός, μες στην απελπισία του και τη συγκινητική του απλοϊκότητα, πίστεψε τον άρχοντα που του επέβαλαν κάτι περισσότερο από το Μεσσία και τον υποδέχτηκε πραγματικά μετά βαΐων και κλάδων. Οι λογιότατοι κι οι Φαναριώτες, παραμερίζοντας τα εσωτερικά προβλήματα, ανάλαβαν από τότε να πείσουν τις λαϊκές μάζες ότι έρχεται ο συνεχιστής του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου, του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, για να ζωντανέψει τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, να πραγματοποιήσει τη Μεγάλη Ιδέα.

Όνειρα ψεύτικα, ελπίδες έξω από κάθε πραγματικότητα, πόθοι άπιαστοι, όλα μαζί τα συναισθήματα πού γεννάει στους λαούς η δυστυχία, όταν δεν είναι δυνατό να δοθεί σ' αυτήν επαναστατική διέξοδος, πλημμύριζαν και παράσερναν του λαού την ψυχή.

Κι ο Όθωνας με τους προστάτες του πόσο φροντίσανε γι' αυτό το λαό ! Κατεβαίνοντας στην Ελλάδα, πήρε μαζί του να μας φέρει και κάμποσα δώρα. Πρώτα πρώτα τους Βαυαρούς του, δηλαδή το στρατό, τους σακαράκηδες, τους τρεις αντιβασιλιάδες και κοντά σ' αυτούς είχε κολλήσει, στη συνοδεία του κι ακριδολόι ολόκληρο από τυχοδιώκτες, κερδοσκόπους, τοκογλύφους, χρεοκοπημένους «σοφούς» και κάθε καρυδιάς καρύδι. Κι ακόμα, μόλις πάτησε το ποδάρι του στ' 'Ανάπλι, «ξένοι πάσης εθνικότητας», λέει ένας ξένος ιστορικός, «συνέρρευσαν είς την πόλιν. Εις τούτους προσετέθησαν τυχοδιώκται από όλα τα μέρη της Εγγύς Ανατολής, οί όποιοι ήρχοντο δια να εύρουν εργασίαν ή δια να κερδίσουν χρήματα με το καλό ή με το κακό». Και το κυριότερο δόλωμα πού τράβαγε όλο τούτον τον κόσμο στη χώρα μας ήταν ένα άλλο μεγάλο δώρο πού μας έφερνε ο Όθωνας.

ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΤΩΝ 60 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ

Στο ΄Αργος, υστέρα από τη δολοφονία του Καποδίστρια, μαζεύτηκε ή Ε' Εθνοσυνέλευση το Δεκέμβρη του 1831 κι εψήφισε πάλι άλλο «πολιτικό σύνταγμα της Ελλάδας». Το άρθρο 246 ορίζει ότι «ο ηγεμών δεν ημπορεί να τάξη κανένα φόρον, δασμόν, ή δόσιμον ή είσπραξιν οποιανδήποτε ή δάνειον να κάμη, χωρίς νόμους ή ψηφίσματος συζητηθέντος και παραδεχθέντος υπό του νομοθετικού σώματος». Αυτά όμως οι ξένοι τα 'γραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια, γιατί σύμφωνα με το πρωτόκολλο του Φλεβάρη του 1830, οι τρεις «προστάτιδες» δυνάμεις, φέρνοντας το βασιλιά, αναλάβαιναν την υποχρέωση να εγγυηθούν ένα δάνειο, που δεν θα ξεπερνούσε τα 60 εκατομμύρια.

Η Ιστορία αυτού του δανείου είναι μεγάλη, μα πολύ μεγαλύτερη είναι η ξετσιπωσιά κι η παλιανθρωπιά όσων ανακατεύτηκαν σ' αυτή την ιστορία. Ας ιδούμε τα πράγματα με τη σειρά.

Το δάνειο είχε κανονιστεί από τον καιρό της εκλογής του Λεοπόλδου και θα δινόταν σε τρεις δόσεις από 20 εκατομμύρια φράγκα. Στην αρχή θα 'βγαινε μόνο η πρώτη δόση και η καθεμιά δύναμη εγγυότανε την πληρωμή του 1/3 από το χρονιάτικο χρεολύσιο και τους τόκους. Οι δύο άλλες δόσεις θα 'βγαιναν ανάλογα με τις ανάγκες του βασιλιά και του βασιλείου του κι υστέρα από συνεννόηση με τις τρεις δυνάμεις. Οι εγγυήσεις όμως που απόσπασαν οι «προστάτες» μας, οι φύλακες-άγγελοί μας, σήμαιναν την οικονομική και πολιτική υποδούλωση της χώρας μας σε δαύτους, γιατί υποχρέωναν την Ελλάδα να διαρρυθμίσει με τέτοιον τρόπο τις πρώτες πρόσοδες του κράτους, ώστε τα πραγματικά έσοδα του Δημόσιου Ελληνικού Ταμείου να διατίθενται πριν άπ' όλα για την εξυπηρέτηση του δανείου και να μη χρησιμοποιηθούν σε καμιά περίπτωση για κανέναν άλλο σκοπό, αν δεν εξασφαλιστούν τα τοκοχρεολύσια, που 'χαν εγγυηθεί οι τρεις δυνάμεις. Έτσι τώρα επιχειρούσαν την ολοκληρωτική εξάρτηση της χώρας μας και τον έλεγχο πάνω σ' αυτή, σε βαθμό πού να μην μπορεί να πάρει ανάσα.

Ο Όθωνας δέχτηκε το στέμμα της Ελλάδας, αφού προηγούμενα η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία επανάλαβαν την υπόσχεση που 'χανε δώσει και στον Λεοπόλδο για το δάνειο. Η υπόσχεση δόθηκε με τη συνθήκη που υπόγραψαν στις 7.5.32 οι τρεις δυνάμεις και η Βαυαρία! Η Ελλάδα ούτε και τώρα ρωτήθηκε, μα πάλι για ποιο λόγο να μας ρωτήσουν, αφού από το δάνειο τούτο δεν θα παίρναμε ούτε μια πεντάρα; Εμείς, όπως θα δούμε, θα το πληρώναμε μονάχα και μάλιστα θα το πληρώναμε διπλό και τρίδιπλο.

Τη μεσιτεία για το δάνειο τούτο την ανέλαβε ο οίκος Έιχταλ του Μονάχου. Αυτός όμως τη μεταβίβασε στον οίκο Αγνάδο και τούτος ο τελευταίος ανάθεσε με ιδιαίτερη συμφωνία την έκδοση του δανείου στους Ρότσιλδ, τους μεγαλύτερους τότε τοκογλύφους του κόσμου. Η έκδοση δεν ήταν δυνατό να γίνει στη χρηματαγορά του Λονδίνου, επειδή είχε σταματήσει η πληρωμή του τόκου των δανείων της ανεξαρτησίας κι η Ελλάδα είχε γραφτεί στο μαυροπίνακα των χρεοκοπημένων κρατών. Ο Ρότσιλδ ανάλαβε να το δώσει με πραγματική τιμή 94%. Και τότε παρατηρήθηκε ένα εξαιρετικό φαινόμενο, πού στην ιστορία των ελληνικών δανείων μονάχα το 1898 επαναλήφτηκε. Ή εγγύηση των δυνάμεων, οι βαριοί οροί κι οι πρωτάκουστες εγγυήσεις έδιναν τόσο μεγάλη ασφάλεια στους ομολογιούχους, ώστε η μεγάλη ζήτηση ομολογιών έκανε να βγει το δάνειο στη Γαλλία στα 111%, στην Αγγλία 116% και στη Ρωσία στα 107%. Δηλαδή από 60 εκατομμύρια, πού ήταν το ονομαστικό ποσό, έφτασε τα 64. Οι παντοδύναμοι όμως τοκογλύφοι υπολόγισαν την πραγματική τιμή πού συμφώνησαν, δηλαδή το 94%, με βάση τα 60 εκατομμύρια και όχι τα 64. Και αντί να πάρουμε κανονικά 60.160.000, πήραμε 57 μονάχα. Έτσι η πραγματική τιμή κατέβηκε στα 89% και μας φάγανε 3 εκατομμύρια, πού κανονικά ανήκανε στην Ελλάδα. Αυτά όμως είναι ανώδυνα τσιμπήματα μπροστά στις αγιάτρευτες πληγές πού ανοίχτηκαν από δω και πέρα.

ΠΩΣ ΣΠΑΤΑΛΗΘΗΚΕ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ

Από τα 57 εκατομμύρια πού κανονίστηκε να πάρουμε, οι τοκογλύφοι τραπεζίτες κράτησαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, 33 ολόκληρα εκατομμύρια για προκαταβολικούς τόκους και χρεολύσια και για τα λοιπά έξοδα του δανείου ! Οι τρεις Μεγάλες Δυνάμεις κράτησαν άλλα 2,5 εκατομμύρια φράγκα για εξόφληση των προκαταβολών πού είχανε δώσει, καθώς είδαμε, στον Καποδίστρια! 12.531.000 αποφασίστηκε να τα πάρουν οι Τούρκοι, για την εξαγορά τάχα των επαρχιών της Αττικής, της Ευβοίας και της Φθιώτιδας. Ενώ στην πραγματικότητα, όμως, κι οι Τούρκοι πήραν αέρα κοπανιστό, γιατί ο όρος αυτός της αποζημίωσης μπήκε στη συμφωνία επίτηδες για να πάρει η Τσαρική Ρωσία μιαν αποζημίωση από 6 εκατομμύρια, που είχε καταδικαστεί να της πληρώσει η Τουρκία. Τα υπόλοιπα σίγουρα θα τα πήραν οι άλλοι δύο συνέταιροι. Τώρα μας μένει ένα υπόλοιπο κάπου 9 εκατομμύρια δραχμές. Κι αυτά τα καταβρόχθισαν μέχρις εσχάτων οι Βαυαροί.

