Επικίνδυνες οι στενές επαφές "τρίτου τύπου"

Κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι υπάρχει εξωγήινη ζωή στο Σύμπαν, δηλώνει ο καταξιωμένος Βρετανός αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ σε μία σειρά ντοκιμαντέρ που προβάλλεται από το Discovery Channel. " Για το μαθηματικό μου μυαλό και με βάση μόνο τους αριθμούς το να πιστεύει κανείς ότι υπάρχουν εξωγήινοι, είναι απόλυτα λογικό" σημειώνει, σπεύδει όμως να προειδοποιήσει ότι οποιαδήποτε επαφή τέτοιου τύπου μπορεί να είναι καταστροφική για τον άνθρωπο.

"Όχι πολλά, πολλά με τους εξωγήινους"

Σχεδόν βέβαιος ότι υπάρχει εξωγήινη ζωή στο Σύμπαν, εμφανίσθηκε ο Στίβεν Χόκινγκ και προχωρά ένα βήμα παρακάτω.

Για τον ίδιο, μεγαλύτερη πρόκληση αυτή τη στιγμή είναι να ξέρουμε σε τι μοιάζουν οι εξωγήινοι, να έχουμε δηλαδή μία φυσική τους απεικόνιση, κάτι το οποίο ήδη επιχείρησε μέσω σειράς ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν από το Discovery channel.

Ο κορυφαίος αστροφυσικός, προειδοποιεί ότι οποιαδήποτε επαφή με εξωγήινους πολιτισμούς, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.

Δηλώνει ότι οι εξωγήινοι είναι πιθανό να εισβάλουν στον πλανήτη μας για να έχουν πρόσβαση σε φυσικούς πόρους και στην προσπάθεια τους αυτή, ίσως να μην είναι καθόλου φιλικοί.

"Οι εξελιγμένοι εξωγήινοι ενδέχεται να γίνουν νομάδες, αποβλέποντας στην κατάκτηση και τον αποικισμό των πλανητών στους οποίους προσεγγίζουν" τόνισε και παρομοίασε αυτό που θα συμβεί με αυτό που έπαθαν οι Ινδιάνοι της Αμερικής όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος αποβιβάσθηκε στην Αμερική.

Ο άνθρωπος πάντως, έχει επιχειρήσει στο παρελθόν επαφές τρίτου τύπου.

Το 2008 η NASA εξέπεμψε στο διάστημα το τραγούδι των Μπιτλς «Across the Universe» προκειμένου να λάβει κάποιο μήνυμα φιλίας από εξωγήινες μορφές ζωής.

Το μήνυμα αυτό αναμένεται να φθάσει στην περιοχή του Πολάρις το 2439.

Πηγή:ΕΡΤ

ΤΙ ΛΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΠΑΖΛ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ (???)!!!!!

Πολλοί πλανήτες σαν τη Γη στο Σύμπαν.

Την πιθανότητα να υπάρχουν στο Σύμπαν πολλοί πλανήτες σαν τη Γη εκφράζει βρετανική επιστημονική έρευνα, η οποία εστιάζει στους «λευκούς νάνους», τα νεκρά πλέον άστρα, και στα ίχνη που έχουν αφήσει στις ατμόσφαιρες τους τα χημικά στοιχεία των εξωπλανητών, σαν τη Γη, που περιστρέφονταν γύρω τους.

Η μελέτη, την οποία συντόνιζε ο Τζέι Φαρίχι του πανεπιστημίου Λέστερ, παρουσιάστηκε στο εθνικό αστρονομικό συνέδριο της Βρετανίας στη Γλασκώβη, όπως μετέδωσαν το «Science» και το «New Scientist».

Σύμφωνα με τη νέα θεωρία λοιπόν, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τουλάχιστον το 3,5% όλων των άστρων του γαλαξία μας, που μοιάζουν με τον γνωστό μας ήλιο, διαθέτουν γύρω τους βραχώδεις και υδάτινους εξωπλανήτες, που περιστρέφονται γύρω τους.

Υπολογίζουν μάλιστα ότι μέχρι σήμερα ο γαλαξίας μας έχει «φιλοξενήσει» έως και ένα δισεκατομμύριο βραχώδεις πλανήτες , μέρος τον οποίων είχε και νερό.

Η νέα θεωρία βασίζεται στο ότι ενώ οι «λευκοί νάνοι» έχουν συνήθως πολύ καθαρή ατμόσφαιρα λόγω της επικράτησης του υδρογόνου και του ήλιου, ένας στους πέντε διαθέτει ατμόσφαιρα που είναι «μολυσμένη» με βαρύτερα στοιχεία, όπως το ασβέστιο, τα οποία είναι ό, τι απέμεινε από τους περιστρεφόμενους, σαν τη Γη, βραχώδεις πλανήτες.

Πηγή:star.gr

Η Σελήνη λιγότερο στεγνή από ό,τι είχε εκτιμηθεί

Ουάσινγκτον

Το εσωτερικό της Σελήνης περιέχει πολύ περισσότερο νερό από ό,τι είχε αρχικά εκτιμηθεί, αποκαλύπτουν νέοι, ακριβέστεροι υπολογισμοί.

«Για περισσότερο από 40 χρόνια νομίζαμε ότι το φεγγάρι ήταν ξηρό» σχολίασε στο Reuters ο Φράνσις ΜακΚάμπιν του Ινστιτούτου Carnegie στην Ουάσινγκτον, επικεφαλής της μελέτης.

«Διαπιστώσαμε ότι το ελάχιστο περιεχόμενο σε νερό κυμαίνεται από τα 64 μέρη ανά δισεκατομμύριο στα 5 μέρη ανά εκατομμύριο -τουλάχιστον δύο τάξεις μεγέθους μεγαλύτερο σε σχέση με προηγούμενες έρευνες» ανέφερε.

Ακόμα κι έτσι, πάντως, η περιεκτικότητα σε νερό είναι πολύ μικρότερη από ό,τι στις ερήμους της Γης.

Και η ανάκτηση αυτού του νερού θα ήταν πρακτικά αδύνατη, δεδομένου ότι βρίσκεται δεσμευμένο μέσα σε πετρώματα στο εσωτερικό του δορυφόρου.

Πάντως οι μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν τον πάγο νερού που είναι γνωστό ότι υπάρχει σε σχετικά μεγάλες ποσότητες μέσα σε μόνιμα σκιασμένους κρατήρες στο νότιο πόλο της Σελήνης.

Η νέα μελέτη εξέτασε δείγματα σεληνιακών βράχων που έφεραν στη Γη οι αποστολές Apollo πριν από περίπου 40 χρόνια.

«Οι συγκεντρώσεις [νερού] είναι πολύ μικρές και, κατά συνέπεια, ήταν σχεδόν αδύνατο να ανιχνευθούν μέχρι πολύ πρόσφατα» επισήμανε ο Μπράντλι Τζόλιφ του Πανεπιστημίου Ουάσινγκτον στο Σεντ Λούις, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Οι αναλύσεις αποκάλυψαν ενώσεις του υδρογόνου και του οξυγόνου που υποδηλώνουν την παρουσία νερού, αναφέρουν οι ερευνητές στην αμερικανική επιθεώρηση Proceedings of the National Academy of Sciences.

Το νερό αυτό πιθανώς παραμένει εγκλωβισμένο από το σχηματισμό της Σελήνης πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια.

Οι περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν σήμερα ότι ο δορυφόρος σχηματίστηκε όταν ένα σώμα στο μέγεθος του Άρη προσέκρουσε στη Γη και εκτόξευσε  συντρίμμια που συμπυκνώθηκαν αργότερα σε τροχιά.


in.gr

Με απώτερο στόχο τον Αρη το όραμα του Μπαράκ Ομπάμα για τη «νέα» ΝΑSA

Με φόντο την κάψουλα Orion η ομιλία του Αμερικανού προέδρου στη NASA

Τις επικρίσεις εναντίον της νέας πολιτικής της Ουάσινγκτον για τη NASA προσπάθησε να αμβλύνει ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, παρουσιάζοντας την Πέμπτη την στρατηγική του για τη διαστημική υπηρεσία.


Μιλώντας στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι, όπου η πρόσφατη ακύρωση του προγράμματος Orion προστέθηκε στους φόβους για απώλειες αρκετών θέσεων εργασίας στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ, ο Ομπάμα εμφανίστηκε καθησυχαστικός.

Προσπάθησε επίσης να κατευνάσει τους φόβους αρκετών πως οι ΗΠΑ θα καταλήξουν «ουραγοί» στην εξερεύνηση του Διαστήματος, φόβο που είχε εκφράσει ακόμα και ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στη Σελήνη, ο Νιλ Αρμστρονγκ.

«Κανείς δεν είναι περισσότερο αφοσιωμένος στις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις, στην εξερεύνηση του Διαστήματος, από εμένα -αλλά πρέπει να το κάνουμε έξυπνα».

Η ενίσχυση του προϋπολογισμού της NASA κατά 6 δισ. δολάρια, σύμφωνα με τον ίδιο, θα προωθήσει τον σχεδιασμό νέων επιχειρήσεων.

Σκιαγραφώντας το φιλόδοξο όραμά του, έθεσε διαδοχικούς στόχους, σε μία βήμα προς βήμα προσέγγιση -έναν «οδικό χάρτη»- με απώτερο στόχο τον Αρη: Μέχρι το 2025 την ανάπτυξη ενός διαστημοπλοίου ικανού για εξερεύνηση στο Βαθύ Διάστημα και από τα μέσα της δεκαετίας του 2030 τη σταδιακή αποστολή αστροναυτών αρχικά σε ένα αστεροειδή, αργότερα σε τροχιά γύρω από τον Αρη και τέλος στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη.

«Η Αμερική θα στείλει με ασφάλεια αστροναύτες στον Αρη και θα τους γυρίσει πίσω. Ελπίζω και εγώ να ζω ακόμη μέχρι τότε» υπογράμμισε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Ο Αμερικανός πρόεδρος επιβεβαίωσε επίσης ότι θα «αναβιώσει» το πρόγραμμα Orion, με μια ελαφρύτερη έκδοση της κάψουλας, η οποία όμως θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως όχημα διαφυγής από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) σε περίπτωση ατυχήματος.