Οι αντίβασιλιάδες ΄Αρμανσμπεργκ, Μάουρερ και ΄Ευδεκ ζήτησαν επίμονα να μη διαιρεθεί το δάνειο σε τρεις σειρές κι η αίτηση τους έγινε δεκτή. Έτσι περίσσεψαν και για δαύτους μερικά εκατομμύρια πού τα πήραν προκαταβολικά για τα κυβερνητικά έξοδα κι αρχίσανε να τα ξεκοκαλίζουν πριν κατεβούνε στην Ελλάδα, όταν ακόμα βρισκότανε στο Μόναχο. « Ο ΄Αρμανσμπεργκ, ο Μάουρερ και ο ΄Ευδεκ», γράφει ο Εγγλέζος Ιστορικός Φίνλεϋ, «συνεκρότησαν εν Μονάχω σύσκεψιν καθ' ην, μεταξύ πολλών άλλων επαίσχυντων καταχρήσεων των ελληνικών χρημάτων, προσέθεσαν σχεδόν 4.500 λίρες είς τον μισθον του κόμητος ΄Αρμανσμπεργκ δια να δύναται ούτος να δίδη χοροεσπερίδας δια τους ξένους και τους Φαναριώτας»! Ο Λουδοβίκος πάλι, ο πατέρας του Όθωνα, είχε υποσχεθεί να πληρώνει τους Βαυαρούς αξιωματικούς από το ταμείο του κράτους του, αλλά κι αυτοί κι οι στρατιώτες τους πληρώθηκαν από τα λεφτά του δανείου. Τα έξοδα για δαύτους, σύμφωνα με τους επίσημους λογαριασμούς, φτάσανε τα 19 εκατομμύρια δραχμές, δηλαδή εκτός από το δάνειο έφαγαν και αρκετά εκατομμύρια από τον αναιμικό προϋπολογισμό της φτωχής και ρημαγμένης τότε χώρας μας.

Έτσι από το δάνειο του Όθωνα για την Ελλάδα ουσιαστικά δεν πήραμε ούτε ένα μονόλεφτο, ούτε μισό λεφτό ! Το 'φαγαν ίσαμε να πεις αμήν, ενώ εμείς για δεκάδες χρόνια πληρώναμε τα σπασμένα και μάλιστα τα πληρώσαμε πολύ ακριβά. Κι όμως, ένα τόσο τεράστιο ποσό έδινε τότε απεριόριστες δυνατότητες για την ολόπλευρη ανάπτυξη και πρόοδο της χώρας μας. Μα αντί γι' αυτό, το καταραμένο τούτο δάνειο κι ο βασιλιάς πού το 'φερε, μαζί με τους ασυνείδητους Έλληνες πολιτικούς, έγιναν αιτία να μεταβληθεί η Ελλάδα σε κλοτσοσκούφι των ξένων δυνάμεων και τοκογλύφων.

[...]

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Όταν όλοι, από το βασιλιά ίσαμε το μικροκεφαλαιούχο, κοιτούσανε πώς να τοποθετήσουν τα λεφτά τους στην τοκογλυφία και την κερδοσκοπία, εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί σε τι φτώχεια βούλιαζε ο λαός. Από το 1840 κι εδώθε η αγανάκτηση μεγάλωνε. Οι Έλληνες, ποιος λίγο, ποιος πολύ, αρχίσανε να συναισθάνονται ότι η βασιλεία του Όθωνα δεν ήτανε τίποτα περισσότερο από ένα χάπι χρυσωμένο, πού μόλις το κατάπιε ο λαός, τότε ένιωσε την πικράδα του. Οι στρατιώτες στ' ανοιχτά παράθυρα του παλατιού ρίχνανε προκηρύξεις, πού ζητούσαν πολίτευμα συνταγματικό. Ανάμεσα στις λαϊκές μάζες αρχίσανε μεγάλες ζυμώσεις - πολλές αυθόρμητες και λίγες οργανωμένες. Ό Όθωνας, όμως, οι Βαυαροί κι οι Έλληνες υπουργοί συνέχιζαν την εγκληματική πολιτική τους, που οδηγούσε τη χώρα στην καταστροφή και την ερήμωση.

Το 1842 αύξησαν τη φορολογία για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των ξένων και να τα βγάλουν πέρα με τις ανοικονόμητες σπατάλες τους. Σκάρωσαν κι έναν καινούργιο τελωνειακό νόμο, μα ήταν τόσο περίπλοκος που στο τέλος τον παρατήσανε. Μάλιστα το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου έγινε υπουργός των Οικονομικών κάποιος Σιλήβεργος, που ήταν παράφρονας !

Μ' όλους τους φόρους όμως, το έλλειμμα του προϋπολογισμού ξεπερνούσε τα 3 εκατομμύρια. Τα χωράφια έμεναν ακαλλιέργητα. Πολλά επαρχιακά συμβούλια διαλύθηκαν, επειδή διαμαρτυρήθηκαν για την αβάσταχτη φορολογία. Δεκατρία μέλη του συμβουλίου της Μεσσηνίας κλείστηκαν στη φυλακή, επειδή υπογράψανε μια διαμαρτυρία ενάντια στους φόρους, και, τέσσερα μέλη πού δεν την υπόγραψαν πήραν παράσημο το Σταυρό του Σωτήρας !

Κι οι Μεγάλες Δυνάμεις έκαναν ότι μπορούσανε με τους πράκτορες τους για να χειροτερέψουν την κατάσταση μας. Είχαν δημιουργήσει από τους ντόπιους πολιτικούς ξενόδουλες αντεθνικές κλίκες, πρόθυμες να προδώσουν τα συμφέροντα της χώρας μας. Ο Πάλμερστον δήλωνε ανοιχτά ότι η ανικανότητα του Όθωνα κατάντησε την Αθήνα μια «κοιτίδα μηχανορραφιών παντός είδους». Κι ο καινούργιος Εγγλέζος πρεσβευτής Λάυονς έλεγε στον πρεσβευτή της Αυστρίας : «Πραγματικώς ανεξάρτητος Ελλάς αποτελεί παραλογισμόν. Η Ελλάς είναι ή ρωσική ή αγγλική και επειδή δεν πρέπει να είναι ρωσική πρέπει να είναι αγγλική. Ο βασιλέας δεν είναι με το μέρος μας, συνεπώς είναι Ρώσος. Εγκατέλειψα την ελπίδα να σώσω τον βασιλέα, διότι οι περί αυτόν είναι ρωσόφιλοι. Είμαι έτοιμος ν' αποδείξω, αυτήν την στιγμήν, ότι ο βασιλεύς είναι ηλίθιος: η απόδειξις ευρίσκεται είς τα αρχεία μας» (είχε τις εκθέσεις των Ευρωπαίων γιατρών πού εξέτασαν τον Όθωνα). «Περιμένω τώρα την 31ην Μαρτίου οπότε το τοκοχρεωλύσιον του δανείου καθίσταται απαιτητόν. Νομίζω ότι τα εκατάφερε καλά με τον προϋπολογισμό του για το 1838. Ε λοιπόν ! Έγραψα είς τον Πάλμερστον ότι η όλη υπόθεσις αποτελεί ψευδός. Η χρεωκοπία επίκειται, σας βεβαιώ, και είμαι ευχαριστημένος» ! Τα λέει τόσο καθαρά ο πρεσβευτής πού τα λόγια του δεν χρειάζονται κανένα σχόλιο.

Ήρθε, λοιπόν, κι η χρεοκοπία, αφού όλοι έκαναν «το κατά δύναμη» για να την προκαλέσουν.

Το 1843 η κυβέρνηση δήλωσε ότι δεν μπορούσε να πληρώσει το τοκοχρεολύσιο του δανείου του 1833. Ή Ελλάδα βρέθηκε πολύ φτωχότερη άπ' ό,τι ήτανε την ήμερα πού 'κανε το δάνειο. Τώρα το χρέος είχε φτάσει τα 90 εκατομμύρια από 60. Και με έσοδα 14 εκατομμύρια έπρεπε κάθε χρόνο να πληρώνει για μια δόση 6 εκατομμύρια, δηλαδή τα 43%! Οι «προστάτιδες δυνάμεις» πήραν τότε τα μέτρα τους. Όχι βέβαια για να μας σώσουν, αλλά για ν' αρπάξουν ό,τι είχε απομείνει.

Στο Λονδίνο έγινε μια σύσκεψη πριν από τη χρεοκοπία και οι πρεσβευτές των δυνάμεων ανάγκασαν την ελληνική κυβέρνηση να συγκροτήσει μια επιτροπή για να κάνει έρευνα πάνω στα έξοδα του προϋπολογισμού. Στην επιτροπή μπήκε κι ο τρελο-Σιλήβεργος! Επίσης το Φλεβάρη του 1843 υπογράφτηκε μια σύμβαση, που μάζευε τα χρέη μας στον πατέρα του Όθωνα σε 2.667.771 δρχ., χώρια εκείνα που ξοδεύτηκαν για το παλάτι. Και σαν να μη μας έφταναν τ' αλλά, ορίστηκε κι αυτών η πληρωμή με δόσεις από το 1842-1847.

Κι υστέρα από την κήρυξη της χρεοκοπίας, οι τρεις δυνάμεις που είχαν εγγυηθεί το δάνειο υπογράψανε στο Λονδίνο το Μάη του 1843 ένα πρωτόκολλο κι αποφασίσανε να επέμβουνε στα εσωτερικά μας, ν' αναγκάσουν την κυβέρνηση να κάνει οικονομίες, για να τους πληρώσει και να τους παραχωρήσει τις εισπράξεις του τελωνείου της Σύρας. Δηλαδή ανοιχτό οικονομικό και πολιτικό έλεγχο. Οι Βαυαροί κι Έλληνες «ιθύνοντες» δεν είχαν καμίαν αντίρρηση.

Τότε όμως ξέσπασε η λαϊκή θύελλα. Ό λαός πήρε το λόγο!

ΤΟ 1843 ΚΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

Οι λαϊκές μάζες είχαν πια απαυδήσει από την πολιτική του Όθωνα και των αντιβασιλιάδων. Πίστεψαν ότι ο ερχομός τους θα συνοδευότανε με μιαν εθνική ανάσταση. Περίμεναν το βασιλιά για να χορτάσουν, όπως πίστευαν, το ψωμί κι είδανε στο τέλος ότι τους άρπαξαν και τα λίγα ψίχουλα που τους απόμεναν. Έχυσαν ποτάμι το αίμα για να λευτερωθούν από τους Τούρκους κι έβλεπαν ότι τώρα σκλαβώθηκαν στους Βαυαρούς, τους ξένους τραπεζίτες και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Γι' αυτό κι η εξέγερση του '43 πήρε μεγαλειώδη χαρακτήρα και στράφηκε όχι μονάχα εναντίον του Όθωνα, μα και σ' όλους τους ξένους γενικά.