Πηγή: in.gr

Αστεροειδής «έφαγε» τους δεινόσαυρους

Ένας γιγάντιος αστεροειδής που προσέκρουσε στη Γη, πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια ήταν η αιτία που αφανίστηκαν οι δεινόσαυροι. Σε αυτό το πόρισμα κατέληξαν  41 επιστήμονες που εξέτασαν όλες τις σχετικές επιστημονικές μελέτες των τελευταίων είκοσι ετών.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την τελευταία έρευνα που έκαναν από κοινού επιστήμονες από την Ευρώπη, τις ΗΠΑ, το Μεξικό, τον Καναδά και την Ιαπωνία και η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science, ο αστεροειδής είχε πλάτους 15 χιλιομέτρων και προσέκρουσε στο σημείο που βρίσκεται σήμερα το Μεξικό.

Σύμφωνα με την Τζοάνα Μόργκαν από το Imperial College London, η οποία  συμμετείχε στη σύνταξη της μελέτης, «η πρόσκρουση του αστεροειδούς προκάλεσε τεράστιες πυρκαγιές,σεισμούς ισχυρότερους από τα 10 Ρίχτερ, κατολισθήσεις και  τσουνάμι».

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο αστεροειδής προσέκρουσε στη Γη με ισχύ ένα δισεκατομμύριο φορές μεγαλύτερη από την έκρηξη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα.

Πηγή: STAR

Αναζητείται το "άστρο του θανάτου"

Επιστήμονες της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) αναζητούν ένα αόρατο "άστρο του θανάτου", που υποψιάζονται ότι βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον ήλιο μας και το οποίο, κατά καιρούς, "στέλνει" εν δυνάμει καταστροφικούς κομήτες προς το μέρος της Γης.

Σύμφωνα με ορισμένους παλαιοντολόγους, κατά τα τελευταία 250 εκατ. χρόνια, η Γη "βομβαρδίζεται" κάθε περίπου 26 εκατ. χρόνια από κάποιο παγωμένο ουράνιο σώμα που προκαλεί μαζική εξαφάνιση των ειδών στον πλανήτη μας.

Το προς το παρόν υποθετικό άστρο, που έχει ήδη βαφτιστεί "Νέμεσις", με βάση τους υπολογισμούς, είναι τεράστιο, πέντε φορές μεγαλύτερο από τον γίγαντα Δία και 7.000 μεγαλύτερο από τη Γη! Θα μπορούσε μάλιστα να είναι αυτό που ευθύνεται για την πρόσκρουση ενός κομήτη ή αστεροειδούς, που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους πριν από 65 εκατ. χρόνια.

Μερικοί ερευνητές, σύμφωνα με τη βρετανική Telegraph, θεωρούν ότι πίσω από αυτές τις περιοδικές καταστροφικές προσκρούσεις βρίσκεται ένας άλλος "ένοχος", η "Νέμεσις", που στέλνει ουράνια σώματα να πέσουν πάνω στη Γη. Ορισμένοι αστρονόμοι πιστεύουν ότι το "κρυφό" αυτό άστρο βρίσκεται σε απόσταση περίπου ενός τρίτου του έτους φωτός (δηλαδή 25.000 φορές την απόσταση Ήλιου-Γης).

Εκτιμάται ότι πρόκειται για έναν ερυθρό ή καφέ "νάνο", ένα "αποτυχημένο" άστρο που δεν κατάφερε να δημιουργήσει αρκετή ενέργεια, ώστε να καίει όπως ο ήλιος μας σήμερα.

Αν και δεν φαίνεται από τα τηλεσκόπια του ορατού φωτός, ελπίζεται ότι το "άστρο του θανάτου" θα γίνει αντιληπτό από το νέο διαστημικό τηλεσκόπιο υπερύθρων ακτίνων WISE της NASA, που εκτοξεύτηκε πέρυσι και άρχισε από φέτος τον Ιανουάριο να "χαρτογραφεί" τους ουρανούς.

Το τηλεσκόπιο αναμένεται να βρει 1.000 καφέ "νάνους" σε μια ακτίνα 25 ετών φωτός από τον ήλιο μας, ώσπου να του τελειώσουν τα καύσιμα τον Οκτώβριο (το κοντινότερο κανονικό άστρο στη Γη απέχει περίπου 4,5 έτηφωτός). Το ηλιακό μας σύστημα πιστεύεται ότι περιβάλλεται από μια τεράστια σφαίρα παγωμένων σωμάτων, το λεγόμενο "Νέφος Όορτ", σε υπερδιπλάσια απόσταση από την "Νέμεση". Μερικά από αυτά τα παγωμένα σώματα έλκονται προς τη Γη ως κομήτες και μερικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι γι' αυτό φταίει η ελκτική δύναμη που ασκεί η βαρύτητα της αόρατης "Νέμεσης". Μια ένδειξη ότι η τελευταία όντως υπάρχει, είναι η ανακάλυψη το 2003 ενός μυστηριώδους νάνου πλανήτη, της "Σέντνα", που έχει μια περίεργη επιμήκη τροχιά γύρω από τον ήλιο μας, διάρκειας 12.000 γήινων ετών. Σύμφωνα με τον αστρονόμο Μάικ Μπράουν που την ανακάλυψε, "η Σέντνα είναι ένα πολύ περίεργο αντικείμενο. Δεν θα έπρεπε καν να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται! Δεν πλησιάζει ποτέ κανέναν από τους γιγάντιους πλανήτες ή τον ήλιο μας. Έχει τη δική της πορεία, χάρη στην απίστευτα εκκεντρική τροχιά της. Ο μόνος τρόπος να έχει αποκτήσει μια τέτοια τροχιά, είναι να την έχει ωθήσει κάποιο άλλο γιγάντιο σώμα -άρα, λοιπόν, τι υπάρχει εκεί πέρα;"

 Πηγή: ΕΡΤ

Σε ιδιωτικές εταιρείες αναθέτει η NASA τις διαστημικές μεταφορές

Το σκάφος Dragon της SpaceX θα μεταφέρει προμήθειες στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (Πηγή: NASA, SpaceX)

Στο πρώτο βήμα για την υλοποίηση του σχεδίου Ομπάμα για την εξερεύνηση του Διαστήματος, η NASA ανακοίνωσε ότι θα διαθέσει 50 εκατομμύρια δολάρια σε πέντε ακόμα εταιρείες που αναπτύσσουν διαστημικά σκάφη για μεταφορά φορτίων και πληρωμάτων σε τροχιά.

Τη Δευτέρα ο Αμερικανός πρόεδρος ακύρωσε το σχέδιο «Αστερισμός» του Τζορτζ Μπους, το οποίο προέβλεπε επιστροφή της NASA στη Σελήνη τη δεκαετία του 2020 με απώτερο στόχο την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον Αρη.

Η απόφαση ακυρώνει τα σχέδια ανάπτυξης του σκάφους Orion, το οποίο προοριζόταν να διαδεχθεί τα διαστημικά λεωφορεία από το 2015, και δίνει έμφαση στις ρομποτικές αποστολές.

Η πρόταση του Ομπάμα προσφέρει τώρα επιπλέον χρηματοδότηση για την ανάπτυξη διαστημικών μεταφορών από τον ιδιωτικό τομέα. Την Τρίτη, τα πέντε πρώτα συμβόλαια ανατέθηκαν στις εταιρείες:

* Sierra Nevada Corp., με έδρα του Λούισβιλ: 20 εκατ. δολάρια.
* The Boeing Company, με έδρα το Χιούστον: 18 εκατ.
* United Launch Alliance, Centennial Co.: 6,7 εκατ.
* Blue Origin, με έδρα το Κεντ της Ουάσινγκτον: 3,7 εκατ. Την εταιρεία δημιούργησε ο Τζεφ Μπέζος, ιδρυτής του Amazon.com
* Paragon Space Development Corp, με έδρα το Τάκσον: 1,4 εκατ.

H NASA είχε ήδη συνάψει αντίστοιχες συμφωνίες και με δύο άλλες εταιρείες, την Orbital Sciences και την SpaceX, την εταιρεία του ιδρυτή της PayPal Έλον Μασκ.

Τα συμβόλαια αφορούν αρχικά την εκτόξευση φορτίων στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, δεν αποκλείεται όμως να οδηγήσουν αργότερα και σε ιδιωτικά σκάφη για επανδρωμένες πτήσεις.

Πηγή: in.gr

Δεν παίρνει τα κονδύλια η NASA

Ακυρώνει ο Μπαράκ Ομπάμα τα σχέδια επιστροφής στη Σελήνη

Σε... ανώμαλη προσγείωση φαίνεται ότι οδηγείται το φιλόδοξο σχέδιο που καταρτίστηκε επί διακυβέρνησης Μπους για την επιστροφή της NASA στη Σελήνη. Το πρόγραμμα Αστερισμός «κόβεται» από το σχέδιο προϋπολογισμού που καταθέτει τη Δευτέρα ενώπιον του αμερικανικού Κογκρέσου ο Μπαράκ Ομπάμα.

Δημοσίευμα της Washington Post αναφέρει ότι τα νούμερα του προϋπολογισμού για το έτος 2011 μεταφράζονται σε «τίτλους τέλους» για το μεγάλο σχέδιο της NASA για την επιστροφή στη Σελήνη έως το 2020, βασισμένο στο φιλόδοξο όραμα του Τζορτζ Μπους για ένα νέο κεφάλαιο στην εξερεύνηση του Διαστήματος.

Ο προϋπολογισμός σηματοδοτεί κατά το δημοσίευμα και την εγκατάλειψη του γιγάντιου πυραύλου Ares 1, τον οποίο είχε δρομολογήσει η NASA για διάδοχο των διαστημικών λεωφορείων. Η Αμερικανική Υπηρεσία Διαστήματος έχει δαπανήσει δισ. δολάρια για την ανάπτυξη του πυραύλου, ο οποίος απέχει πολλά έτη από την πρώτη προγραμματισμένη επανδρωμένη αποστολή.