Ο λαός, κοντά στο σύνταγμα και τις λαϊκές ελευθερίες, απαίτησε το διώξιμο των Βαυαρών, το σταμάτημα της πληρωμής του βαριού τοκοχρεολύσιου για δάνειο που δεν πήραμε κι ανάγκασε την Εθνοσυνέλευση ν' αμφισβητήσει, με ψήφισμά της τη νομιμότητα των δανείων του Λουδοβίκου.

Μπροστά στο λαϊκό τούτο ξέσπασμα, οι Μεγάλες Δυνάμεις αναγκαστήκανε να βάλουν την ούρα στα σκέλια και να παραιτηθούνε από τα σχέδια τους για την επιβολή οικονομικού ελέγχου. Τώρα έπρεπε να σωθεί ο θρόνος. Κι ο Λάυονς, ξεχνώντας τις απειλές του, έκανε το καθετί για να μην πέσει ο Όθωνας. Αυτό επέβαλε τούτη τη στιγμή το συμφέρον τους. Όσο για τ' αλλά, δεν χάθηκε ο κόσμος. Αφού δεν μπόρεσαν με τους Βαυαρούς να μας καταφέρουν να τους πληρώσουμε το δάνειο πού δεν πήραμε, θα προσπαθούσαν τώρα να το πετύχουνε με τους Έλληνες υπουργούς και πρωθυπουργούς.

Η λαϊκή εξέγερση του '43, μ' όλη της την έκταση, δεν πέτυχε να λύσει κανένα πρόβλημα αστικοδημοκρατικό. Έλειπε το συνειδητό κι οργανωμένο προλεταριάτο κι οι λαϊκές μάζες έμειναν ακαθοδήγητες. Οι αστοί έμποροι και τραπεζίτες είχανε πια μπλεχτεί και δεθεί σ' ένα μπλοκ αξεχώριστο -με κοινά συμφέροντα- μαζί με τους τσιφλικάδες-κοτζαμπάσηδες, τα μεγάλα τζάκια που καπηλεύτηκαν τον αγώνα του 1821. Έτσι, οι πρώτοι εκμεταλλεύτηκαν το λαϊκό κίνημα για να στεριώσουν και να πλατύνουν τη θέση τους μέσα στον κρατικό οργανισμό και τη διακυβέρνηση της χώρας.

Ύστερα από το 1843, οι Βαυαροί περάσανε βέβαια στα παρασκήνια. Στην κυβέρνηση όμως ήρθαν από δω και πέρα οι Μεταξάς, Μαυροκορδάτος, Κωλέττης, Κουντουριώτης, Λόντος - όλοι γνωστά ονόματα και παλιές γνωριμίες. Άλλαξε δηλαδή ο Μανολιός κλπ. κλπ. Σήμα κατατεθέν της πολιτικής τους είναι το ροκάνισμα του δημόσιου ταμείου, οι φόροι, τα ρουσφέτια, οι καλπονοθείες και το ξεπούλημα της χώρας στους ξένους. Θα 'ναι απαραίτητο για την ιστορία μας να χαράξουμε μερικές χοντρές πινελιές από την τέτοια πολιτική τους.

Με την ψήφιση του καινούργιου συντάγματος, στην πολιτική σκηνή εμφανίστηκαν τρία κόμματα -το εγγλέζικο, το γαλλικό και το ρούσικο- πού τα κινούσαν από τα παρασκήνια σαν μαριονέτες οι πρεσβευτές των τριών δυνάμεων. Ανάμεσα σε δαύτους μάλιστα άρχισε τώρα ένας άγριος ανταγωνισμός για το ποιος θα βάλει δικό του πρωθυπουργό. Στο τέλος επικράτησε ο Λάυονς κι έγινε πρόεδρος της κυβέρνησης ο αρχηγός του εγγλέζικου κόμματος Μαυροκορδάτος, που είχε ανοιχτά κηρυχτεί εχθρός του λαϊκού ξεσηκώματος του 1843. Τότε η γαλλική κυβέρνηση έδωσε εντολή στον πρεσβευτή της Πεσκατόρι να υποστηρίξει με κάθε μέσο τον Κωλέττη, αρχηγό του γαλλικού κόμματος, για να ρίξουν τον Μαυροκορδάτο. Κάτι τέτοιες ευκαιρίες τις περίμενε ο Κωλέττης σαν μεγάλη λαμπρή. Απόσπασε από τον Πεσκατόρι 10.000 φράγκα για να πληρώνει ιδιαίτερη σωματοφυλακή κι έβαλε αρχηγό της ένα διάσημο ληστή! Ό Λάυονς όμως, για να μην υστερήσει σε γενναιοδωρία, έκοψε στον Μαυροκορδάτο ένα κοντύλι από 285 λίρες, για να πληρώνει κι αυτός σωματοφυλακή και χρέωσε το ποσό τούτο στο κοντύλι της μυστικής υπηρεσίας. Σε τι σημείο είχανε ξεπέσει οι «Έλληνες» πολιτικοί!

Σε λίγο πού προκηρύχτηκαν οι εκλογές, το κάθε κόμμα για να τις κερδίσει δεν υποχώρησε ούτε μπροστά στα πιο αισχρά μέσα. Όλους όμως τους ξεπέρασε ο Μαυροκορδάτος, πού 'χε και την εξουσία στα χέρια του. Ο υπουργός του -και της Δικαιοσύνης, μάλιστα- Λόντος έστειλε ένα γράμμα στις αρχές της Πάτρας και τις διέταξε να εξασφαλίσουν την εκλογή του με κάθε μέσο και θυσία !

Τον Αύγουστο όμως του 1844 έπεσε ο Μαυροκορδάτος κι ο βασιλιάς κάλεσε τον Κωλέττη να φτιάσει κυβέρνηση. Αυτός, λοιπόν, τότε πήγε στα ανάκτορα με την άμαξα του Γάλλου πρεσβευτή! Έμεινε στην εξουσία ίσαμε το 1847 κι η περίοδος της διακυβέρνησης της Ελλάδας από δαύτον -μέγα φαγά των δανείων της ανεξαρτησίας- αποτέλεσε μιαν από τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας μας. «Οι ιδέες του για τη διακυβέρνηση της χώρας» -γράφει ένας ξένος συγγραφέας- «στηρίζονταν στις αρχές του πρώην αφέντη του Άλη-Πασα, στην εξαγορά των συνειδήσεων και στις καταχρήσεις του δημοσίου χρήματος». Ευτυχώς που πέθανε το 1847 και τότε ο γραμματέας της γαλλικής πρεσβείας -πού τόσο τον υποστήριζε- έγραφε στην αδερφή του «περί του μεγάλου ανδρός δεν γίνεται περισσότερος λόγος άπ' ο,τι για έναν ψόφιο τράγο». Ό Όθωνας όμως έγραφε στον αδερφό του: «Για μένα εξακολουθεί ίσαμε ένα βαθμό να ζει. Είναι ο δάσκαλος μου»! Κι έτσι τώρα την Ελλάδα την κυβερνούσε η σκιά του Κωλέττη, μαζί με τα καπρίτσια και τις μηχανορραφίες της Αμαλίας, πού στάθηκε ο δεύτερος πολιτικός δάσκαλος του ηλίθιου βασιλιά.

Ό υπουργός των Στρατιωτικών Τζαβέλας έγινε πρωθυπουργός το 1847 και το Μάρτη του 1848 αντικαταστάθηκε από τον Κουντουριώτη, πού ως υπουργός των Εσωτερικών είχε πριν από λίγα χρόνια καταδικαστεί για παραχάραξη. Όσο για λαϊκές ελευθερίες και σύνταγμα ούτε συζήτηση. Ελεύθεροι ήταν μονάχα το κόμμα πού βρισκότανε στην αρχή και οι μπράβοι του. Ο λαός είχε φτάσει πάλι σε απόγνωση.

Οι μικροεξεγέρσεις ήταν συχνότατες. Ιδιαίτερα το 1848 ξέσπασαν και στην Ελλάδα πολλές άγνωστες στις λεπτομέρειές τους τοπικές εξεγέρσεις. Όλες όμως ή τις έπνιγαν στο αίμα ή τις εκμεταλλεύονταν για λογαριασμό τους οι πολιτικάντες. Μόλις τσακίζονταν οι αγροτικές εξεγέρσεις, πολλοί ξεσηκωμένοι αγρότες έπαιρναν τα βουνά για να γλιτώσουν και το 'ριχναν στη ληστεία.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Ολόκληρη τη χώρα μπορεί κανείς να την παρομοιάσει αυτή την περίοδο με μια κόλαση, πού μέσα της βασανιζόταν άγρια ο ελληνικός λαός. Μόνο πού 'λειψε ένας Δάντης, έστω και κατώτερης ποιότητας, για να μας περιγράφει τα βάσανα και τους καημούς του πολύπαθου αυτού λαού. Οι πνευματικοί του ηγέτες είχανε άλλες σοβαρότερες δουλειές να κοιτάξουν: τους αρχαίους ημών προγόνους, τη γλώσσα και τη Μεγάλη Ιδέα.

Και οι πολιτικοί του ηγέτες βαλθήκανε να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Για να πάρουν από τον αγρότη με τους φόρους ακόμα και το τελευταίο σπυρί στάρι πλαστογραφήσανε -στην κυβέρνηση Κωλέττη- τους μέσους όρους της παραγωγής του σταριού που τους παίρνανε σαν βάση για τον καθορισμό της φορολογίας. Όταν αποκαλύφτηκε η βρομοδουλειά, ο υπουργός των Οικονομικών την παραδέχτηκε, δήλωσε όμως ότι το φταίξιμο είναι περισσότερο του πρωθυπουργού.