Μένει να αποδειχθεί εάν το Κογκρέσο θα συναινέσει στην αλλαγή πορεία πλεύσης του Αμερικανού προέδρου. Πηγές από τη διαστημική βιομηχανία αναμένουν σκληρή μάχη· ήδη υπάρχουν αντιδράσεις από βουλευτές σε περιοχές που θα επηρεαστούν από την αλλαγή στρατηγικής, αναφέρει η Washington Post.

Δύο εφημερίδες της Φλόριντα γράφουν την ίδια στιγμή, επικαλούμενες αξιωματούχους της NASA υπό καθεστώς ανωνυμίας, ότι ο Λευκός Οίκος θα κατευθύνει τη Διαστημική Υπηρεσία να εστιάσει σε άλλα προγράμματα, περιλαμβανομένης της ανάπτυξης υπηρεσιών για εμπορική εκμετάλλευση όπως τη μεταφορά Αμερικανών αστροναυτών στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS).

Το πρόγραμμα Αστερισμός είχε ανακοινωθεί από τον Τζορτζ Μπους το 2004 και προέβλεπε την επιστροφή στη Σελήνη έως το 2020 και επανδρωμένες αποστολές στον Αρη γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 2030.

Πηγή: in.gr

Γιατί υπάρχει ζωή στη Γη;

 

 

Πού οφείλεται το μαγνητικό πεδίο της Γης

Για να δημιουργηθεί το μαγνητικό πεδίο της Γης οι φυσικοί από τη δεκαετία του '40 ξέρουν ότι πρέπει να υπάρχουν τρεις βασικές συνθήκες.

Η πρώτη συνθήκη είναι να υπάρχει ένας μεγάλος όγκος ηλεκτρικά αγώγιμου ρευστού, που στην περίπτωση της Γης είναι ο πλούσιος σε σίδηρο υγρός εξωτερικός πυρήνας της Γης. Τούτο το κρίσιμο στρώμα περιβάλλει έναν στερεό εσωτερικό πυρήνα από σχεδόν καθαρό σίδηρο και από πάνω του βρίσκεται ο μανδύας από στερεά πετρώματα και ένας υπέρλεπτος φλοιός (ήπειροι και ωκεάνιος πυθμένας). Όλο αυτό το στρώμα έχει πλάτος 2.900 χιλιομέτρων. Το υπερκείμενο βάρος του φλοιού και του μανδύα δημιουργεί στον πυρήνα μέσες πιέσεις κατά 2 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερες εκείνης που επικρατεί στην επιφάνεια του πλανήτη. Οι θερμοκρασίες του πυρήνα είναι επίσης ακραίες: ανέρχονται σε περίπου 5.000 βαθμούς Κελσίου, όμοιες σχεδόν με τη θερμοκρασία στην επιφάνεια του Ήλιου.

Η δεύτερη απαίτηση του γεωδυναμό είναι να υπάρχει μια πηγή ενέργειας που να θέτει σε κίνηση το ρευστό. Η ενέργεια η οποία κινεί το γεωδυναμό είναι εν μέρει θερμική και εν μέρει χημική, αμφότερες δημιουργούν άνωση βαθιά μέσα στον εξωτερικό πυρήνα. Όπως και σε ένα υγρό που βράζει σε ένα δοχείο, έτσι και ο εξωτερικός πυρήνας είναι θερμότερος στον πυθμένα του απ' ό,τι στο πάνω σύνορο του. Σημειωτέον οι υψηλές θερμοκρασίες του πυρήνα οφείλονται στη θερμότητα που παγιδεύτηκε στο κέντρο της Γης κατά το σχηματισμό της. Αυτό σημαίνει ότι ο θερμότερος και λιγότερο πυκνός σίδηρος του κατώτερου εξωτερικού πυρήνα τείνει να ανυψωθεί, όπως οι μικρές διακριτές μάζες καυτού νερού. Όταν το ρευστό φτάνει στο πάνω σύνορο του εξωτερικού πυρήνα, χάνει μέρος της θερμότητας του, το οποίο μεταβιβάζεται στον υπερκείμενο μανδύα. Έτσι, ο υγρός σίδηρος ψύχεται, γίνεται πυκνότερος από το περιβάλλον μέσο και βυθίζεται. Αυτή η διαδικασία διάδοσης της θερμότητας από τον πυθμένα στο πάνω σύνορο δια της ανύψωσης και της βύθισης ρευστού ονομάζεται μεταφορά θερμότητας.

Τη δεκαετία του 1960, ο Stanislav Braginsky, του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Αος Αντζελες, διατύπωσε την άποψη ότι η θερμότητα που διαφεύγει από τον ανώτερο πυρήνα έχει ως παράλληλο αποτέλεσμα τη μεγέθυνση του εσωτερικού πυρήνα, γεγονός το οποίο δημιουργεί δύο πρόσθετες πηγές άνωσης που συντελούν στη μεταφορά θερμότητας. Καθώς ο υγρός σίδηρος στερεοποιείται σε κρυστάλλους πάνω στην εξωτερική επιφάνεια του στερεού εσωτερικού πυρήνα, ως συνέπεια απελευθερώνεται «λανθάνουσα θερμότητα». Και η εν λόγω θερμότητα συνεισφέρει στη θερμική άνωση. Επιπροσθέτως δε, λιγότερο πυκνές χημικές ενώσεις όπως ο θειούχος σίδηρος και το οξείδιο του σιδήρου, αποκλείονται από τους κρυστάλλους του εσωτερικού πυρήνα και ανυψώνονται διαμέσου του εξωτερικού πυρήνα, ενισχύοντας έτσι επίσης τη μεταφορά θερμότητας.

Για να προκύψει από έναν πλανήτη ένα αυτοσυντηρούμενο μαγνητικό πεδίο, χρειάζεται απαραιτήτως και ένας τρίτος παράγοντας: η περιστροφή. Η περιστροφή της Γης, μέσω της δράσης των δυνάμεων Coriolis, εκτρέπει τα ανυψούμενα ρευστά μέσα στον εξωτερικό πυρήνα της Γης κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο συστρέφει τα ωκεάνια ρεύματα και τις τροπικές καταιγίδες δίνοντας τους τη μορφή των οικείων σπειρών που βλέπουμε στις μετεωρολογικές φωτογραφίες από δορυφόρους. Στον εξωτερικό πυρήνα, οι δυνάμεις Coriolis εκτρέπουν το ανερχόμενο ρευστό αναγκάζοντας το να κινείται κατά μήκος σπειροειδών, ή ελικοειδών, τροχιών, σαν να ακολουθούσε το ελικοειδές σύρμα ενός χαλαρού ελατηρίου.

Έτσι οι κύριοι λόγοι που το γεωδυναμό συντηρείται επί εκατομμύρια χρόνια είναι ότι η Γη πρώτον διαθέτει έναν πλούσιο σε σίδηρο υγρό πυρήνα, δεύτερον επαρκή ενέργεια για να πραγματοποιεί τη μεταφορά θερμότητας και τρίτον δύναμη Coriolis για να συστρέφει το κυκλοφορούν ρευστό.

Ωστόσο, χρειάζονται να απαντηθούν και άλλα γριφώδη ερωτήματα για το μαγνητικό πεδίο. Για παράδειγμα γιατί αλλάζει πολικότητα στην πορεία του χρόνου.

Πηγή πρώτου άρθρου.

Ο Πάρκερ έστησε ένα μαθηματικό μοντέλο που τον οδήγησε στη θεώρηση ότι η ενέργεια που εκλύεται από τις πυρηνικές εκρήξεις στον Ηλιο δεν συσσωρεύεται απλά στην επιφάνειά του, αλλά ξεφεύγει από το ηλιακό πεδίο βαρύτητας και εκτοξεύεται συνεχώς στο Διάστημα υπό μορφή πλάσματος (καυτού, ιονισμένου αερίου) με την υπερηχητική ταχύτητα των 400.000 χλμ. /ώρα. Κατά τους υπολογισμούς του Πάρκερ, αυτός ο ηλιακός άνεμος - όπως τον ονόμασε - ξετυλίγεται με το σχήμα μιας έλικας του Αρχιμήδη προς όλες τις κατευθύνσεις. Φθάνοντας στη Γη συναντά το εξώτερο στρώμα της ατμόσφαιράς της (την ιονόσφαιρα) και το... βομβαρδίζει. Το μαγνητικό μας πεδίο αμύνεται, αλλά κατορθώνει να απωθήσει μόνο τα μισά ιόντα αυτού του ανέμου. Από τον συνεχή «βομβαρδισμό» δημιουργούνται τεράστια ηλεκτρικά φορτία που αφενός συμβάλλουν στη δημιουργία νεφών και αφετέρου θερμαίνουν την ιονόσφαιρα και την αναγκάζουν να απελευθερώσει ιόντα οξυγόνου. Τα ιόντα αυτά δεν κατορθώνουν να ξεφύγουν από το μαγνητικό πεδίο της Γης και σχηματίζουν ένα τεράστιο μπαλόνι ιόντων γύρω από τον πλανήτη. H μορφή του γήινου μαγνητικού πεδίου όμως είναι σαν ένα σωσίβιο με «μέση» στον ισημερινό και «τρύπα» στους πόλους. Επόμενο είναι από την όλη επίθεση του ηλιακού ανέμου στο μαγνητικό μας σωσίβιο να γίνεται ορατή η τριβή του νέφους ιόντων με την ατμόσφαιρά μας στα μαγνητικά αδύναμα σημεία μας."

Να σημειώσουμε σε αυτό το σημείο ότι ο ηλιακός άνεμος είναι μία συνεχής ροή φορτισμένων σωματιδίων (κυρίως πρωτόνια και ηλεκτρόνια) από τα εξωτερικά στρώματα της ατμόσφαιρας του Ήλιου. Τα σωματίδια αυτά συναντώντας το μαγνητικό πεδίο της Γης αναγκάζονται να παρεκκλίνουν από την πορεία τους, όπως ακριβώς η πλώρη ενός πλοίου αναγκάζει το νερό της θάλασσας να παρεκκλίνει από την πορεία του.

Παρόλο που το γήινο μαγνητικό πεδίο αναγκάζει τα περισσότερα σωματίδια του ηλιακού ανέμου να μείνουν μακριά από τη Γη, πολλά από αυτά περνούν στη γήινη μαγνητόσφαιρα. Τα περισσότερα συγκεντρώνονται σε δύο ζώνες, τις λεγόμενες ζώνες Van Allen (Van Allen Belts), ενώ αρκετά από αυτά υπάρχουν ελεύθερα στη γήινη μαγνητόσφαιρα.

H ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ APH!
ΤΖΕΜΙΝΓΚΑ: ENA ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟ ΑΣΤΡΟ ΝΕΤΡΟΝΙΩΝ

Ο Ηλιος ετοιμάζεται για το μέγιστο του.

Δεν μπορείτε να πείτε τι συμβαίνει με την πρώτη ματιά, αλλά οι επιστήμονες λένε ότι ο ήλιος υποβλήθηκε μόλις σε μια σημαντική αλλαγή. Το μαγνητικό πεδίο του αστεριού μας έχει κτυπήσει.

Σίγουρο σημάδι πως το ηλιακό μέγιστο είναι εδώ κοντά.

Ο μαγνητικός βόρειος πόλος του ήλιου, που ήταν στο βόρειο ημισφαίριο ακριβώς μερικούς μήνες πριν, δείχνει τώρα το νότο. Είναι μια κατάσταση αναστροφής, αλλά όχι και απροσδόκητη για τους επιστήμονες της NASA.

Κάτω:Οι κύκλοι του Ήλιου, με την βοήθεια των ακτίνων-Χ. 

Παρατηρούμε πως πλησιάζει στο μέγιστό του.

"Αυτό συμβαίνει πάντα, κοντά στην εποχή του ηλιακού μεγίστου," λέει ο David Hathaway, ένας ηλιακός φυσικός στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Marshall . "Οι μαγνητικοί πόλοι ανταλλάσσουν τις θέσεις τους, στην αιχμή του κύκλου των ηλιακών κηλίδων. Στην πραγματικότητα, είναι μια καλή ένδειξη ότι το maximum της ηλιακής δραστηριότητας είναι πραγματικά εδώ."

Οι μαγνητικοί πόλοι του ήλιου θα παραμείνουν έτσι αντεστραμμένοι μέχρι το έτος 2012, όταν θα αντιστραφούν και πάλι. Αυτή η μετάβαση συμβαίνει, όσο ξέρουμε, στην αιχμή κάθε   11-ετούς κύκλου.

Το γήινο μαγνητικό πεδίο αντιστρέφεται επίσης αλλά με λιγότερη συχνότητα. Οι διαδοχικές αντιστροφές συμβαίνουν κατά διαστήματα από 5 χιλιάδες έτη έως και 50 εκατομμύρια έτη. Η τελευταία αντιστροφή συνέβη 740.000 έτη πριν. Μερικοί ερευνητές σκέφτονται πως ο πλανήτης ότι μας είναι πλήρης ημερών για μια ακόμη αντιστροφή, αλλά κανένας δεν ξέρει ακριβώς πότε θα εμφανιστεί η επόμενη αντιστροφή.

Αν και τα ηλιακά και επίγεια μαγνητικά πεδία συμπεριφέρονται διαφορετικά, έχουν κάτι κοινό: η μορφή τους. Κατά τη διάρκεια του ηλιακού ελάχιστου το πεδίο του ήλιου, όπως της γης, μοιάζει με το φάσμα ενός μαγνήτη, με μεγάλους κλειστούς βρόχους κοντά τον ισημερινό και τις ανοικτές δυναμικές γραμμές του πεδίου κοντά τους πόλους. Οι επιστήμονες καλούν έναν τέτοιο πεδίο "δίπολο". Το διπολικό πεδίο του ήλιου είναι περίπου τόσο ισχυρό όσο ο μαγνήτης ενός ψυγείου, ή περίπου 50 Gauss (μια μονάδα της μαγνητικής έντασης). Το γήινο μαγνητικό πεδίο είναι 100 φορές πιό ασθενές.

Κάτω: Το βασικό μαγνητικό πεδίο του ήλιου, όπως και της γης, 

μοιάζει και αυτό με το φάσμα ενός ευθύγραμμου μαγνήτη. 

 

Όταν φθάνει το ηλιακό μέγιστο και οι ηλιακές κηλίδες μαυρίζουν την όψη του ήλιου, το μαγνητικό πεδίο του αστεριού μας αρχίζει να αλλάζει. Οι ηλιακές κηλίδες είναι τοποθεσίες όπου έντονοι μαγνητικοί βρόχοι -- εκατοντάδες φορές ισχυρότεροι από το μαγνητικό πεδίο που το περιβάλλει -- κινούνται προς τα πάνω μέσω της φωτόσφαιρας.

"Οι μεσημβρινές ροές στην επιφάνεια του ήλιου μεταφέρουν τα μαγνητικά πεδία από τις κηλίδες μέσου πλάτους στους πόλους του ήλιου," εξηγεί ο Hathaway. "Οι πόλοι αλλάζουν φορά, επειδή αυτές οι ροές αλλάζουν τις φορές της μαγνητικής ροής." Το διπολικό πεδίο αποδυναμώνεται σταθερά καθώς  η αντίθετη κατευθυνόμενη ροή συσσωρεύεται στους πόλους του ήλιου μέχρι, στο ύψος του ηλιακού μεγίστου, οι μαγνητικοί πόλοι αλλάζουν πολικότητα και αρχίζουν να αυξάνονται προς την νέα κατεύθυνση.

Ο Hathaway παρατήρησε την πιό πρόσφατη πολική αντιστροφή σε ένα "μαγνητικό διάγραμμα πεταλούδων". Χρησιμοποιώντας τα στοιχεία που συλλέχθησαν από τους αστρονόμους στο Αμερικανικό Εθνικό Ηλιακό Παρατηρητήριο, σχεδίασε το μέσο μαγνητικό πεδίο του ήλιου, καθημερινά, σαν μια συνάρτηση του ηλιακού   γεωγραφικού πλάτους με τον χρόνο από το 1975 μέχρι σήμερα. Το αποτέλεσμα είναι κάποια καταγραφή διαγραμμάτων λουρίδων που αποκαλύπτει εξελισσόμενα μαγνητικά σχέδια στην επιφάνεια του ήλιου. "Καλείται διάγραμμα πεταλούδων," λέει, "επειδή οι ηλιακές κηλίδες κάνουν ένα σχέδιο σε αυτήν την πλοκή που μοιάζει με τα φτερά μιας πεταλούδας."

Στο διάγραμμα πεταλούδων, που απεικονίζεται κατωτέρω, οι πολικές περιοχές του ήλιου εμφανίζονται ως λουρίδες ομοιόμορφου χρώματος κοντά στις 90ο γεωγραφικού πλάτους. Όταν τα χρώματα αλλάζουν (σε αυτήν την περίπτωση από μπλε σε κίτρινο ή αντίστροφα αυτό σημαίνει πως οι πολικές περιοχές έχουν αντιστραφεί. 

Ανωτέρω: Σε αυτό το "μαγνητικό διάγραμμα πεταλούδων, " οι κίτρινες περιοχές καταλαμβάνονται με νότιο μαγνητικό πεδίο. Το μπλε δείχνει το βόρειο. Στα μέσα πλάτη το διάγραμμα κυριαρχείται από τα έντονα μαγνητικά πεδία επάνω από τις ηλιακές κηλίδες. Κατά τη διάρκεια του κύκλου ηλιακής κηλίδας, οι ηλιακές κηλίδες παρασύρονται, προς τον ισημερινό -- για αυτό και τα φτερά των πεταλούδων. Οι ομοιόμορφες μπλε και κίτρινες περιοχές κοντά τους πόλους αποκαλύπτουν τον προσανατολισμό του υποκείμενου διπολικού μαγνητικού πεδίου του ήλιου.

Οι τρέχουσες αλλαγές δεν είναι περιορισμένες στο χώρο αμέσως γύρω από το αστέρι μας, προσθέτει ο Hathaway. Το μαγνητικό πεδίο του ήλιου τυλίγει ολόκληρο το ηλιακό σύστημα σε μια φυσαλίδα που οι επιστήμονες καλούν η "ηλιόσφαιρα." Η ηλιόσφαιρα επεκτείνεται 50 έως 100 αστρονομικές μονάδες (Au) πέρα από την τροχιά του Πλούτωνα. Μέσα σε αυτό βρίσκεται το ηλιακό σύστημα -- το εξωτερικό είναι διαστρικό διάστημα.

"Οι αλλαγές στο μαγνητικό πεδίο του ήλιου μεταφέρονται εξωτερικά μέσω της ηλιόσφαιρας από τον ηλιακό άνεμο," εξηγεί ο Steve Suess, ένας άλλος ηλιακός φυσικός στο κέντρο διαστημικής πτήσης Marshall. "Διαρκεί περίπου ένα έτος για να διαδοθούν οι διαταραχές με κάθε τρόπο από τον ήλιο στα εξωτερικά όρια της ηλιόσφαιρας."

Επειδή ο ήλιος περιστρέφεται (μιά φορά κάθε 27 ημέρες) το ηλιακό μαγνητικό πεδίο εξωτερικά μοιάζει με τη μορφή μιας του   σπείρας του Αρχημήδη. Πολύ επάνω από τους πόλους τα μαγνητικά πεδία στρίβουν.

Αριστερά: Ο Steve Suess της NASA προετοίμασε αυτό το σχήμα, το οποίο παρουσιάζει τα σπειροειδή μαγνητικά πεδία του ήλιου από ένα σημείο περίπου 100 Au από τον ήλιο.