Τότε η Βουλή πρότεινε να παραπεμφθεί ο Κωλέττης σε δίκη -παρόλο πού οι περισσότεροι βουλευτές ήταν οπαδοί του- άλλ' ο κυριότερος μάρτυρας της κατηγορίας πέθανε δηλητηριασμένος κι ο Όθωνας έπιασε και κατάφερε πολλούς βουλευτές να ψηφίσουν ενάντια στην πρόταση. Ο Κωλέττης εκείνη την περίοδο είχε μια σωματοφυλακή από 140 μπράβους, πού τους συντηρούσε κι επίσημα με λεφτά του δημοσίου και κρυφά με τις επιχορηγήσεις του Γάλλου πρεσβευτή.

Κι όταν τον κατηγόρησαν στη Βουλή ότι παίρνει μισθό πάνω από τον κανονικό, ο άθλιος χωρίς να δικαιολογηθεί δήλωσε ότι θα ξαναγύριζε όσα πήρε παραπάνου! Μόλις πέθανε αποκαλύφτηκε ότι είχε γδύσει σε τέτοιο βαθμό το δημόσιο, ώστε για να σκεπαστεί ένα μέρος από το έλλειμμα δημεύτηκε όλη του ή περιουσία !

Αρκετά ζωντανά ζωγραφίζει την κατάσταση η παρακάτω αγόρευση ενός υπουργού των Οικονομικών γύρω στα 1847, που κι αυτός προσπαθεί να δικαιολογήσει τον εαυτό του : «Κύριοι, προ τινων ημερών με εκαλέσατε δια να σας δώσω μίαν εικόνα της καταστάσεως των οικονομικών μας και εγώ απέφυγα να προσέλθω προβάλλων την δικαιολογίαν ότι τότε μόλις είχα αναλάβει την εξουσίαν. Τώρα προσέρχομαι εις την Βουλήν δια να σας είπω ότι το υπουργείον των Οικονομικών ευρίσκεται εις κατάστασιν πλήρους αποσυνθέσεως και παραλύσεως, ότι δεν υπάρχουσι λογαριασμοί ούτε δια τα έσοδα, ούτε δια τα έξοδα και ότι είναι απολύτως αδύνατον να σας παρουσιάσω οτιδήποτε προσομοίαζαν προς ακριβή προϋπολογισμόν.

Συνεπεία της αισχρότητος ή της ανικανότητος των δημοσίων υπαλλήλων, οι δημόσιοι λογαριασμοί ευρίσκονται εις χαώδη κατάστασιν. Όλα όσα σας είπα....εν σχέσει με την απόλυσιν παντός τιμίου ανθρώπου και με την διαπραγήν του δημοσίου χρήματος είς την Σύρον και αλλαχού είναι απολύτως αληθή. Εκατομμύρια οφείλονται εις το κράτος και δεν γνωρίζομεν ποιοι είναι οι οφειλέται μας, διότι τα βιβλία εισπράξεων έχουν εξαφανισθεί. Αυταί είναι αι ανακοινώσεις τας οποίας είχα να κάμω περί της οικονομικής καταστάσεως».

Εννοείται ότι αυτοί οι οφειλέτες ήταν οι τσιφλικάδες κι οι τοκογλύφοι, γιατί ο φτωχός λαός υποχρεωνότανε με βασανιστήρια μεσαιωνικά να πληρώνει τους αβάσταχτους φόρους. Το φοροκυνηγητό είχε μεταβληθεί σε εξοντωτικό ανθρωποκυνήγι. Μια χρονολογία ξεσηκώθηκε όλη η Ευρώπη, όταν μαθεύτηκαν τα κατορθώματα ενός μεταβατικού αποσπάσματος που στάλθηκε απ' την κυβέρνηση στη Μεσσηνία, για να εισπράξει τους φόρους. Κάθε βασανιστήριο που ήτανε δυνατό να εφεύρει η εγκληματική φαντασία των σταυρωτήδων και καραβανάδων, εφαρμόστηκε στους δυστυχισμένους αγρότες. Χρησιμοποίησαν ακόμα και καυτό λάδι και λιωμένο κερί!

Ο στρατός κι η χωροφυλακή είχαν τότε δύναμη 8.000 άντρες κι άπ' αυτούς οι 1.100 ήταν αξιωματικοί. Το ναυτικό είχε εν ενεργεία 429 αξιωματικούς, χωρίς ούτε ένα καράβι κατάλληλο να πλεύσει. Φτάσανε σε τέτοια χάλια, ώστε το 1848 δεν βρισκότανε πεντάρα στα ταμεία κι αναγκάστηκε το δημόσιο να δανειστεί λίγες εκατοντάδες λίρες για τα έξοδα του Τρικούπη, πού θα πήγαινε να συγχαρεί τον Μαξιμιλιανό, τον αδερφό του Όθωνα, γιατί έγινε βασιλιάς της Βαυαρίας αντικατασταίνοντας τον πατέρα του, τον «εστεμμένο ποιητή» πού τον είχε ξελογιάσει ή Λόλα Μοντέζ κι έχασε για χατίρι της το θρόνο.

Πηγή:iskra.gr

Η ταυτότητα του 666 μέσα από το Βιβλίο της Αποκάλυψης

Ένα βίντεο που εκ πρώτης όψεως δείχνει να κάνει φοβερές αποκαλύψεις. Είναι όμως έτσι;

Στην επίσημη ιστοσελίδα του Βατικανού μπορείτε να δείτε και τις αλλαγές που αναφέρει το βίντεο στις 10 Εντολές.

Αναφέρει λοιπόν το βίντεο ότι ο Πάπας κατέστρεψε τρείς βασιλειάδες από τους δέκα.
Το νούμερο αλλά και τα γεγονότα που αναφέρει το βίντεο είναι αυθαίρετα όπως αποδεικνύει και η παρακάτω σελίδα.

Το 321 μ.Χ λέει ότι ο Πάπας κατάργησε το Σάββατο, ενώ αυτό είναι αναληθές όπως αποδεικνύεται και εδώ.


Το 325 μ.Χ λέει ότι ο Πάπας κατάργησε το Πάσχα, ενώ είναι αναληθές όπως αποδεικνύεται και εδώ.


Η Ρώμη όντως καθόρισε πρώτη τα Χριστούγεννα όπως υποδεικνύουν ιστορικές πηγές το 335 μ.Χ , εορτή όμως που αποδέχθηκε ολόκληρη η Εκκλησία του Χριστού και στα πρόσωπα του Μεγάλου Βασιλείου το 376 μ.Χ και του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου το 386 μ.Χ


Το 431 μ.Χ μετά την 3η Οικουμενική Σύνοδο που αναγνώρισε την Θεοτόκο ως μητέρα του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού και όχι ως Χριστοτόκο όπως την ονόμαζε ο Νεστόριος, προς τιμήν της χτίστηκε η Basilica di Santa Maria Maggiore η οποία ήταν με ελληνικό ρυθμό και είναι διακοσμημένη με ψηφιδωτά. Δεν υπάρχει ένδειξη ότι μπήκαν τότε τα πρώτα αγάλματα. Προσπάθησα να βρώ πότε πρωτοχρησιμοποιήθηκαν αλλά μου στάθηκε αδύνατο. Όποιος μπορεί να βοηθήσει θα το εκτιμούσα. Πάντως αυτό που εξάγεται ως επίσημη κίνηση της Ρώμης είναι μόνο το χτίσιμο του ναού αυτού. 


Η αλήθεια είναι ότι όντως η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ή μάλλον κάποιοι ηγέτες της για να είμαστε ακριβείς σκότωσαν πολλούς κατά τη διάρκεια της Ιεράς Εξέτασης. Όμως ο ακριβής αριθμός τους είναι άγνωστος. Πάντως δεν πιστέυω να υπήρχαν 50 εκατομμύρια άνθρωποι εκείνη την εποχή ωστέ αν αφανίζονταν αυτοί να μπορούσε η Ευρώπη να υπάρχει αριθμητικά όπως σήμερα, γεωμετρικά δεν βγαίνει όπως φαίνεται εδώ και εδώ.


Και τέλος το ζήτημα με το Vicarius Filii Dei που φαίνεται ότι είναι λίγο περίεργη υπόθεση.

Υ.Γ Ναι φοράνε κόκκινα και έχουν πολλά λεφτά αλλά ενώ δεν το "πάω" το Βατικανό, δεν μου απέδειξαν οι Αντβεντιστές ότι αυτά που ισχυρίζονται είναι όντως έτσι!

Έκθεμα στο Βρετανικό Μουσείο το στεφάνι του Χριστού;

Ένα πολύ σημαντικό εύρημα αναμένεται να εκτεθεί στο Βρετανικό Μουσείο…
του Λονδίνου. Πρόκειται για ένα και μοναδικό αγκάθι που διασώθηκε και πιστεύεται ότι αποτελεί μέρος από το «Ακάνθινο Στεφάνι» που φορούσε ο Ιησούς Χριστός κατά την Σταύρωσή του...
Το «Ακάνθινο Στεφάνι» λέγεται πως κλάπηκε από την Κωνσταντινούπολη, την τότε πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατά... τη διάρκεια της 4ης Σταυροφορίας, γύρω στα 1200 μΧ, και στη συνέχεια πωλήθηκε στον βασιλιά της Γαλλίας Louis IX τον καιρό που βρισκόταν στη Βενετία. Ο γάλλος βασιλιάς φύλασσε το θρησκευτικό κειμήλιο σε ένα ειδικά χτισμένο παρεκκλήσι. Στη πορεία τα αγκάθια αποκόπηκαν από το στεφάνι και δίνονταν ως γαμήλιο δώρο σε όσα άτομα από την οικογένεια παντρεύονταν. Ένα από αυτά τα αγκάθια, μεταφέρθηκε στο Stonyhurst College στην Αγγλία.

Το εν λόγω οικοτροφείο Ιησουϊτών που έχει ιστορία 400 περίπου χρόνων, βρέθηκε να έχει στην κατοχή του το ιερό αυτό αντικείμενο όταν η βασίλισσα Mary της Σκωτίας, η οποία παντρεύτηκε μέλος της βασιλικής οικογένειας της Γαλλίας, πήρε το αγκάθι μαζί της μέχρι το Holyrood του Εδιμβούργου.