Λόγω όλων των συστροφών και των στροφών, "ο αντίκτυπος της αντιστροφής του πεδίου στην ηλιόσφαιρα είναι περίπλοκος," λέει ο Hathaway. Οι ηλιακές κηλίδες είναι πηγές έντονων μαγνητικών κόμβων. Μέχρι τώρα κανένας δεν έχει δει τι συμβαίνει πραγματικά εκεί πάνω.

Αλλά τώρα, το μοναδικό διαστημικό σκάφος Ulysses μπορεί να δώσει στους επιστήμονες έναν πραγματικό έλεγχο της κατάστασης. Το σκάφος Ulysses, μια διεθνής κοινοπραξία της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Αντιπροσωπείας (ESA) και της NASA, προωθήθηκε το 1990 για να παρατηρήσει το ηλιακό σύστημα από τα πολύ υψηλά ηλιακά γεωγραφικά πλάτη. Κάθε έξι έτη το διαστημικό σκάφος πετά 2.2 Au (Αu=αστρονομική μονάδα απόστασης  ίση με την απόσταση Ήλιου-Γης) πέρα από τους πόλους του ήλιου. Κανένα άλλο σκάφος δεν δοκίμασε να ταξιδεύσει μέχρι τώρα, πάνω από το τροχιακό επίπεδο των πλανητών.

"Το σκάφος Ulysses που περνά ακριβώς κάτω από το νότιο πόλο του ήλιου," λέει ο Suess, ένας συνεργάτης της αποστολής. "Τώρα θα στραφεί προς τα πίσω και θα πετάξει πέρα από το βόρειο πόλο το φθινόπωρο. "

Δεξιά.Η πορεία του διαστημικού σκάφους Ulysses (Οδυσσέας).

"Αυτό είναι το σημαντικότερο μέρος της αποστολής μας," συνεχίζει. Το Ulysses τελευταία πέταξε πέρα από τους πόλους του ήλιου το 1994 και το 1996, κατά τη διάρκεια του ηλιακού ελάχιστου, και το σκάφος έκανε διάφορες σημαντικές ανακαλύψεις για τις κοσμικές ακτίνες, τον ηλιακό άνεμο, και ακόμη περισσότερα. "Τώρα ετοιμαζόμαστε να δούμε τους πόλους του ήλιου κατά τη διάρκεια του άλλου ακραίου Ηλιακού μέγιστου. Τα στοιχεία μας θα καλύψουν έναν πλήρη ηλιακό κύκλο." 

Πηγή δεύτερου άρθρου. 

 

 

 

 

 

Οι κοσμικές ακτίνες συνδέονται με την κλιματική αλλαγή

Γερμανοί επιστήμονες έχουν βρει ένα σημαντικό κομμάτι από στοιχεία που συνδέουν τις κοσμικές ακτίνες με την κλιματική αλλαγή.

Έχουν ανιχνεύσει σμήνη φορτισμένων σωματιδίων στο κατώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας, που προκλήθηκαν πιθανώς από τη διαστημική ακτινοβολία.

Ισχυρίζονται δε ότι τα σμήνη αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε συμπυκνωμένους πυρήνες, από τα οποία σχηματίζονται τα πυκνά σύννεφα.

Τα σύννεφα παίζουν έναν σημαντικό, αλλά μέχρι τώρα όχι πλήρως κατανοητό ρόλο στη δυναμική του κλίματος, με μερικούς τύπους να ενεργούν για να ψύξουν τον πλανήτη και άλλους να τον θερμαίνουν.

Το ποσό κοσμικών ακτίνων που φθάνουν στη Γη ελέγχεται κατά ένα μεγάλο μέρος από τον ήλιο, και πολλοί ηλιακοί επιστήμονες θεωρούν ότι η έμμεση επιρροή του άστρου μας στο Γήινο παγκόσμιο κλίμα έχει υποτιμηθεί.

Μερικοί σκέφτονται ότι ένα σημαντικό μέρος της ανόδου της παγκόσμιας θέρμανσης, που καταγράφεται στο 20ό αιώνα, μπορεί στην πραγματικότητα να έχει την προέλευσή του στις αλλαγές της ηλιακής δραστηριότητας - και όχι μόνο στην αύξηση στα αέρια του θερμοκηπίου που παράχθηκαν από τα ορυκτά καύσιμα.

Πρώτες αποδείξεις που βρίσκονται

Η Γερμανική ομάδα, από το Ινστιτούτο Max Planck της Πυρηνικής Φυσικής στη Χαϊδελβέργη, χρησιμοποίησε ένα μεγάλο φασματόμετρο μάζας των ιόντων, το οποίο που ανυψώθηκε με ένα αεροσκάφος.

Ισχυρίζονται ότι οι μετρήσεις ότι τους "έχουν ανιχνεύσει για πρώτη φορά στην ανώτερη τροπόσφαιρα μεγάλα θετικά ιόντα με μαζικούς αριθμούς μέχρι 2500".

Και ολοκληρώνουν: "Οι παρατηρήσεις μας παρέχουν ισχυρά στοιχεία για το σχηματισμό ιόντων και την αύξηση σωματιδίων αερολυμάτων στην ανώτερη τροπόσφαιρα."

Οι επιστήμονες αυτοί εκθέτουν τα συμπεράσματά τους στο περιοδικό Geophysical Research Letters, ένα περιοδικό της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης.

Υποστηρίζουν δε τη θεωρία ότι οι κοσμικές ακτίνες μπορούν να επηρεάσουν την κλιματική αλλαγή και να έχουν επιπτώσεις στην albedo -ανακλαστικότητα των νεφών - που είναι η δυνατότητα των νεφών να ανακλούν το φως.

Κοσμικές ακτίνες και σύννεφα

O ηλιακός αέρας του ήλιου και το μαγνητικό πεδίο προστατεύουν το ηλιακό σύστημα θέρμανσης, αερισμού και κλιματισμού από τις κοσμικές ακτίνες (πολύ ενεργητικά μόρια και ακτινοβολία από το εξωτερικό διάστημα)
Οι αλλαγές στην ηλιακή δραστηριότητα έχουν επιπτώσεις στην απόδοση της ασπίδας και πόσες κοσμικές ακτίνες παiρνούν κατευθείαν στη γη
Η θεωρία προτείνει ότι οι κοσμικές ακτίνες μπορούν "να σπείρουν" τα σύννεφα
Μερικά δορυφορικά στοιχεία έχουν εμφανίσει στενή αντιστοιχία μεταξύ του ποσού σύννεφου πέρα από τη γη και της μεταβαλλόμενης ροής στις κοσμικές ακτίνες που φθάνουν στον πλανήτη

Προς τα έξω και προς τα μέσα

Η σημασία των νεφών στο κλιματικό σύστημα περιγράφεται από το κέντρο Tyndall για την Έρευνα της Κλιματικής Αλλαγής, στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας (UEA). Το κέντρο αυτό περιγράφει τα εξής: "Τα νέφη επηρεάζουν έντονα το πέρασμα της ακτινοβολίας μέσω της Γήινης ατμόσφαιρας. Αντανακλούν ένα μέρος της εισερχόμενης ηλιακής ακτινοβολίας μικροκυμάτων προς τα πίσω στο διάστημα και απορροφούν ένα μέρος της εξερχόμενης επίγειας ακτινοβολίας των μακρών κυμάτων: δημιουργώντας ψύξη και θέρμανση, αντίστοιχα."

Και η κλιματολογική ερευνητική μονάδα του UEA εξηγεί την πολυπλοκότητα του ρόλου των νεφών στην κλιματική αλλαγή. Η ερευνητική αυτή ομάδα εξηγεί: "Η ανατροφοδότηση μέσω των νεφών μπορεί να είναι μεγάλη, αλλά δεν είναι γνωστό ακόμα πόσο".

"Τα χαμηλά νέφη τείνουν να ψύξουν, τα υψηλά νέφη τείνουν να θερμάνουν. Τα υψηλά σύννεφα τείνουν να έχουν χαμηλότερη ανακλαστικότητα (albedo) και να ανακλούν λιγότερο ηλιακό φως προς τα πίσω στο διάστημα από τα χαμηλά σύννεφα".

Σύγχυση για το ρόλο τους

Νέφη στον Ουρανό: "Τα σύννεφα είναι γενικά καλοί απορροφητές των υπέρυθρων ακτίνων, αλλά τα υψηλά σύννεφα έχουν πιό ψυχρές κορυφές από τα χαμηλά σύννεφα, έτσι εκπέμπουν λιγότερη υπέρυθρη προς το διάστημα.

Οι ιδιότητες των νεφών, μάλιστα, μπορούν να αλλάξουν με ένα μεταβαλλόμενο κλίμα, και τα αερολύματα που παράγονται από τον άνθρωπο, μπορούν να μπερδέψουν την επίδραση του αερίου του θερμοκηπίου πάνω στα σύννεφα.

Ανάλογα με το κατά πόσον και με ποιό τρόπο γίνονται οι μεταβολές στη νεφοκάλυψη, η ανατροφοδότηση (feedback) των νεφών θα μπορούσε σχεδόν να προκαλέσει τη μισή ή σχεδόν τη διπλή θέρμανση, λένε οι επιστήμονες.

Πολλοί επιστήμονες συμφωνούν ότι η Γήινη επιφάνεια εμφανίζεται να είναι θερμότερη, ενώ οι χαμηλές θερμοκρασίες της ατμόσφαιρας παραμένουν αμετάβλητες.

Χαμένος σύνδεσμος

Η έρευνα που δημοσιεύθηκε τον τελευταίο Αύγουστο (2002) πρότεινε ότι οι ακτίνες μπορούν να προκαλέσουν αλλαγές στη νεφοκάλυψη, που θα μπορούσε να εξηγήσει το αίνιγμα της παγκόσμιας θέρμανσης.

Η απόκλιση στις θερμοκρασίες έχει οδηγήσει μερικούς επιστήμονες να υποστηρίξουν ότι η περίπτωση να έχει προκαλέσει ο άνθρωπος την κλιματική αλλαγή είναι ασθενής, επειδή η επιρροή μας πρέπει πιθανώς να εμφανίζει μια ομοιόμορφη άνοδο της θερμοκρασίας, από την επιφάνεια προς τα πάνω, μέσω της ατμόσφαιρας.

Αν και οι ερευνητές έχουν προτείνει ότι οι αλλαγές στη νεφοκάλυψη θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην εξήγηση της απόκλισης, κανένας όμως επιστήμονας δεν ήταν σε θέση να λογαριάσει για τα ποικίλα σχεδιαγράμματα της θέρμανσης.

Τέλος η μελέτη αυτή πρότεινε ότι οι κοσμικές ακτίνες, που είναι μικροσκοπικά φορτισμένα σωματίδια τα οποία βομβαρδίζουν όλους τους πλανήτες με μεταβαλλόμενη συχνότητα ανάλογα με την ένταση του ηλιακού ανέμου, θα μπορούσαν να είναι ο χαμένος σύνδεσμος, στην εξήγηση της αύξησης της παγκόσμιας αύξησης.

Κοσμικές ακτίνες και νέφη

Το μαγνητικό πεδίο του ήλιου και ο ηλιακός άνεμος προστατεύουν το Ηλιακό μας σύστημα από τις κοσμικές ακτίνες, που είναι πολύ ενεργητικά σωματίδια και ακτινοβολίες που προέρχονται από το διάστημα.

Οι μεταβολές στην ηλιακή δραστηριότητα θα έχουν επίδραση στην απόδοση αυτής της ασπίδας και στη ποσότητα της κοσμικής ακτινοβολίας που διέρχεται από τη Γη.

Μερικές θεωρίες δείχνουν ότι οι κοσμικές ακτίνες μπορούν να παραγάγουν νέφη. Ενώ κάποια στοιχεία δορυφόρων έχουν δείξει μια στενή σχέση μεταξύ της ποσότητας των νεφών πάνω από τη Γη και της μεταβολής της ροής των κοσμικών ακτίνων που φθάνουν στον πλανήτη μας.

Πηγή τρίτου άρθρου.

Το ασταθές μαγνητικό πεδίο της Γης

Το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη μας είναι σε μια σταθερή κατάσταση μεταβολών, λένε ερευνητές που τώρα τελευταία άρχισαν να καταλαβαίνουν πώς συμπεριφέρεται και γιατί. 

Δεξιά: Η κίνηση του Βόρειου Πόλου της Γης κατά μήκος της Καναδικής Αρκτικής περιοχής, 1831--2001.

Κάθε λίγα χρόνια ένας ειδικός επιστήμονας, ο Larry Newitt της Γεωλογικής Έρευνας του Καναδά, πηγαίνει για έρευνα του μαγνητικού πεδίου της Γης στην Καναδική περιοχή της Αρκτικής. Πετάει με αεροπλάνο πάνω από τα διάσπαρτα νησιά και μετράει με πυξίδες και άλλα όργανα το μαγνητικό πεδίο και πάντα το βρίσκει να μετακινείται, να μετατοπίζεται.

Προς το παρόν βρίσκεται στο Βόρειο Καναδά, περίπου 600 km από την κοντινότερη πόλη και κάνει τις μετρήσεις του.

Από την ιστορία

Τα αρχεία του παλαιομαγνητισμού (Η μελέτη της ιστορίας του γήινου μαγνητισμού λέγεται παλαιομαγνητισμός) δείχνουν ότι το γεωμαγνητικό πεδίο υπάρχει για τουλάχιστον τρία δισεκατομμύριο χρόνια. Εντούτοις, το πεδίο που βασίζεται στο μέγεθος και την ηλεκτρική αγωγιμότητα του γήινου πυρήνα, εάν δεν παραγόταν συνεχώς, θα είχε διασπαστεί περίπου σε 20.000 χρόνια, καθώς η θερμοκρασία του πυρήνα είναι πάρα πολύ υψηλή για να στηρίξει το μόνιμο μαγνητισμό. Επιπλέον, τα αρχεία του παλαιομαγνητισμού δείχνουν ότι η πολικότητα του μαγνητικού πεδίου έχει αντιστραφεί πολλές φορές κατά το παρελθόν, ο μέσος χρόνος μεταξύ των αντιστροφών είναι κατά προσέγγιση 200.000 χρόνια.

Υπάρχουν βέβαια και μεμονωμένα γεγονότα αντιστροφής που κρατούν λίγες χιλιάδες χρόνια.

Οι επιστήμονες από καιρό ξέρουν ότι ο μαγνητικός πόλος μετακινείται. Ο James Ross εντόπισε το Βόρειο Πόλο για πρώτη φορά το 1831 μετά από ένα εξαντλητικό αρκτικό ταξίδι κατά τη διάρκεια του οποίου το σκάφος του είχε κολλήσει στον πάγο για τέσσερα χρόνια.

Κανένας άλλος δεν ξαναπήγε εκεί κατά τον 19ο αιώνα. Το 1904, ο Roald Amundsen βρήκε τον Βόρειο Πόλο αλλά ανακάλυψε ότι είχε μετακινηθεί -- τουλάχιστον 50 km από την εποχή του Ross.

Ο Βόρειος Πόλος συνεχίζει να κινείται, κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, με μια μέση ταχύτητα 10 km ετησίως, πρόσφατα δε επιταχύνθηκε και έφτασε τα 40 km ετησίως, λέει o Newitt. Με αυτό το ρυθμό θα αφήσει τη Βόρεια Αμερική και σε μερικές δεκαετίες θα φθάσει στη Σιβηρία.

Η παρακολούθηση του Βόρειου μαγνητικού πόλου είναι η εργασία του Newitt. "Συνήθως κάθε λίγα χρόνια βγαίνουμε και ελέγχουμε τη θέση του," λέει. "Όμως, θα πρέπει να κάνουμε περισσότερα ταξίδια τώρα που κινείται τόσο γρήγορα."

Το γήινο μαγνητικό πεδίο αλλάζει και με άλλους τρόπους, επίσης: Οι βελόνες των πυξίδων στην Αφρική, παραδείγματος χάριν, αλλάζουν κατεύθυνση περίπου 1 βαθμό της μοίρας ανά δεκαετία. Και συνολικά το μαγνητικό πεδίο έχει αποδυναμωθεί κατά 10% από το 19ο αιώνα.

Όταν αυτό αναφέρθηκε από τους ερευνητές σε μια πρόσφατη συνεδρίαση της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης, πολλές εφημερίδες ανέφεραν την ιστορία. Ένας χαρακτηριστικός τίτλος μιας εφημερίδας ήταν : "Καταρρέει το γήινο μαγνητικό πεδίο;"

Πιθανώς όχι. Όσο αξιοπρόσεκτες κι εάν φαίνονται αυτές οι αλλαγές, είναι ήπιες συγκρινόμενες με όσα έχει κάνει το μαγνητικό πεδίο της γης κατά το παρελθόν", λέει ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Gary Glatzmaier.

Αριστερά

Μαγνητικές λουρίδες γης γύρω από μεσο-ωκεάνιες ράχες αποκαλύπτουν την ιστορία του μαγνητικού πεδίου της Γης εδώ και εκατομμύρια χρόνια.

 

Καθώς ο λειωμένος βράχος (μάγμα) ανυψώνεται, φτάνει στις μεσο-ωκεάνιες ράχες και απλώνεται οπότε ψύχεται, ενώ τα μαγνητισμένα μεταλλεύματα διατηρούν την κατεύθυνση του μαγνητικού πεδίου 

Κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων ετών, οι βράχοι του θαλάσσιου πυθμένα διατηρούν την ιστορία της αντιστροφής των πόλων

Αυτά τα γεγονότα της αντιστροφής των πόλων μπορούν να κρατήσουν ίσως και 10.000 χρόνια μέχρι να ολοκληρωθούν.

Η τελευταία σημαντική αντιστροφή των πόλων εμφανίζεται να έγινε πριν περίπου 780.000 χρόνια

Μερικές φορές το πεδίο αλλάζει εντελώς. Ο Βορράς και ο Νότος ανταλλάσσουν τις θέσεις τους. Τέτοιες αντιστροφές, που καταγράφονται στο μαγνητισμό των αρχαίων βράχων, είναι απρόβλεπτες. 

Γίνονται κατά  ανώμαλα χρονικά διαστήματα κατά μέσο όρο περίπου 300.000 χρόνια. Η τελευταία αντιστροφή ήταν 780.000 έτη πριν. Φτάνουμε στην αντιστροφή; Κανένας δεν ξέρει.

Σύμφωνα με τον Glatzmaier, η τρέχουσα μείωση κατά 10% δεν σημαίνει ότι επίκειται και η αντιστροφή. "Το πεδίο αυξάνεται ή μειώνεται συνέχεια", λέει. "Το ξέρουμε από τις μελέτες του παλαιομαγνητικού αρχείου".

Το σημερινό γήινο μαγνητικό πεδίο είναι, στην πραγματικότητα, πολύ ισχυρότερο από το κανονικό. Η μαγνητική διπολική ροπή, ένα μέτρο της έντασης του μαγνητικού πεδίου, είναι τώρα 8 × 10²² amps × m² . Αυτή η ένταση είναι διπλάσια του μέσου όρου τα τελευταία 1 εκατομμύρια χρόνια 4 × 10²² amps × m²

Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει, αναφέρει ο Glatzmaier, πρέπει να κάνουμε ένα ταξίδι στο κέντρο της Γης όπου παράγεται το μαγνητικό πεδίο.

Στην καρδιά του πλανήτη μας βρίσκεται μια στερεά σφαίρα σιδήρου, τόσο καυτή όσο και η επιφάνεια των του ήλιου. Οι ερευνητές την ονομάζουν 'εσωτερικό πυρήνα'.

Είναι πραγματικά ένας άλλος κόσμος μέσα στον κόσμο. Ο εσωτερικός πυρήνας έχει μέγεθος το 70% του φεγγαριού. Περιστρέφεται με το δικό του ρυθμό, γρηγορότερα από την επιφάνεια της Γης, κατά 0.2° του γεωγραφικού μήκους κάθε χρόνο, και έχει και το δικό του ωκεανό: ένα πολύ βαθύ στρώμα υγρού σιδήρου, που είναι γνωστός ως ο 'εξωτερικός πυρήνας'.