Μετά την εκτέλεσή της το 1587, με τη βοήθεια τους πιστού της υπηρέτη Thomas Percy, πέρασε από τα χέρια της νεκρής βασίλισσας στα χέρια της μοναχοκόρης της Elizabeth Woodruff, και αυτή με τη σειρά της το έδωσε στον Ιησουΐτη ιερέα εξομολογητή της περί το 1600.

Οι Ιησουΐτες όπως φαίνεται μετέφεραν μαζί τους το ιερό αγκάθι, το οποίο έκτοτε φυλάσσεται στο συγκεκριμένο κολέγιο στο Ribble Valley. Τώρα, για πρώτη φορά, πρόκειται να δανειστεί στο Βρετανικό Μουσείου στο Λονδίνο ως μέρος μιας νέας έκθεσης με τίτλο «Θησαυροί του Ουρανού», εμπνευσμένη από λείψανα αγίων και άλλα ιερά αντικείμενα της Μεσαιωνική Ευρώπης.
Αν και η πλειοψηφία των αντικειμένων που θα εκτίθενται χρονολογούνται μεταξύ 1000 με 1500 μΧ, υπάρχουν και μερικά πολύ ιδιαίτερα και σπάνια κομμάτια, όπως μια ρωμαϊκή σαρκοφάγος η οποία χρονολογείται στα 250 και 350 μΧ. Η εν λόγω έκθεση θα είναι ανοιχτή για το κοινό από τις 23 Ιουνίου μέχρι και τις 9 Οκτωβρίου.

Πηγή

Η Ρωσία καταργεί την αλλαγή της ώρας

Ήταν η τελευταία φορά που οι  Ρώσοι γύρισαν τους δείκτες των ρολογιών τους  αλλάζοντας  ώρα. Δεν πρόκειται να το  ακολουθήσουν απο εδώ και στο εξής και έτσι όταν οι υπόλοιπες χώρες θα αλλάζουν ώρα η Ρωσία δεν θα το κάνει. Η πρωτοβουλία για το μέτρο αυτό ανήκει στο Ρώσο πρόεδρο, ο οποίος διατύπωσε για πρώτη φορά την ιδέα του στο ετήσιο μήνυμά του στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση, την κοινή συνεδρίαση της Άνω και Κάτω ρωσικής Βουλής, το 2009 και αποφάσισε από εφέτος να αναστείλει μια παράδοση 30 ετών επικαλούμενος το άγχος και τις συνέπειες στην υγεία από την απότομη αλλαγή των ανθρώπινων βιορυθμών.
"Όντως συνηθίσαμε κάθε άνοιξη και φθινόπωρο να μετακινούμε τους δείκτες των ρολογιών και όλοι από συνήθεια να βρίζουμε, γιατί παραβιάζεται πραγματικά ο ανθρώπινος βιορυθμός, όλα αυτά εκνευρίζουν, όλοι είτε αποκοιμιούνται, είτε ξυπνούν νωρίς και δεν ξέρουν τι να κάνουν επί μία ολόκληρη ώρα, για να μην αναφέρω τις δυστυχείς αγελάδες και τα άλλα ζώα, τα οποία δεν κατανοούν την αλλαγή της ώρας και γιατί έρχονται σε άλλη ώρα να τα αρμέξουν", είπε σε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα της ομιλίας του ο κ. Μεντβιέντεφ.
Πηγή

Η αλλαγή της ώρας κάθε φθινόπωρο και άνοιξη υιοθετήθηκε από πολλές χώρες του κόσμου στη διάρκεια του πετρελαϊκού σοκ το 1973, προκειμένου να εξοικονομηθεί ενέργεια, όμως αυτό το μέτρο γίνεται συχνά στόχος επικρίσεων.
Πηγή

ΣΚΑΙ 1821 - Αντίκρουση περί Αγίας Λαύρας και 25ης Μαρτίου

Η "εξέγερση" των Ελλήνων υπό ΣΚΑΪ

Για να μη σας κρατάμε σε... αγωνία, ορίστε μια σύντομη περιγραφή της αποψινής ΤΟΥΡΚΟΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ του ΣΚΑΙ (δείτε και την εικόνα για να καταλάβετε):
 

Ο θρύλος λέει πως όλα ξεκίνησαν την 25η Μαρτίου στην Αγία Λαύρα. Στο μοναστήρι πάνω από τα Καλάβρυτα, ο Κολοκοτρώνης είχε συγκεντρώσει τον στρατό του. Παρόν ήταν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός.

Η ελληνική Επανάσταση ξέσπασε πράγματι την άνοιξη του 1821, αλλά το συγκεκριμένο επεισόδιο είναι προϊόν επινόησης, που προέκυψε από την πένα του Φρανσουά Πουκεβίλ, Γάλλου προξένου στην Ελλάδα.

Η ελληνική Επανάσταση εκδηλώνεται σε διαφορετικά μέρη, μέσα στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Μαρτίου του 1821: Αρεόπολη, Καλαμάτα, Βοστίτσα, Καλάβρυτα. Ξεκινάει με μεμονωμένα περιστατικά βίας κατά του τουρκικού πληθυσμού και εξαπλώνεται ραγδαία, εναντίον περιορισμένης τουρκικής δύναμης.

Οι εξεγερμένοι Έλληνες πολεμούν για την ελευθερία τους και ξέρουν ότι η επιτυχία της επανάστασης βρίσκεται στην απόλυτη κυριαρχία τους επί των Τούρκων, στην ολοκληρωτική τους εξόντωση. Σχεδόν 20.000 Τούρκοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά σκοτώνονται μέσα σε μερικές εβδομάδες.

Ο Σουλτάνος αντιδρά με μια τεράστια εκστρατεία τρομοκρατίας. Είναι αποφασισμένος να τιμωρήσει όλους τους ορθόδοξους Έλληνες της Αυτοκρατορίας, ακόμα και τον Πατριάρχη, παρότι είχε αφορίσει τους αρχηγούς της επανάστασης.

Αυτό το τρομακτικό καλοκαίρι του 1821, σκοτώνονται δεκάδες χιλιάδες Έλληνες και Τούρκοι. Ένα ελάχιστο μόνο ποσοστό τους σκοτώνεται στα πεδία των μαχών — οι πιο πολλοί ήταν άμαχοι πολίτες.

Η επικράτηση των Ελλήνων στην Πελοπόννησο κλείνει με την άλωση της Τριπολιτσάς, το πιο βίαιο επεισόδιο της εξέγερσης που καταλήγει στη σφαγή του μεγαλύτερου μέρους του μουσουλμανικού πληθυσμού της πόλης.

 

ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΑΦΕΛΗΣ δεν αντιλαμβάνεται το απίστευτο μέγεθος της ΤΟΥΡΚΟΛΑΓΝΕΙΑΣ και της απαξίωσης της ίδιας της Επανάστασης, που ονομάζεται "Εξέγερση"!

Καταρχήν, για το παραμύθι του Τατσόπουλου περί "μύθου της Αγίας Λαύρας" έχουμε ήδη απαντήσει εδώ.

Το ίδιο και για τον δήθεν "αφορισμό" των Επαναστατών από τον Πατριάρχη.

Πάμε τώρα στις "σφαγές": Παρατηρείστε πώς παρουσιάζουν τον Σουλτάνο ως θύμα (!!!), που απλά "αντέδρασε" στα "αίσχη" των Ελλήνων, που είχαν... ξεκινήσει να σφάζουν αδιακρίτως σε ολόκληρη την Πελοπόννησο γυναίκες και παιδιά!!!

Δείτε πώς εξισώνονται οι δύο πλευρές, που τάχα δεινοπαθούν το ίδιο από τις σφαγές!

ΚΑΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΙΟΥ, ΤΩΝ ΨΑΡΩΝ, ΤΗΣ ΚΑΣΟΥ. ΔΕΙΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΝΑ ΦΡΙΞΕΤΕ:

Ο πληθυσμός του 1821 σύμφωνα με την έρευνα αυτή ήταν 938.765. Εάν υπολογίσουμε τον υψηλό δείκτη γεννητικότητος της εποχής εκείνης θα έπρεπε να έχει αυξηθεί ο πληθυσμός στα 7 αυτά χρόνια (1821-1828) κατά 80.000 περίπου άτομα. Στον τελικό αυτό αριθμό πρέπει να προστεθούν αρκετές δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων από Κρήτη, νησιά, Θεσσαλία, Μακεδονία, Κωνσταντινούπολη, Χίο κ.α., που ήλθαν στην ελεύθερη Ελλάδα. Θα έπρεπε λοιπόν με τα δεδομένα αυτά ο πληθυσμός της Ελλάδος να ήταν το 1828 με μέτριους υπολογισμούς 1.150.000. Όμως η απογραφή του 1828 έδωσε τον αριθμό 753.400 κάτοικοι, που σημαίνει πως σφαγιάσθηκαν από τους Τούρκους μόνο στο μικρό αυτό κομμάτι της Ελληνικής Πατρίδος, που περιελάμβανε τις Κυκλάδες, την Πελοπόννησο και όχι όλη την Στερεά 400.000!!! Δηλαδή ο ένας στους δύο σχεδόν κατοίκους της χώρας που ζούσαν στην περιοχή το 1821!!!
 
Εάν θεωρείτε τον αριθμό αυτό υπερβολικό θα σας αναφέρω τα παρακάτω αδιαμφισβήτητα στοιχεία συγκεκριμένων περιοχών:

Κάσος: Από 7.000 κατοίκους μετά την καταστροφή δεν έμεινε κανείς. Όσοι δεν σφαγιάσθηκαν πουλήθηκαν σκλάβοι στην Ανατολία και στην Αφρική!

Κρήτη: Από 160.000 Έλληνες που ζούσαν το 1821 στο νησί μετά την επανάσταση υπήρχαν 90.000!

Χίος: Από 120.000 Έλληνες μετά την καταστροφή υπήρχαν μόλις 30.000!

Αθήνα: Πριν την επανάσταση είχε πληθυσμό 14.000. Μετά το 1828 ήταν σχεδόν έρημη!

Ψαρά: Από τους 30.000 κατοίκους που ζούσαν το 1824 μετά την καταστροφή σώθηκαν στο εσωτερικό της νήσου μόλις 3.000!

Μεσολόγγι: Από τις 14.000 ψυχές που βρισκόντουσαν στη πόλη πριν την έξοδο σώθηκαν μόλις 1.300!
 

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥΡΚΩΝ, ΑΛΒΑΝΩΝ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΩΝ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑ, ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΓΙΝΕ: Πρόκειται σαφώς για ένα έγκλημα πολέμου, που δεν δικαιολογείται.

Παρόλα αυτά, οι ρίζες του δεν είναι δύσκολο να εξηγηθούν: Στην Τριπολιτσά ξέσπασαν οι Έλληνες για τα 400 χρόνια ΣΚΛΑΒΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΝ (συγνώμη, ευημερίας και ανάπτυξης εννοούμε) από τους βάρβαρους Τούρκους!

Μάλιστα, στη συγκεκριμένη πόλη ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΡΚΑΛΒΑΝΟΥΣ ΤΟ 1769, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΤΟΤΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Επακολούθησε ανηλεής σφαγή των Τούρκων, στρατιωτών και αμάχων, από τους διψασμένους για εκδίκηση Έλληνες (πέραν της τουρκικής σκλαβιάς και καταπίεσης, είχαν ήδη προηγηθεί οι σφαγές των Ελλήνων στην Τριπολιτσά, 50 χρόνια πριν από τους Τουρκαλβανούς, κατά την αποτυχημένη επανάσταση του 1769-1770, ο δε Κολοκοτρώνης αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Ὅταν ἐμβῆκα εἰς τὴν Τριπολιτζά, μὲ ἔδειξαν εἰς τὸ παζάρι τὸν Πλάτανο ὁποὺ ἐκρέμαγαν τοὺς Ἕλληνας. Ἀναστέναξα καὶ εἶπα: “Ἄϊτε, πόσοι ἀπὸ τὸ σόγι μου καὶ ἀπὸ τὸ ἔθνος μου ἐκρεμάσθησαν ἐκεῖ”, καὶ ἐδιέταξα καὶ τὸν ἔκοψαν. Ἐπαρηγορήθηκα καὶ διὰ τὸν σκοτωμὸν τῶν Τούρκων».

-παρά τις προσπάθειες αρκετών οπλαρχηγών να διασώσουν τους αιχμαλώτους (αν και κάποιοι άλλοι επιδόθηκαν σε διαπραγματεύσεις, με τους πολιορκημένους, αποκομίζοντας οικονομικά οφέλη)-, και η Τριπολιτσά παραδόθηκε στις φλόγες. Ο Κολοκοτρώνης πάντως τήρησε την υπόσχεσή του στον αρχηγό των Αλβανών Αχμέτ Μπέη να μην πειράξει όσους Αλβανούς απέμειναν στην πόλη, τους οποίους και άφησε να φύγουν για την Ήπειρο. Την συμφωνία αυτή θέλησε να παραβιάσει ο Ανδρέας Λόντος, επειδή οι Αλβανοί αυτοί είχαν λεηλατήσει την Βοστίτσα, εμποδίστηκε όμως από τον Πλαπούτα. Από την εκδικητική μανία των Ελλήνων πέρασαν και ορισμένοι Έλληνες κάτοικοι που είχαν αντιταχθεί στην Επανάσταση, καθώς και οι Εβραίοι της πόλης (οι οποίοι εκδήλωναν την υποστήριξή τους στους Τούρκους, σε κάθε ευκαιρία), αφού οι επαναστάτες δεν είχαν ξεχάσει τη συμμετοχή των Εβραίων στη πρόσφατη διαπόμπευση στην Κωνσταντινούπολη του πτώματος του Γρηγορίου του Ε’. Ο συνολικός αριθμός των σφαγιασθέντων εκτιμάται, από διάφορες πηγές, από 6 εώς 30 χιλιάδες.

Για τη σφαγή ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναφέρει χαρακτηριστικά στο ημερολόγιό του: «Το ασκέρι όπου ήτον μέσα, το ελληνικό, έκοβε και εσκότωνε, από Παρασκευή έως Κυριακή, γυναίκες, παιδιά και άντρες, τριανταδύο χιλιάδες. Το άλογό μου από τα τείχη έως τα σαράγια δεν επάτησε γη. Έλληνες εσκοτώθηκαν εκατό.»

Ο Γενναίος, γιος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, γράφει στα «Υπομνήματα» (1821-1827) για την άλωση της Τριπολιτσάς:

«Οι Έλληνες εν διαστήματι τριών ημερών εφόνευσαν υπέρ τους 5.000 μαχητάς και ηχμαλώτισαν υπέρ τους 7300 παντός γένους και ηλικίας και εκ των 13.000 εντοπίων και ξένων οίτινες ήτον εις Τρίπολιν, μόλις 1.500 Αλβανοί κατ’ έλεος του Κολοκοτρώνη, εσώθησαν, οίτινες συνοδευθέντες υπό τον Πλαπούτα μέχρι της Βοστίτσας, ασφαλώς απεβιβάσθησαν εις την Ρούμελην. Έλληνες εις την περίστασιν ταύτην εφονεύθησαν περί τους 150».

ΑΥΤΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΜΕΡΙΚΟΙ ΠΩΣ ΚΡΥΒΟΥΜΕ ΚΑΤΙ Ή ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΜΕ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ.

Όμως, σε καμία περίπτωση δεν ενδιαφερόμαστε μόνο για ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥΡΚΩΝ ΟΠΩΣ Ο ΣΚΑΙ, αλλά ασχολούμαστε και με ΤΙΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΣΦΑΓΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ!

Κλείνουμε με τους στίχους του Διονυσίου Σολωμού στον "Ύμνο εις την Ελευθερίαν", για το συγκεκριμένο περιστατικό:

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΚΑΙ!

Πηγή 

Ο ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΖΩΗΡΟ ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΘΟΣ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΘΑΥΤΑ!!! 

ΣΚΑΪ 1821, μίλησαν και με Τούρκους Ακαδημαϊκούς

Το ότι μίλησαν και με Τούρκους ακαδημαϊκούς, εγώ προσωπικά το θεωρώ θετικό, ως προς το γεγονός ότι πρέπει κάποιος να παίρνει για ένα ζήτημα την άποψη όλων των πλευρών που συμβάλουν. Άλλο είναι αυτό και άλλο τα ιστορικά άλματα που έκαναν για να βγάλουν θεώρημα. Ένα παράδειγμα είναι ότι δεν αναφέρθηκαν καθόλου στον Διονύσιο τον Φιλόσοφο που το 1600 (αποδεδειγμένα* ζήτησε βοήθεια για το κινημά του από τον ποντίφικα) και το 1611 έκανε 2 επαναστατικά κινήματα. Φυσικά υπήρχαν και άλλα μικρότερης κλίμακας που έτυχαν όμως παρόμοιας τύχης. Άλλο παράδειγμα είναι η ισοπέδωση και η ονομασία των πρώτων 100-150 χρόνων ως Pax Ottamanica ενώ η μόνη που αναφέρεται ως τέτοια είναι η διακυβέρνηση του Σουλεημάν του Μεγαλοπρεπή. Η μονη επανάσταση από πολλές που έγιναν κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και πέτυχε εν τέλει είναι η επανάσταση του 1821 διότι ήταν σαφώς πιο οργανωμένη και φυσικά είχαν μάθει από τα λάθη των προηγούμενων, εντός και εκτός Ελλάδος.

*Κων. Οικονόμου, Η Λάρισα και η Θεσσαλική ιστορία, Δ' τόμος σελ.41

Προτεινόμενες σελίδες επί του θέματος αυτή, αυτή, αυτή και αυτή που είναι όλη η συλλογιστική και αντιρρητική γι αυτό το θέμα.

Στο Λούβρο ο Μέγας Αλέξανδρος

Η μεγάλη έκθεση «Στο Βασίλειο του Μ. Αλεξάνδρου - Η αρχαία Μακεδονία», θα φιλοξενηθεί  από τον Οκτώβριο του 2011 έως τον Ιανουάριο του 2012 στην κεντρική αίθουσα περιοδικών εκθέσεων του Μουσείου του Λούβρου, στο Παρίσι.

Η επιμελήτρια της έκθεσης και διευθύντρια του τμήματος Ελληνικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων του Μουσείου, Σοφί Ντεσάμπ δήλωσε: «Οι Γάλλοι -και πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι- γνωρίζουν πως ο Μέγας Αλέξανδρος ξεκίνησε από την Ελλάδα, όχι όμως και τη Μακεδονία. Δεν γνωρίζουν ότι η Μακεδονία, γενέτειρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι μέρος της Ελλάδας ανέκαθεν. Η έκθεση στο Λούβρο θα είναι μια καταπληκτική ευκαιρία να γνωρίσουν οι κάθε εθνικότητας επισκέπτες του Μουσείου τον Μέγα Αλέξανδρο, την καταγωγή και τη διαχρονικότητα του μύθου του».

Για τις ανάγκες της έκθεσης, από τη Θεσσαλονίκη στο Παρίσι θα ταξιδέψουν 668 αρχαία έργα.