Το γήινο μαγνητικό πεδίο προέρχεται από αυτόν τον ρευστό 'ωκεανό' του σιδήρου, ο οποίος είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού και βρίσκεται σε μια συνεχή κίνηση.

Ο εξωτερικός πυρήνας έχει επίσης τους 'τυφώνες' του -- δίνες που τροφοδοτούνται από τις δυνάμεις Coriolis της γήινης περιστροφής. Αυτές οι σύνθετες κινήσεις παράγουν το μαγνητισμό του πλανήτη μας μέσω του φαινομένου του δυναμό.

Χρησιμοποιώντας τις εξισώσεις της μαγνητουδροδυναμικής, ένας κλάδος της φυσικής που εξετάζει τα αγώγιμα ρευστά και τα μαγνητικά πεδία, ο Glatzmaier και ο συνάδελφος του Paul Roberts έχουν δημιουργήσει ένα μοντέλο σε  υπερυπολογιστές, του εσωτερικού της Γης.

Το λογισμικό τους θερμαίνει τον εσωτερικό πυρήνα, αναδεύει τον μεταλλικό ωκεανό που βρίσκεται πάνω του και υπολογίζει το μαγνητικό πεδίο που δημιουργείται. Τρέχουν τον κώδικά τους που μιμείται μια περίοδο εκατοντάδων χιλιάδων χρόνων και έτσι παρατηρούν τι συμβαίνει.

Αυτό που βλέπουν μιμείται την πραγματική Γη. Βλέπουν το μαγνητικό πεδίο να λιώνει σαν κερί και να εξασθενίζει, τους πόλους να μετακινούνται και, περιστασιακά, να αλλάζουν κατεύθυνση.

Ξέρουν ότι η μεταβολή είναι κάτι το νορμάλ και γι' αυτό δεν έχουν καμία έκπληξη. Η πηγή του πεδίου, ο εξωτερικός πυρήνας, είναι από μόνος του στροβιλώδης, ταραγμένος.

"Υπάρχει κάτι το χαοτικό εκεί κάτω", σημειώνει ο Glatzmaier. "Οι αλλαγές που ανιχνεύουμε στην επιφάνεια του πλανήτη μας είναι ένα σημάδι εκείνου του εσωτερικού χάους".

Έχουν μάθει επίσης τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια μιας μαγνητικής αντιστροφής. Οι αντιστροφές χρειάζονται πολλές χιλιάδες χρόνια για να ολοκληρωθούν, και κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής -- αντίθετα με τη λαϊκή πεποίθηση -- το μαγνητικό πεδίο δεν εξαφανίζεται.

 

"Απλώς γίνεται πιο περίπλοκο", εξηγεί ο Glatzmaier. Οι μαγνητικές γραμμές του πεδίου κοντά στη γήινη επιφάνεια γίνονται πιο στριφτές και μπλεγμένες, και οι μαγνητικοί πόλοι εμφανίζονται σε ασυνήθιστες θέσεις. Ένας Νότιος μαγνητικός πόλος μπορεί να προκύψει πάνω από την Αφρική, παραδείγματος χάριν, ή ένας Βόρειος πόλος πάνω από την Ταϊτή.

Πολύ παράξενο. Αλλά, πρόκειται για ένα πλανητικό μαγνητικό πεδίο και μας προστατεύει ακόμα από τη διαστημική ακτινοβολία και τις ηλιακές καταιγίδες.

Και, ως μπόνους, η Ταϊτή θα μπορούσε να δει και το Βόρειο Σέλας. Σε μια τέτοια εποχή, η δουλειά του γεωφυσικού Larry Newitt θα ήταν διαφορετική. Αντί να κρυώνει στον Καναδά, θα μπορούσε να απολαύσει το θερμό Νότιο Ειρηνικό, πηγαίνοντας από το ένα τροπικό νησί στο άλλο, κυνηγώντας για τους μαγνητικούς πόλους ενώ τα Σέλη θα χορεύουν πάνω του. 

Πηγή τέταρτου άρθρου

Από την wikipedia η Γη και η ατμόσφαιρα

Δέντρα στον Άρη;

Φωτογραφίες που έδωσε στη δημοσιότητα η NASA από την επιφάνεια του Άρη δίνουν νέα στοιχεία για το μυστήριο του Κόκκινο Πλανήτη.

Οι φωτογραφίες αυτές, που είναι από κάμερα υψηλής ανάλυσης του δορυφόρου Mars Reconnaissance Orbiter δείχνουν  μια σειρά κωνοφόρα δέντρα να ξεπροβάλλουν από το έδαφος του Άρη.

Οι επιστήμονες της NASA υποστηρίζουν ότι τα… «δέντρα» αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά αμμόλοφοι, σκεπασμένοι από λεπτό στρώμα πάγου του διοξειδίου του άνθρακα, κατάλοιπα των κατολισθήσεων  που προκαλούνται την άνοιξη.

Δείτε το βίντεο.

Πηγή: STAR

Φασματική ανάλυση εξωπλανήτη ανοίγει το δρόμο για την αναζήτηση εξωγήινων

Ευρωπαϊκό τηλεσκόπιο που λειτουργεί στη Χιλή κατέγραψε για πρώτη φορά τη «χημική υπογραφή» ενός πλανήτη εκτός του Ηλιακού Συστήματος, ένα επίτευγμα που ανοίγει το δρόμο για την ανίχνευση εξωγήινων οικοσυστημάτων από τη Γη.
Το φάσμα ενός αστρονομικού σώματος (δηλαδή η ένταση της ακτινοβολίας του στα επιμέρους μήκη κύματος) «λειτουργεί ως αποτύπωμα, καθώς προσφέρει βασικές πληροφορίες για τα χημικά στοιχεία στην ατμόσφαιρά του» εξηγεί ο Μάρκους Γιάνσον, μέλος της ερευνητικής ομάδας που υπογράφει την εντυπωσιακή έρευνα.
«Με τις πληροφορίες αυτές, μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα πώς σχηματίστηκε ο πλανήτης, και, στο μέλλον, θα μπορούσαμε ακόμα και να βρούμε χαρακτηριστικές ενδείξεις για την ύπαρξη ζωής» είπε. Αυτό θα μπορούσε να γίνει στο μέλλον με τηλεσκόπια που ανιχνεύουν, για παράδειγμα, τη φασματική υπογραφή της χλωροφύλλης.

Στην προκειμένη περίπτωση, οι αστρονόμοι του Ευρωπαϊκού Νότιου Παρατηρητήριου (ESO) εξέτασαν τον μεσαίο από τους τρεις πλανήτες που είχαν εντοπιστεί γύρω από το άστρο HR 8799 (ένθετη αριστερά), το οποίο έχει μάζα μιάμιση φορά μεγαλύτερη του Ήλιου και βρίσκεται σε απόσταση 130 ετών φωτός.
Ο πλανήτης έχει μάζα αρκετά μεγαλύτερη από του Δία και πιθανότατα αποτελείται κι αυτός από αέρια.
Ο υπέρυθρος αισθητήρας του τηλεσκοπίου μπόρεσε να καταγράψει το πρώτο άμεσο δείγμα ακτινοβολίας ενός εξωπλανήτη -παρόμοιες αναλύσεις στο παρελθόν ήταν μόνο έμμεσες.
Για να πετύχουν τον άθλο, η διεθνής ερευνητική ομάδα μέτρησε το φάσμα του άστρου δύο φορές -όταν ο εξωπλανήτης περνούσε ακριβώς από μπροστά του, και ξανά όταν εξαφανιζόταν πίσω του. Η φασματική υπογραφή του ίδιου του πλανήτη υπολογίστηκε στη συνέχεια «αφαιρώντας» το ένα φάσμα από το άλλο.
Η νέα αυτή μέθοδος απαιτεί εξαιρετική ακρίβεια και δεν μπορεί να εφαρμοστεί για όλα τα άστρα, αφού ο προσανατολισμός τους σε σχέση με τη Γη συνήθως δεν είναι κατάλληλος.
«Είναι σαν να προσπαθείς να βρεις από τι αποτελείται ένα κερί, παρατηρώντας το από απόσταση δύο χιλιομέτρων ενώ βρίσκεται δίπλα σε μια εκτυφλωτική λάμπα των 300 Watt» σχολίασε ο Δρ Γιάνσον.
Η μελέτη δημοσιεύεται στο Astrophysical Journal.

Πηγή: in.gr

Διαστημική παρενόχληση

Μυστηριώδες αντικείμενο πέρασε ξυστά από τη Γη την Τετάρτη

Η πορεία του αντικειμένου όπως την υπολόγισε η NASA

Ένα μικρό, άγνωστης ταυτότητας διαστημικό αντικείμενο, πιθανώς μικρός αστεροειδής, πέρασε «ξυστά» από τη Γη το απόγευμα της Τετάρτης. Οι επιστήμονες είχαν αποκλείσει το ενδεχόμενο πρόσκρουσης, ξύνουν όμως ακόμα το κεφάλι τους για το τι ακριβώς ήταν.
Αστρονόμοι της NASA είχαν εκτιμήσει λίγες ώρες πριν από το κοντινό πέρασμα ότι ίσως πρόκειται για εξάρτημα χρησιμοποιημένου πυραύλου, ή, το πιθανότερο, για μικρό αστεροειδή.
Το αντικείμενο 2010 AL30 υπολογίζεται ότι έχει μέγεθος 10 με 15 μέτρα, αρκετό για να καταστρέψει μια έκταση εκατοντάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων σε περίπτωση που προσέκρουε στην επιφάνεια της Γης.
Την Τετάρτη στις 14.47 ώρα Ελλάδας το αντικείμενο πέρασε σε απόσταση 122.000 χιλιομέτρων, περίπου στο ένα τρίτο της απόστασης Γης-Σελήνης.
Ενδέχεται μάλιστα να ήταν ορατό από τις δυτικές ΗΠΑ με ένα καλό ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο.