Πηγή

Ιωάννης Καποδίστριας – ο Άγιος της Πολιτικής

Την Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010 στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ρωσικής Πρεσβείας στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε με ιδιαίτερη επισημότητα η παρουσίαση της συλλεκτικής  - επετειακής έκδοσης «Ιωάννης Καποδίστριας – ο Άγιος της Πολιτικής».
Η εκδοτική πρωτοβουλία ανήκει στην ΕΛΑΙΑ ΑΜΚΕ και συγγραφέας του βιβλίου είναι ο κ. Κορνιλάκης Ιωάννης Δ/νων Σύμβουλος της ΕΛΑΙΑΣ.
Το εν λόγω βιβλίο είναι μια συγκλονιστική διατριβή 728 σελίδων που περιλαμβάνει 135 ανέκδοτες επιστολές του Ιωάννη Καποδίστρια με τον γραφικό του χαρακτήρα, τις οποίες η πέννα του Συγγραφέα Ιωάννη Κορνιλάκη σχολιάζει και ταυτόχρονα συγκρίνει το χθες με το σήμερα και τον τότε Κυβερνήτη με τους σημερινούς.
Ένα έργο που φέρνει μπροστά στα μάτια μας την σύγχρονη ιστορία της πατρίδας μας, που πριν 180 χρόνια το 1830 αναγνωρίστηκε διεθνώς η Εθνικής της Ανεξαρτησία και δυστυχώς σήμερα ολόκληρος ο Ελληνισμός νοιώθει και βιώνει μια νέα σκλαβιά.
Το έργο του κ. Κορνιλάκη Ιωάννη είναι ένα κερί αναμμένο στο σκοτάδι της απογοήτευσης, της θλίψης, της αγανάκτησης, και της έλλειψης ιστορικής μνήμης.
Στην χθεσινή εκδήλωση παρέστη ο Πρέσβης της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ελλάδα κ. Βλαντιμίρ Τσχιβισβίλι ως οικοδεσπότης, ο οποίος είναι και ένας από τις εννέα προσωπικότητες που προλογίζουν το βιβλίο.
Η εκδήλωση άνοιξε με ομιλία του Πρέσβη της Ρωσίας, όπου μεταξύ άλλων εξέφρασε τα συγχαρητήρια του στην ΕΛΑΙΑ ΑΜΚΕ για το τόσο σπουδαίο έργο που έκαναν, τόσο στον Πρόεδρο Αρχιμ. Γεώργιο Αλευρά όσο και στον συγγραφέα Ιωάννη Κορνικλάκη.
«Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν φλογερός πατριώτης της χώρας του», τόνισε μεταξύ άλλων ο κ. Τσχιβισβίλι, συνεχίζοντας «είμαι βέβαιος ότι η στενή συνεργασία μεταξύ της Ρωσίας και της Ελλάδας θα συνεχίσει να αναπτύσσεται, με σκοπό την ευημερία των φίλων λαών των κρατών μας, για την δημιουργία ενιαίας και επιτυχημένης Ευρώπης για την οποία, όπως αποδεικνύεται από τα έγγραφα, ακόμα και τότε ονειρευόταν ο Ιωάννης Καποδίστριας».
Εν συνεχεία απεύθυναν χαιρετισμό ο Πρέσβης του Βελγίου κ. Πιέρ Βαέσεν, ο Πρέσβης της Ελβετίας κ. Λορέντζο Άμπεργκ, ο Μητροπολίτης Κηφίσιας κ. Κύριλλος, ο εκπρόσωπος του Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνού, Ηγούμενος Αρχιμ. Αμφιλόχιος και ο εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου.
Αξίζει να αναφερθεί, ότι στον σύντομο χαιρετισμό του, ο Μητροπολίτης Κηφισίας κ. Κύριλλος τόνισε: «Από μικρό παιδί είχα μεγάλη αγάπη στον Ιωάννη Καποδίστρια. Ο τίτλος του βιβλίου – Ιωάννης Καποδίστριας ο Άγιος της Πολιτικής στην αρχή με εξέπληξε».
«Όταν όμως μελέτησα τις δαχτυλογραφημένες σελίδες, θαύμασα και συνάμα συγκινήθηκα. Ολοκληρώνοντας τη μελέτη ευχήθηκα ολόκληρος ο Ελληνισμός και το Έθνος μας να είχε τις ευχές του Αγίου Ιωάννη Καποδίστρια», υπογράμμισε κλείνοντας.
Οι χαιρετισμοί έκλεισαν με ομιλία του Προέδρου του Δ.Σ. της ΕΛΑΙΑΣ, Αρχιμ. Γεώργιο Αλευρά.
Επίσης, να σημειωθεί, ότι όλοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν σε Video Wall το τετραετές δημιουργικό οδοιπορικό της ΕΛΑΙΑ ΑΜΚΕ και στην συνέχεια να απολαύσουν αυτή την καθ’ αυτή παρουσία του βιβλίου από τον ίδιο τον συγγραφέα, παρακολουθώντας ταυτόχρονα το ξεφύλλισμα των σελίδων στο Video Wall.
Η εκδήλωση συνεχίστηκε με τους ήχους πιάνου, Κρητικής Λύρας υπό την Δ/νση του μουσικοσυνθέτη κ. Γιώργου Βούκανου που μελοποίησε 12 τραγούδια που περιέχονται σε cd που συνοδεύει την εξαιρετικής ποιότητας έκδοση και που έχει τίτλο οραματισμοί – Ιωάννης Καποδίστριας.
Την έκδοση Ιωάννης Καποδιστρίας – ο Άγιος της Πολιτικής προλογίζουν οι Πρέσβεις της Ρωσίας και Βελγίου, οι Μητροπολίτες Θεσσαλιώτιδος Κύριλλος, Κηφισίας Κύριλλος και ο Λαγκαδά Ιωάννης.
Επίσης, προλογίζουν η Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας, η Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Ρωσικό), ο Πρωτοεπιστάτης του Αγίου Όρους Γέρων Παύλος Λαυριώτης.
Τέλος, προλογίζει και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κύκκου και Τηλλυρίας κ. Νικηφόρος που από την αρχή έχει αγκαλιάσει την προσπάθεια της ΕΛΑΙΑΣ, για την ανάδειξη του πρωτύπου Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.
Η εκδήλωση έκλεισε με την δέσμευση του συγγραφέα κ. Ιωάννη Κορνιλάκη, ότι «η ΕΛΑΙΑ ΑΜΚΕ την επόμενη χρονιά θα παρουσιάσει στο παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό, όλες τις ανέκδοτες επιστολές του Κυβερνήτη σ’  ένα πολυτελές δίτομο έργο και στην επέτειο 180 χρόνων από τον τραγικό χαμό του.
Πηγή

Οι τελευταίες επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ο Μέγας Αλέξανδρος, όταν βρισκόταν στην επιθανάτια κλίνη, κάλεσε τους στρατηγούς του και τους ζήτησε να... πραγματοποιήσουν τις τρεις τελευταίες του επιθυμίες, όταν αυτός πια θα έχει πεθάνει.

Η πρώτη ήταν να μεταφερθεί η σορός του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής. Η δεύτερη όριζε οι θησαυροί που είχε αποκτήσει να σκορπιστούν σε όλη τη διαδρομή μέχρι των τάφο του. Η τρίτη ήταν να μείνουν τα χέρια του ελεύθερα να λικνίζονται στον αέρα, καθώς μεταφέρεται προς τον τάφο, για να είναι στη θέα όλων.

Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι. Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:
Οι τρεις τελευταίες επιθυμίες!

«Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!»

«Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!»

«Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!»
Η αξία του χρόνου!

Και συνέχισε: "Ο ΧΡΟΝΟΣ" είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός που έχουμε, γιατί είναι περιορισμένος. Μπορούμε να δημιουργήσουμε χρήμα, αλλά όχι περισσότερο χρόνο. Όταν αφιερώνουμε χρόνο σε ένα πρόσωπο, του παραχωρούμε ένα μέρος από τη ζωή μας που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να αναπληρώσουμε.

Ο χρόνος είναι η ζωή μας. ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ που μπορείς να δώσεις σε κάποιον είναι ο χρόνος σου!!! Και εσύ, φίλε μου, αν έχεις τη "διαίσθηση", θα καταλάβεις ποιος, πότε και γιατί σου δίνει το ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ !!!

Πηγή

Ημέρα Ανακωχής

Ημέρα Ανακωχής^[1] ή Ημέρα Εκεχειρίας^[2][3] ονομάζεται η επέτειος της λήξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου η οποία γιορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου στη Γαλλία και το Βέλγιο με το όνομα «L'Armistice» (όπου είναι και επίσημη αργία^[4]).

Στη Μεγάλη Βρετανία και αρκετές χώρες της Κοινοπολιτείας φέρεται με το όνομα "Ημέρα Ανάμνησης" («Remembrance Day» ή «Jour du Souvenir» στον Καναδά^[5]), στην Πολωνία με το όνομα «Ημέρα Πολωνικής Ανεξαρτησίας» και στην Αμερική με το όνομα «Veterans Day» (= Ημέρα Παλαιμάχων).

Στις 11:00 π.μ. 11 Νοεμβρίου 1918, «την ενδέκατη ώρα, της ενδέκατης μέρας, του ενδέκατου μήνα» όπως αναφέρεται αρκετές φορές από τον τύπο η χρονική στιγμή έναρξης της συνθήκης ανακωχής των συμμάχων με τη Γερμανία της Κομπιέν (Compiègne), έληξε και επίσημα ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η επέτειος εορτάζεται με κατάθεση στεφάνου στο μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη από ανώτατους εκπροσώπους των αρχών (π.χ. στο Παρίσι ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου) και κατά παράδοση με δύο λεπτών σιγή που αρχίζει στις 11:00 π.μ. της 11ης Νοεμβρίου, για να δοθεί φόρος τιμής στα 20 εκατομμύρια νεκρούς του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Πηγή

Αναφορές

1. ↑ Η Ημέρα Ανακωχής εορτάστηκε στη Γαλλία ..., Φωνή της Αμερικής, 11-11-2005
2. ↑ 11η Νοεμβρίου, 90ή επέτειος του τερματισμού του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. 11-11-2008
3. ↑ Προς εκτόνωση η κατάσταση στη Γαλλία μετά τα δρακόντεια μέτρα της κυβέρνησης, in.gr, Ειδήσεις, Αφιερώματα, Ανασκόπηση 2005, ανακτήθηκε 15/11/2009
4. ↑ 11 Νοεμβρίου : Ημέρα Εκεχειρίας (επίσημη αργία) Πρεσβεία της Γαλλίας στην Ελλάδα, ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2009
5. ↑ Jour du Souvenir στην L'Encyclopédie canadienne > Jours fériés, ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2009

Βυζαντινές... διεθνείς λέξεις

Ως γνωστόν, η πλουσιότατη ελληνική μας γλώσσα χρησίμευσε και χρησιμεύει ακόμη ως αστείρευτο θησαυροφυλάκιο λέξεων για όλες τις δυτικές – και όχι μόνο- γλώσσες...
Μεγάλος αριθμός επιστημονικών, φιλολογικών, τεχνολογικών και πολιτειακών όρων αποδίδεται σε πολλές γλώσσες με ελληνικές λέξεις. Ακόμη και λέξεις χρησιμοποιούμενες συχνά στην καθομιλουμένη των Δυτικών μας φίλων απηχούν την ελληνόγλωσση καταγωγή (καταστροφή – catastrophe, τηλέφωνο – telephone) ή ακόμη και ονόματα ζώων (ελέφαντας – elephant).

Κατά το Μεσαίωνα υπήρχαν πολλές πολιτιστικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ Βυζαντίου και Δύσης. Ιδιαίτερα κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα (μέχρι και τον 12ο αιώνα) η πολιτιστική ακτινοβολία του βυζαντινού ελληνισμού στη Δυτική Ευρώπη ήταν ισχυρότατη. Μέσα στα πλαίσια αυτής της επιρροής, οι χριστιανικοί λαοί της Δύσης (αλλά και οι Σλάβοι) δανείστηκαν αυτούσιες ελληνικές λέξεις ή μετέφρασαν απ’ τα ελληνικά στα λατινικά άλλες λέξεις για να δηλώσουν ότι και οι Βυζαντινοί. Παρακάτω θ’ αναφερθούν λίγα μόνο παραδείγματα τέτοιων δανείων.
Τα πρώτα έχουν σχέση με πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς ευρέως διαδεδομένους και απόλυτα αναγκαίους τόσο τότε όσο και στη σύγχρονη εποχή.
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε οικουμενική πολιτική ιδεολογία. Ως συνέχεια του ρωμαϊκού imperium – που στα πλαίσια του χριστιανισμού μεταμορφώθηκε σε imperium christianum – είχε αξιώσεις για παγκόσμια πολιτική και πολιτιστική κυριαρχία. Ο βυζαντινός αυτοκράτωρ παρουσιαζόταν ως ο ανώτερος ηγεμόνας όλων των κοσμικών βασιλέων, χριστιανών και μη, και ως ο προστάτης όλης της χριστιανοσύνης. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι την ευημερία του κράτους εποφθαλμιούσαν πολλοί εχθροί, έκαναν επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας μιας διεθνούς έννομης τάξης κατευθυνόμενης φυσικά από την ηγεσία του Βυζαντίου. Έτσι, από πολύ νωρίς, αναπτύχθηκε η περίφημη και πολύπλοκη βυζαντινή διπλωματία. Η λέξη «διπλωματία» ως τεχνικός όρος έχει βυζαντινή προέλευση, το ίδιο και οι λέξεις «δίπλωμα, διπλωμάτης». «Διπλώματα» ονόμαζαν οι Βυζαντινοί τα ειδικά διαπιστευτήρια έγγραφα των διπλωματικών αντιπροσώπων. Ο όρος «διπλωμάτης» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά με τη σημερινή έννοια από τις βορειοϊταλικές πόλεις κατά την Αναγέννηση, οπότε έχουμε και τις πρώτες μόνιμες σε ξένες χώρες διπλωματικές αποστολές. Ο πρώτος μόνιμος πρέσβης ήταν από τη Βενετία και ήταν μόνιμα εγκατεστημένος στην Κωνσταντινούπολη. Μάλιστα, οι αρχαιότερες μέχρι σήμερα γνωστές διμερείς διεθνείς συνθήκες εμπορικού – οικονομικού περιεχομένου υπογράφτηκαν ήδη από τον 10ο αιώνα μεταξύ Βυζαντίου και Βενετίας.
Εξάλλου, η Ορθόδοξη Εκκλησία διακρινόταν – και διακρίνεται - για την φιλανθρωπική της δράση. Με χορηγίες επισκόπων, αυτοκρατόρων και διαφόρων πιστών ιδιωτών, ιδρύονταν και λειτουργούσαν ήδη από τον 4ο αιώνα διάφορα ευαγή ιδρύματα. Κατά τη χιλιόχρονη πορεία του Βυζαντίου και υπό τη συνεχή μέριμνα της Εκκλησίας, αναπτύχθηκε ο θεσμός του νοσοκομείου, όπως τον ξέρουμε σήμερα. Τα οργανωμένα νοσοκομειακά ιδρύματα ονομάζονταν «ξενώνες» ή «ξενοδοχεία» γιατί ξεκίνησαν ως χώροι υποδοχής ταλαιπωρημένων προσκυνητών. Η λατινική λέξη για το φιλόξενος είναι «hospitalis». Από αυτήν και κατ’ επιρροήν της βυζαντινής ονομασίας των νοσοκομείων, προήλθε η λέξη «hospital» (ospedale στα μοντέρνα ιταλικά).
Παραμένοντας στο χώρο της εκκλησιαστικής ορολογίας, οι Βυζαντινοί για τον χώρο ταφής των νεκρών χρησιμοποιούσαν ανέκαθεν τον όρο «κοιμητήριον», επειδή σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία οι αποβιώσαντες χριστιανοί αδελφοί, είναι προσωρινά μόνο νεκροί, γιατί θα αναστηθούν κατά την ημέρα της Κρίσεως, ήτοι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Από τον όρο αυτό προήλθε και ο ευρέως διαδεδομένος σήμερα όρος σε όλες τις δυτικές χώρες «cemetery» δηλωτικός των νεκροταφείων. Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ στην σύγχρονη Ελλάδα, ο όρος «νεκροταφείο» είναι πολύ πιο διαδεδομένος στην καθομιλουμένη από τον όρο «κοιμητήριο», στις αγγλόφωνες χώρες έχει κυριαρχήσει ο όρος «cemetery», που εκτόπισε σχεδόν τελείως τη λέξη «graveyard»!
Άλλωστε, το Βυζάντιο, άξιος συνεχιστής του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού φημιζόταν για την μεγάλη πνευματική παράδοση και την οργανωμένη, δημόσια ή ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση. Το ήδη από τον 5ο αιώνα ιδρυμένο «Πανδιδακτήριον», αναδιοργανώθηκε τον 8ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ Ίσαυρο (717-741 μ.Χ.) και ονομάστηκε «οικουμενικόν διδασκαλείον». Στα λατινικά ο όρος οικουμενικός αποδίδεται ως «universalis». Όταν ιδρύθηκαν τα πρώτα πανεπιστήμια στην Ιταλία (τέλη 11ου – αρχές 12ου αι.) ονομάστηκαν και αυτά οικουμενικά με την έννοια ότι προσέφεραν παντοειδείς επιστημονικές, φιλοσοφικές και θεολογικές γνώσεις. Έτσι, δημιουργήθηκε ο όρος «university».
Οι υπόλοιπες λέξεις – δάνεια έχουν σχέση με τον υλικό πολιτισμό και ειδικότερα τη γαστριμαργία. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Ά (527-565 μ.Χ.) με τους πολέμους του εναντίον των γερμανικών βασιλείων της Δύσης, ανέκτησε πολλά εδάφη της παλαιάς ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Στην Ιταλία ειδικά, ιδρύθηκε το Εξαρχάτο της Ραβέννας. Στην τελευταία, εγκαταστάθηκε σημαντικός αριθμός Ελλήνων από τις ανατολικές επαρχίες, έμποροι, καλλιτέχνες, ψηφοθέτες, γλύπτες κ.λ.π. Η ελληνική παρουσία τόνωσε την πολιτιστική και καλλιτεχνική παραγωγή και ύψωσε, ως ένα βαθμό το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της πρώιμης μεσαιωνικής Ιταλίας. Αν και το Εξαρχάτο διαλύθηκε από τους Λομβαρδούς στα μέσα του 8ου αι., η βυζαντινή πολιτισμική επιρροή ήταν εμφανής μέχρι και το τέλος του Μεσαίωνα. Σημαντικές, άλλωστε, εκτάσεις στη Ν. Ιταλία και η Σικελία παρέμειναν στη βυζαντινή κυριαρχία μέχρι το τέλος του 11ου αιώνα.
Η βυζαντινή πολιτισμική επιρροή εκδηλώθηκε σε διάφορους τομείς, έτσι ήταν αισθητή και στην καθημερινή ζωή και κουζίνα των μεσαιωνικών Ιταλών. Έτσι, οι Βυζαντινοί παρασκεύαζαν ένα γλυκό από σιρόπι μελιού που το έλεγαν «κηρόμελον». Οι Ιταλοί το ονόμαζαν «caramella». Είναι ο πρόδρομος της σημερινής καραμέλας (caramel στα αγγλικά). Επίσης, ήδη από την αρχαιότητα, οι Έλληνες παρασκεύαζαν ένα είδος μακρόστενων ζυμαρικών που έτρωγαν στα νεκρικά δείπνα, τα λεγόμενα «νεκρόδειπνα» προς τιμήν του νεκρού συγγενή τους. Οι Βυζαντινοί – που συνέχισαν αυτήν την παράδοση – ονόμαζαν αυτό το φαγητό «μακαρώνια» (μακάριος + αιώνια) και τρώγοντας έλεγαν αιώνια μακάριος ο… τάδε. Έτσι, δημιουργήθηκε η λέξη και το αντίστοιχο ζυμαρικό «μακαρόνια» (macaroni)! Βέβαια οι Ιταλοι κατόπιν δημιούργησαν πολλά και διαφορετικά είδη spaghetti. Τέλος, οι Βυζαντινοί ονόμαζαν τις διάφορες πίτες «πλακούντες» - όπως οι αρχαίοι ή και «πίττες», εξ’ ου και η λέξη «pie». Ακόμη στην βυζαντινή Καλαβρία, Έλληνες και Ιταλοί παρασκεύαζαν μία πίτα αλμυρή και «ανοικτή». Βασικά υλικά ήταν το τυρί, το κρεμμύδι, οι ελιές και πιο σπάνια διάφορα αλλαντικά. Το φαγητό αυτό ήταν ο πρόδρομος της δημοφιλέστατης σημερινής πίτσας (!) (pizza, κατά παραφθορά της λέξεως πίττα)!

Διαβάστε περισσότερα: 24ωρο: Βυζαντινές... διεθνείς λέξεις http://24wro.blogspot.com/2010/09/blog-post_1340.html#ixzz10C6oQOaQ