Πηγή: in.gr

Ζητείται υδραυλικός

Βούλωσε το σύστημα ανακύκλωσης ούρων στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό

Τα ούρα των αστροναυτών περιέχουν ασυνήθιστα πολύ ασβέστιο, με αποτέλεσμα να βουλώσει το καινούργιο σύστημα ανακύκλωσης νερού στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, κόστους 250 εκατομμυρίων δολαρίων.
«Μάθαμε πολύ περισσότερα για τα ούρα από ό,τι θα θέλαμε ή χρειαζόμασταν να ξέρουμε» σχολίασε ο Ντέιβιντ Κορθ, διευθυντής πτήσης του σταθμού (ISS).
Οι μηχανικοί της NASA που εξετάζουν το πρόβλημα από τη Γη δεν γνωρίζουν πού οφείλεται η αυξημένη συγκέντρωση ασβεστίου στο σύστημα, δεν αποκλείουν όμως να προέρχεται από την απώλεια οστικής μάζας, ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί συχνά τους αστροναύτες σε παρατεταμένες αποστολές στο Διάστημα.
«Υπάρχουν πολλές παράμετροι, όπως το ασβέστιο και το pH [οξύτητα], τις οποίες όλοι μας εξετάζουμε» δήλωσε στο Reuters η Τζούλι Ρόμπινσον της NASA.
Το σύστημα παράγει πόσιμο νερό από τα υγρά απόβλητα του σταθμού και είχε δοκιμαστεί λεπτομερώς πριν από την εγκατάστασή του το Νοέμβριο του 2008.
Το Κέντρο Διαστημικής Πτήσης «Μάρσαλ» της NASA προσπαθεί τώρα να βρει λύση στο πρόβλημα με την προοπτική τα απαιτούμενα εξαρτήματα να αποσταλούν στον ISS με την επόμενη αποστολή διαστημικού λεωφορείου στις 7 Φεβρουαρίου.
Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός, ένα πολυεθνικό τροχιακό συγκρότημα κόστους άνω των 100 δισ. δολαρίων, συναρμολογείται σε τροχιά εδώ και πάνω από μια δεκαετία και αναμένεται να ολοκληρωθεί στα τέλη του 2010.

Πηγή: in.gr

Ενεργοποιείται ο Αρμαγεδδών

Ρώσοι επιστήμονες θα κάνουν σύντομα σύνοδο κεκλεισμένων των θυρών για να εξετάσουν τρόπους με τους οποίους θα αποφευχθεί η πτώση στη Γη, ενός γιγαντιαίου αστεροειδή, ο οποίος αναμένεται μετά από 26 χρόνια.

Την ανακοίνωση έκανε την Τετάρτη ο επικεφαλής της ρωσικής Υπηρεσίας Διαστήματος, Ανατόλι Περμίνοφ, τονίζοντας ότι στόχος είναι να μην «επιτρέψουμε ο αστεροειδής Άποφις να καταστρέψει μέρος του πλανήτη, το 2036».

Αν ο αστεροειδής Άποφις, με διάμετρο περίπου 350 μέτρα, χτυπήσει τη Γη, η πρόσκρουση θα μπορούσε να δημιουργήσει μια νέα έρημο στο μέγεθος της Γαλλίας, μετέδωσε το πρακτορείο RIA Novosti. 

Πάντως η NASA, ήδη από τον Οκτώβριο, ανακοίνωσε ότι η πιθανότητα μιας τέτοιας σύγκρουσης έχει  μειωθεί σημαντικά.

Πηγή: STAR

Λύθηκε το μυστήριο με το Τοπικό Χνούδι.

Οι αστρονόμοι γνώριζαν ότι το Ηλιακό Σύστημα περιβάλλεται από ένα Τοπικό Διαστρικό Νέφος, ή «Τοπικό Χνούδι» για συντομία, το οποίο όμως κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Τώρα, το ιστορικό σκάφος Voyager δίνει λύση στο μυστήριο.«Χρησιμοποιώντας δεδομένα του Voyager, ανακαλύψαμε ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο ακριβώς έξω από το Ηλιακό Σύστημα» αναφέρει σε ανακοίνωση της NASA η Μέραβ Όφερ, επικεφαλής της ομάδας που παρουσιάζει την ανακάλυψη στο Nature.
«Αυτό το μαγνητικό πεδίο συγκρατεί ακέραιο το διαστρικό νέφος και λύνει το παλιό μυστήριο του πώς [το αέριο] μπορεί να βρίσκεται εκεί».
Το Τοπικό Χνούδι (Local Fluff) μέσα στο οποίο έχει εισέλθει το Ηλιακό Σύστημα είναι μια μείγμα ατόμων υδρογόνου και ήλιου με διάμετρο 30 έτη φωτός. Είναι τόσο ογκώδες ώστε πρέπει να φτάνει ακόμα και πέρα από το Α Κενταύρου, το πλησιέστερο στον Ήλιο άστρο.
Μέχρι σήμερα, οι φυσικοί θεωρούσαν ότι το νέφος θα έπρεπε να είχε διαλυθεί από τα υπέρθερμα αέρια που εκτόξευσε προς το μέρος του μια σειρά εκρήξεων σουπερνόβα, οι οποίες χρονολογούνται στα δέκα εκατομμύρια χρόνια.
Το νέφος παραμένει όμως άθικτο λόγω του μαγνητικού του πεδίου, το οποίο «προσφέρει την επιπλέον πίεση που απαιτείται για να αντισταθεί στην καταστροφή».
Τα δίδυμα σκάφη Voyager, που κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις εδώ και 30 χρόνια, είναι τα πιο απομακρυσμένα ανθρώπινα δημιουργήματα και μπορούν να αντιληφθούν την επίδραση του νέφους, ωστόσο δεν έχουν ακόμα περάσει μέσα του.
Το ίδιο το νέφος δεν μπορεί να περάσει μέσα στο Ηλιακό Σύστημα, αφού τα αέριά του απωθούνται από το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου, το οποίο διογκώνεται λόγω του ηλιακού ανέμου (μιας συνεχούς ροής ηλιακών σωματιδίων) και σχηματίζει την προστατευτική ηλιόσφαιρα.
Η αυξομειούμενη διάμετρος της ηλιόσφαιρας είναι έτσι το αποτέλεσμα δύο αντίθετων δυνάμεων: του ηλιακού ανέμου που την «φουσκώνει» από μέσα, και το Τοπικό Χνούδι που την συμπιέζει από έξω.
Το Voyager 1 έφτασε στο εξωτερικό άκρο της ηλιόσφαιρας το 2004 και το Voyager 2 ακολούθησε τρία χρόνια αργότερα.

Πηγή: in.gr

Γιγάντια λακούβα στον Ατλαντικό ίσως είναι κρατήρας μετεωρίτη

Πορτογάλοι ωκεανογράφοι ανακάλυψαν στο βυθό έξω από τις Αζόρες μια γιγάντια λεκάνη που ίσως δημιουργήθηκε από πρόσκρουση μετεωρίτη πριν από λίγα εκατομμύρια χρόνια. Λόγω του σχήματός του, ο πιθανός κρατήρας βαφτίστηκε «Τηγανητό Αβγό».
Ο τεράστιος λάκος βρίσκεται σε απόσταση 150 χιλιομέτρων από το αρχιπέλαγος των Αζορών και σε βάθος δύο χιλιομέτρων. Έχει βάθος 110 μέτρα και στο κέντρο του φέρει έναν κυκλικό λόφο ύψους 300 περίπου μέτρων, ο οποίος θυμίζει κρόκο σε αβγό μάτι.
Αυτού του είδους η κεντρική ανύψωση είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των κρατήρων που δημιουργούνται από πτώσεις διαστημικών βράχων ή κομητών, καθώς το έδαφος αναπηδά αμέσως μετά το χτύπημα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι κοντά στο τηγανητό αβγό, σε απόσταση 3-4 χιλιομέτρων, βρίσκεται ένας μικρότερος αλλά παρόμοιος σχηματισμός. «Βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Αν το Τηγανητό Αβγό είναι κρατήρας, θα μπορούσε κι αυτό να είναι κρατήρας» δήλωσε στο BBC ο Δρ Φρεντερίκο Ντίας της Ομάδας για την Επέκταση της Πορτογαλικής Υφαλοκρηπίδας.
Η Ομάδα, που έχει ως στόχο να προσδιορίσει μέχρι πού εκτείνεται πραγματικά η υφαλοκρηπίδα της Πορτογαλίας, ανακάλυψε τη λεκάνη το 2008 στη διάρκεια υδρογραφικής αποστολής που πραγματοποιήθηκε με ηχοβολιστικά μηχανήματα.
Νέα αποστολή φέτος το φθινόπωρο επιβεβαίωσε την ύπαρξή του και απέκλεισε το ενδεχόμενο ηφαιστειακής προέλευσης.
Του χρόνου, η περιοχή θα ερευνηθεί εκ νέου με ρομποτικό βαθυσκάφος. «Για να είμαστε σίγουροι [ότι πρόκειται για κρατήρα], πρέπει να πάρουμε δείγματα και να δημιουργήσουμε το προφίλ των ιζηματογενών στρωμάτων προκειμένου να εξακριβώσουμε ότι υπάρχει πραγματικά μια κεντρική ανύψωση λόγω της πρόσκρουσης» ανέφερε ο Δρ Ντίας, παρουσιάζοντας την ανακάλυψη στο συνέδριο της Αμερικανικής Γεωφυσικής Εταιρείας που πραγματοποιείται στο Σαν Φρανσίσκο.
Αν επιβεβαιωθεί ότι πρόκειται για κρατήρα, η πρόσκρουση που τον δημιούργησε πρέπει να ήταν σχετικά πρόσφατη -τα βασαλτικά πετρώματα του πυθμένα σε αυτό το σημείο έχουν πιθανή μέγιστη ηλικία τα 17 εκατομμύρια χρόνια.

Πηγή: in.gr